I SA/Po 678/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010r. sprawy ze skargi Z. C. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. oddala skargę /-/K. Nikodem /-/W. Zygmont /-/J. Małecki W dniu [...] marca 2010 r. Z. C. – J., złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni podpisała umowę z funduszem inwestycyjnym o zarządzanie portfelami instrumentów finansowych, w ramach których po przekazaniu aktywów fundusz inwestycyjny jako pełnomocnik: 1. nabywa i zbywa instrumenty finansowe, 2. subskrybuje instrumenty finansowe, 3. realizuje prawa poboru akcji i innych praw wynikających z posiadania akcji lub innych instrumentów finansowych, 4. deponuje instrumenty finansowe, 5. dokonuje przelewów środków pieniężnych i transferów innych aktywów pomiędzy rachunkami inwestycyjnymi, 6. otwiera rachunki inwestycyjne, 7. lokuje środki pieniężne, 8. otwiera wszelką korespondencję oraz dokonuje wszelkich innych czynności, które pełnomocnik uzna za właściwe dla realizacji strategii inwestycyjnych. W związku ze świadczonymi usługami pełnomocnik pobiera wynagrodzenie w skład, którego wchodzą koszty bezpośrednie związane ze sprzedażą instrumentów finansowych, jak prowizje kupna-sprzedaży i które są uwzględniane w PIT-8C oraz koszty pośrednie takie jak: stałe wynagrodzenie za zarządzanie portfelem inwestycyjnym, wynagrodzenie od wyników inwestycyjnych, wynagrodzenie za prowadzenie rachunku bankowego, opłaty za przelewy transferów aktywów, opłaty za przechowywanie aktywów i inne opłaty i prowizje, które pełnomocnik nie jest w stanie przyporządkować do poszczególnych transakcji, o których wnioskodawczyni jest poinformowana w odrębnym piśmie dołączonym do PIT-8C. Wszystkie wyżej wymienione koszty pobierane są bezpośrednio ze środków pieniężnych wchodzących w skład portfela inwestycyjnego zainteresowanej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wszystkie koszty ponoszone przez wnioskodawczynię w ramach umowy o zarządzanie portfelami instrumentów finansowych, pobierane przez fundusz inwestycyjny stanowią koszt uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 podatku dochodowego od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz.U. Nr 80, poz. 350 ze zm.) w roku podatkowym, w którym zainteresowana je poniosła? Strona wyraziła pogląd, że wszystkie koszty, które wnioskodawczyni ponosi są niezbędne i konieczne w celu osiągnięcia przychodu bądź też zabezpieczenia źródła przychodu, zgodnie art. 22 podatku dochodowego od osób fizycznych. Koszty, które wnioskodawczyni ponosi nie zawierają się w katalogu wydatków nie uznawanych za koszty wymienione w art. 23 ww. ustawy. Wnioskodawczyni uważa, iż wszystkie koszty, które pobiera fundusz inwestycyjny z rachunku inwestycyjnego zainteresowanej stanowią koszt uzyskania przychodu w roku podatkowym, w którym je poniosła i ujmuje w zeznaniu rocznym PIT-38, W wydanej w dniu [...] czerwca 2010 r. interpretacji indywidualnej, nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów - uznał stanowisko wnioskodawczyni za - prawidłowe - w części dotyczącej kosztów zbytych instrumentów finansowych, - nieprawidłowe - w części dotyczącej kosztów instrumentów finansowych, które nie zostały zbyte. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał art. 30b ust. 1, 30b ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.). Wskazał, iż zgodnie z generalną zasadą ustalania kosztów uzyskania przychodów, określoną w art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 w/w ustawy. Przy czym art. 23 ust. 1 pkt 38 w/w ustawy określa, iż za koszty uzyskania przychodów nie uważa się wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wydatków w spółdzielni, udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną oraz innych papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji), wydatków oraz innych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych, albo umorzenia jednostek uczestnictwa z zastrzeżeniem ust. 3e. Stosownie natomiast do art. 23 ust. 1 pkt 38a w/w ustawy za koszty uzyskania przychodów nie uważa się wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych – do czasu realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo rezygnacji z realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo ich odpłatnego zbycia – o ile wydatki te, stosowanie do art. 22g ust. 3 i 4, nie powiększają wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych. Reasumując, organ stwierdził, że wszystkie koszty ponoszone przez wnioskodawczynię w ramach umowy o zarządzanie portfelami instrumentów finansowych, pobierane przez fundusz inwestycyjny stanowią koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w roku podatkowym, w którym zainteresowana je poniosła, z zastrzeżeniem, że poniesione koszty dotyczą w całości zbytych instrumentów finansowych. W dniu [...] lipca 2010 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu dzia łającego z upoważnienia Ministra Finansów wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym strona nie zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym w interpretacji indywidualnej, w części w jakiej nie potwierdza stanowiska wyrażonego we wniosku. Zdaniem strony analiza powołanych w uzasadnieniu interpretacji przepisów nie pozwala uznać zaskarżonego rozstrzygnięcia za słuszne. Powołane przepisy nie tworzą – wbrew stanowisku organu – normy prawnej, z której wynikałoby, że koszty pośrednie mogę być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów dopiero w dacie sprzedaży konkretnych instrumentów finansowych. Z powołanych przez organ przepisów, jedynie art. 23 ust. 1 pkt 38a (podobnie i pkt 38) u.p.d.o.f. stanowi o czasowym zaliczaniu wydatków w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Jednak to ograniczenie (do czasu realizacji praw lub do czasu sprzedaży) dotyczy tylko pewnej kategorii kosztów. W ocenie strony przepis art. 23 ust. 1 pkt 38a stanowi ograniczenie (czasowe) i dotyczy jedynie "wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych". W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – organ podatkowy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w wydanej interpretacji. W skardze z dnia [...] sierpnia 2010 r. na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego Z. C.-J. wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji: a) w części w jakiej organ uznaje stanowisko za nieprawidłowe, ewentualnie b) w sytuacji, jeśli Sąd uzna brak podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonej interpretacji jedynie w części, wnosi o jej uchylenie w całości. - zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Jej zdaniem, powołane przepisy nie tworzą normy prawnej, z której wynikałoby, że koszty pośrednie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów dopiero w dacie sprzedaży konkretnych instrumentów finansowych, a organ nie wyjaśnia jak wyliczyć proporcję, jaka część kosztów pośrednich powinna być kosztem danego roku. Skarżąca zarzuca zatem, iż miała pełne prawo oczekiwać, że organ przedstawi w jaki sposób podatnik powinien dokonać wyliczenia proporcji kosztów pośrednich wskazanych we wniosku (jak np. stałe wynagrodzenie za zarządzanie oraz wynagrodzenie od wyników), które powinny zostać przyporządkowane do rozliczenia danego roku tych, które - zdaniem organu - powinny być związane z okresami kolejnymi rozliczeń podatkowych. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem obejmującą, m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności zarówno z przepisami prawa materialnego jak i formalnego. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, w świetle której sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Punktem wyjścia dla uznania interpretacji indywidualnej organu podatkowego za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który został przedstawiony we wniosku strony i stanowił podstawę faktyczną interpretacji, przy czym treść tego aktu została zdeterminowana pytaniem zadanym we wniosku o jego wydanie oraz stanowiskiem skarżącej w sprawie oceny prawnej przytoczonych okoliczności faktycznych. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zgodna z prawem jest interpretacja, w której Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający z upoważnienia Ministra Finansów za nieprawidłowe uznał stanowisko wnioskodawczyni w złożonym wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w części dotyczącej kosztów instrumentów finansowych, które nie zostały zbyte. Natomiast za prawidłowe organ uznał stanowisko wnioskodawczyni w części dotyczącej kosztów zbytych instrumentów finansowych. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organ w sposób prawidłowy odniósł się do stanowiska przedstawionego w złożonym wniosku, w obszarze zakreślonym pytaniem zadanym organowi. W pierwszej kolejności wskazać należy na podstawy prawne wydania oraz wymogi, jakim powinno odpowiadać rozstrzygnięcie organu stanowiące interpretację indywidualną, które zostały sformułowane w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z art. 14 b § 1 w/w ustawy - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego. W myśl art. 14 b § 3 Ordynacji, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei art. 14 c § 1 stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie do art. 14 c § 2, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z powołanych przepisów wynika dla organu obowiązek oceny stanowiska pytającego przede wszystkim przez wskazanie, czy jest ono prawidłowe, jak też uzasadnienie dokonanej oceny przez odniesienie się do argumentacji wnioskodawcy. Ocena z istoty swej musi zawierać także wyjaśnienie, uzasadnienie prawne, którego wymaga omawiany przepis. Obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy musi zawierać także wyjaśnienie z punktu widzenia przepisów prawa, dlaczego stanowisko to i przytoczona na jego poparcie argumentacja są lub też nie są prawidłowe. Ramy oceny dokonywanej przez organ zostają zakreślone przez podmiot występujący o interpretację, bowiem to jego podstawowym obowiązkiem jest wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego. Z art. 14c § 1 Ordynacji wynika, że wydanie interpretacji przez organ jest przede wszystkim formą oceny stanowiska wnioskodawcy, niż stanowi samą interpretację przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do podanego we wniosku stanu faktycznego. Oznacza to, że organ podzieli się swoją wiedzą na temat przepisów prawa podatkowego tylko w zakresie pozostającym w związku z podaniem przez wnioskodawcę swojego stanowiska w sprawie. Nie można więc przyjąć, że ogólne wskazanie przez zainteresowanego przedmiotu swoich wątpliwości rodzi obowiązek organu szczegółowego odniesienia się do nich w uzasadnieniu prawnym. Interpretacja ma dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy, nie zaś oceniać jego wątpliwości, nie ma też spełniać funkcji opinii prawnej wydawanej na potrzeby podatnika przez organ. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji, bowiem organ w interpretacji przedstawił ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji organ dokonał wykładni odpowiednich przepisów prawa podatkowego, stanowiących podstawę kwalifikacji oraz dokonał subsumpcji przedstawionego stanu faktycznego pod wyinterpretowaną normę prawną. Podkreślić należy, że organ wydając interpretację indywidualną nie ustanawia żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawia pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnej sprawy. W wydanym rozstrzygnięciu organ podał argumenty wskazujące na przyjęte przez niego rozumienie analizowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, znajdujących zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co spowodowało, iż przedstawione przez stronę stanowisko uznano za nieprawidłowe w części dotyczącej kosztów instrumentów finansowych, które nie zostały zbyte. W wydanej przez organ interpretacji zawarta została jednoznaczna ocena stanowiska strony. Minister Finansów uznał je za częściowo nieprawidłowe i wskazał powody takiego uznania. Przedstawił również stanowisko mające, umocowanie we wskazanych w uzasadnieniu interpretacji przepisach. W ocenie Sądu za bezzasadny należy zatem uznać zarzut, iż interpretacja jest niezgodna z obowiązującym prawem, w części w jakiej nie potwierdza stanowiska wyrażonego we wniosku. W wydanym rozstrzygnięciu organ prawidłowo wywiódł, iż na podstawie art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. DZ. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu. Natomiast dochód z w/w tytułów ustala się zgodnie z art. 30b ust. 2 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 w/w ustawy. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 38 w/w ustawy, za koszty uzyskania przychodów nie uważa się wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną oraz innych papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów (akcji), wkładów oraz innych papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia tytułów uczestnictwa lub jednostek uczestnictwa w funduszach kapitałowych, albo umorzenia jednostek uczestnictwa, tytułów uczestnictwa oraz certyfikatów inwestycyjnych w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 3e. Natomiast zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38a w/w ustawy za koszty uzyskania przychodów nie uważa się wydatków związanych z nabyciem pochodnych instrumentów finansowych - do czasu realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo rezygnacji z realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo ich odpłatnego zbycia - o ile wydatki te, stosownie do art. 22g ust. 3 i 4, nie powiększają wartości początkowej środka trwałego oraz wartości niematerialnych i prawnych. Ponadto, koszty te można podzielić na dwie grupy: 1. bezpośrednio przypisane do konkretnej transakcji - np. koszt nabycia odpłatnie zbywanego papieru wartościowego (cena jednostkowa x ilość papierów wartościowych), 2. koszty poniesione przez podatnika w roku podatkowym związane z obsługą rachunku przez fundusz inwestycyjny, w celu uzyskania przychodu (koszty: prowizji, w tym prowizji kupna i sprzedaży, poniesionych w roku związanych z prowadzeniem lub założeniem rachunku, koszty transferu, zdeponowania papierów itp.). Do kosztów uzyskania przychodów można więc zaliczyć koszty związane z zarządzaniem portfelem instrumentów finansowych, które określone są w umowie z funduszem inwestycyjnym. Jednakże należy zauważyć, że wszelkie koszty uzyskania przychodu ustala się dopiero z chwilą sprzedaży papierów wartościowych. Opłaty za zarządzanie portfelem instrumentów finansowych stanowić będą koszt uzyskania przychodu w danym roku podatkowym tylko i wyłącznie w wysokości proporcjonalnie przypadającej na zarządzanie zbytymi instrumentami finansowymi. Nie można bowiem od przychodu uzyskanego ze zbycia papierów wartościowych odliczyć kosztu obsługi papierów wartościowych, które nie zostały jeszcze sprzedane. Wydatki poniesione na opłatę za zarządzanie nie sprzedanych jeszcze papierów wartościowych będzie można zaliczyć do kosztu uzyskania przychodu dopiero wówczas gdy papiery te zostaną sprzedane. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut strony skarżącej, iż organ nie odniósł się w interpretacji, jak i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do kwestii wyliczenia proporcji, jaka część kosztów pośrednich powinna być kosztem danego roku. Sąd zauważa, iż w przypadku wydawania interpretacji indywidualnych, wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest wyrazem niezadowolenia uprawnionego podmiotu z treści danego aktu i jednocześnie bezpośrednią zapowiedzią jego zaskarżenia do sądu administracyjnego. Stanowi bowiem wymóg, który należy spełnić aby móc skorzystać ze środka prawnego w postaci skargi. W ten sposób jeszcze przed wszczęciem postępowania sądowego organ ma szansę ocenić zasadność żądania strony i ewentualnie podjąć własne działania zmierzające do "naprawienia" aktu niezgodnego z prawem. Z przepisów dotyczących "Interpretacji przepisów prawa podatkowego" zawartych w rozdziale la działu II ustawy Ordynacja podatkowa wynika, że interpretacje indywidualne nie podlegają zaskarżeniu w toku postępowania prowadzonego przez organy je wydające. Nie przewidziano bowiem regulacji, która takową możliwość by statuowała. Mocą art. 14c § 3 ww. ustawy, interpretacja indywidualna zawierać ma natomiast pouczenie o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ponadto prawodawca, mając na uwadze wskazany charakter wezwania do usunięcia naruszenia prawa z góry przy tym założył, iż organ może, ale nie musi uczynić użytku z tej "zapowiedzi skargi". Reakcją organu może być albo odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (jej doręczenie), albo pozostanie biernym w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie, przy czym oba te przypadki mają wskazany wyżej wpływ na sposób liczenia terminu do wniesienia skargi na akt objęty wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odniesieniu do powyższego, podkreślić należy, iż organ dokonując ponownej analizy sprawy, stwierdził brak podstaw zmiany stanowiska zawartego w interpretacji indywidualnej. Wskazać przy tym należy, że organ nie ma prawnego obowiązku udzielania odpowiedzi na zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wynika z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiącej, iż: jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się lub mogła się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy). Ponadto we wniosku z dnia [...] marca 2010 r. strona zadała następujące pytanie: "Czy wszystkie koszty ponoszone przez Wnioskodawczynię w ramach umowy o zarządzanie portfelami instrumentów finansowych, pobierane przez fundusz inwestycyjny stanowią koszt uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 podatku dochodowego od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 350 ze zm.) w roku podatkowym, w którym zainteresowana je poniosła?", a więc kwestia sposobu wyliczenia proporcji, jaka część kosztów pośrednich powinna być kosztem danego roku nie była przedmiotem interpretacji wydanej dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...]. W świetle powyższego udzielona skarżącej interpretacja przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowa, a zatem brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. K. Nikodem W. Zygmont J. Małecki