I SA/Po 710/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A sp. z o.o. w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w[...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...]lutego 2016r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka złożyła skargę na wskazaną w postanowieniu decyzję w której zawarła wniosek o wstrzymania jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Spółka oświadczyła, że na dzień [...] października 2015 r. zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł. Aktualnie wobec spółki toczy się szereg postępowań o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Spółka podała, że z uwagi na sumę już uiszczonych kar grozi jej utrata płynności finansowej, a to z kolei może skutkować groźbą upadłości, czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu jej wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Obecnie ponosi duże straty, nie tyko wskutek nieosiągania planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie urządzeń. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Według spółki w przesłankach wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), chodzi nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę w tym także szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar w razie przegrania w sądzie. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała się na postanowienia wydane przez sądy administracyjne, którymi wstrzymano wykonanie decyzji. Do wniosku spółka załączyła m.in. oświadczenie prezesa spółki o wysokości uiszczonych kar w latach 2012 - 2015 r., kserokopie rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., listę księgowań na kontach analitycznych oraz listę zapisów kasowych/bankowych dotyczącą uiszczenia nałożonych kar. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Treść art. 61 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku i zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki powinny być indywidualnie skonkretyzowane. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej, która powinna wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ.:orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ.:orzeczenia. nsa.gov.pl). W opinii sądu spółka nie wykazała, że zaistniały okoliczności pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W materiale dowodowym j sprawy brak jest dowodów , które uprawdopodabniałyby oświadczenie zawarte we wniosku, że wykonanie decyzji (tj. zapłata kary pieniężnej w wysokości [...] zł) , przed rozpoznaniem skargi, doprowadzi do utraty płynności finansowej spółki. W szczególności spółka nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową. W tym zakresie załączona do skargi kopia rachunku zysków i strat spółki za 2013 r. (k. 81 akt sąd.), nie mogła być uznana za miarodajna dla oceny finansów (marzec 2016 r.). Za uwzględnieniem wniosku nie przemawiać treść oświadczenia prezesa zarządu spółki z dnia [...] marca 2016 r. (k. 31 akt sąd.), bowiem zawarta w nim informacja, że spółka zapłaciła w latach 2012-2015 kary pieniężne w łącznej wysokości [...] zł, sama w sobie nie oznacza, iż zapłata (przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny) kary pieniężnej nałożonej w niniejszej sprawie może wyrządzić spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wobec tego niemożliwa była ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości potencjalnie grożących spółce innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji spółki i możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, brak podstaw do przyjęcia, że w stosunku do spółki ziściły się przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym aby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.