I SA/Po 67/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 08 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. we [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżąca Spółka, reprezentowana przez adwokata, wniosła o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło dochodów Spółki, co umożliwia jej tym samym nieprzerwane funkcjonowanie. Brak udzielenia wnioskodawczyni ochrony tymczasowej może spowodować wystąpienie niemożliwych wręcz do odwrócenia skutków w postaci znacznego utrudnienia prowadzenia działalności gospodarczej czy też wręcz jej zaprzestania. Do skargi załączono sporządzone na dzień [...] grudnia 2014 r. sprawozdanie finansowe wraz z rachunkiem zysków i strat. W ocenie Spółki osiągnięty na dzień [...] grudnia 2014 r. zysk netto w kwocie [...] zł biorąc pod uwagę szeroki zakres działalności skarżącej nie stanowi o znacznej rentowności przedsiębiorstwa. W kontekście powyższego Spółka zwróciła uwagę na koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, które wyniosły łącznie [...] zł. Stwierdzono, że w przypadku wszczęcia jakichkolwiek postępowań egzekucyjnych wskaźnik rentowności skarżącej ulegnie osłabieniu, co stanowi o realnym zagrożeniu jej sytuacji majątkowej. Strona skarżąca wyjaśniła, że obecnie toczy się wobec Spółki kilkaset postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzenie gier na automatach poza kasynami gier. Biorąc pod uwagę ilość prowadzonych wobec wnioskodawczyni przez organy celne postępowań oszacowano łączną kwotę możliwych do wymierzenia kar na sumę [...] zł. W kontekście omawianego wyliczenia spółka stwierdziła, że wyegzekwowanie tej kwoty może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zatem takiego uszczerbku (o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Spółka wyjaśniła, że na moment wnoszenia skargi w niniejszej sprawie łączna kwotą kar wymierzonych ostatecznymi decyzjami wyniosła [...] zł. Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt, że organy podjęły działania zmierzające do wszczęcia względem niej postępowań egzekucyjnych. W ocenie pełnomocnika skarżącej działanie organu na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 ze zm. – dalej: "u.g.h."), stanowiącego regulacje techniczną w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE obliguje Sąd krajowy do udzielenia Spółce ochrony tymczasowej. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. W ocenie organu skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej zasady jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 2109/13, w którym Sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por.: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). Odnosząc się do zaprezentowanej we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentacji należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 661/14). W orzecznictwie podnosi się przy tym, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na argumencie o niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie niweczy kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 2195/13). W świetle powyższego, argumentacja strony skarżącej zmierzająca do wykazania, że przepisy u.g.h, stanowiące materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej są przepisami technicznymi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE nie może wywrzeć zamierzonego efektu. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu, Sąd nie jest również władny do oceny trafności argumentacji skarżącej zmierzającej do wykazania, że przepisy u.g.h. stanowiące materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji są regulacjami technicznymi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE. Odnosząc się do argumentacji wnioskodawczyni w pozostałym zakresie należy wskazać, że hipotetyczna możliwość wymierzenia w toczących się postępowaniach kar pieniężnych w łącznej kwocie [...] zł nie stanowi okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że stosownie do postanowień art. 239a Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – ze zm. dalej: "O.p."), decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jedynie ostateczna decyzja podatkowa lub też decyzja, której nadany został rygor natychmiastowej wykonalności jest aktem administracyjnym noszącym znamiona wykonalności. Sam fakt prowadzenia wobec skarżącej postępowań w przedmiocie wymierzenia kar z tytułu urządzenia gier na automatach o niskich wygranych nie może stanowić, aż do momentu wydania w tych postępowaniach wykonalnych decyzji administracyjnych argumentu przemawiającego za wstrzymaniem wykonania objętej skargą decyzji, bowiem do tego czasu skarżąca nie będzie w istocie zobligowana do wykonania takich decyzji, co implikuje twierdzenie, że do tego czasu na skarżącej nie będzie spoczywał jakikolwiek obowiązek. Mając powyższe na uwadze Sąd dokonując oceny wniosku skarżącej przyjął, że na wnioskodawczyni spoczywa obowiązek uiszczenia kar pieniężnych w kwocie [...] zł stosownie do wyjaśnień zawartych w uzasadnieniu skargi. Odnosząc powyższą kwotę zobowiązań do sytuacji majątkowej skarżącej należy zauważyć, że jak wynika z przedłożonego przez Spółkę rachunku zysków i strat – skarżąca na koniec 2014 r. osiągnęła przychody netto ze sprzedaży w kwocie [...] zł, pozostałe przychody operacyjne wyniosły przy tym [...] zł. Skarżąca poniosła koszty działalności operacyjnej w wysokości [...] zł, pozostałe koszty operacyjne wyniosły [...] zł, a koszty finansowe [...] zł. W ostatecznym rozrachunku zysk netto skarżącej za 2014 r. wyniósł [...] zł. Z przedłożonego przez Spółkę bilansu wynika, że na dzień [...] grudnia 2014 r. wartość aktywów wnioskodawczyni wyniosła [...] zł, z czego kwota [...] zł stanowiła sumę wartości należności krótkoterminowych, które stanowiły aktywa obrotowe. Mając na uwadze sytuację skarżącej wynikającą z dołączonych do skargi dokumentów należy uznać, że wbrew twierdzeniom podnoszonym w skardze odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie łączyć się dla niej z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy w tym miejscu stwierdzić, że kwota wygenerowanego przez skarżącą w 2014 r. zysku, jak też łączna wartość aktywów w tym środków obrotowych wskazuje, że Spółka dysponuje majątkiem wystarczającym na wywiązanie się z obowiązku wynikającego z zaskarżonej decyzji. Powyżej oceny nie zmienia przy tym również podnoszona w skardze okoliczność, że skarżącą obciąża obowiązek zapłaty [...] zł, tytułem kar wynikających z ostatecznych decyzji podatkowych Dyrektorów Izb Celnych. Z przedłożonych przez wnioskodawczynię dokumentów nie wynika w żaden sposób aby skarżąca na chwilę obecną miała problemy z bieżącym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, z czego należy wysnuć wniosek, że Spółka zachowała płynność finansową. Podkreślić w tym miejscu również należy, że skarżąca pomimo niskiego kapitału zakładowego w kwocie [...] zł była w stanie prowadzić szeroko zakrojoną działalność gospodarczą osiągając przychody w łącznej kwocie [...] zł przy kosztach w kwocie [...] zł. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że przedłożone przez skarżącą dokumenty obrazują jej sytuację majątkową i finansową na dzień [...] grudnia 2014 r., podczas gdy skarga została sporządzona w dniu [...] grudnia 2015 r. W kontekście powyższego należy zauważyć, że do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wnioskodawca powinien dołączyć dokumenty, które pozwoliłyby na ocenę jego aktualnej sytuacji majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II GZ 58/13). Co więcej wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego (por.: postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 37/12). Podkreślenia również wymaga, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, wpływającą w określony sposób na funkcjonowanie zobowiązanego do zapłaty kary, jednak co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody, poza tym ma niewątpliwie charakter odwracalny. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (por.: postanowienie NSA z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, skarżąca biorąc pod uwagę wielkość jej majątku, zwłaszcza wielkość środków obrotowych oraz zdolność do generowania zysków nie wykazała okoliczności, w świetle których należałoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla niej ze znaczną szkodą bądź też, że do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej kwoty kary pieniężnej. Z dołączonych do skargi dokumentów nie wynika, żeby sytuacja majątkowa wnioskodawczyni w połączniu z wykonaniem wskazanych przez nią ostatecznych decyzji Dyrektorów Izb Celnych mogła doprowadzić do utraty płynności finansowej. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.