I SA/Po 722/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek Sędziowie WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.). WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r. sprawy ze skargi E. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2007 r. oddala skargę. /-/ M.Bejgerowska /-/ S.Małek /-/ K.Wolna-Kubicka ISA/Po 722/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. określił E. U. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. ustalił, iż E. U. do dnia 31.05.2007r. prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie produkcji wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa, projektowania budowlanego, urbanistycznego i technologicznego oraz usług rachunkowo-księgowych. Remanent sporządzony na dzień likwidacji wyniósł 0 zł. W dniu 29.05.2007 r., strona przystąpiła do nowoutworzonej spółki cywilnej [...] przekazując w formie aportu materiały i środki trwałe nabyte w dniach 22 i 29 maja 2007r., w ramach prowadzonej na własny rachunek działalności gospodarczej. Wartość przekazanych materiałów i środków trwałych, zgodnie z wykazem sporządzonym przez E. U. wynosiła: * materiały produkcyjne [...] netto, VAT [...] - sprzęt i środki trwałe [...] netto , VAT [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził, że strona w miesiącu maju 2007 r. zmniejszyła wartość podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT nr [...] z dnia 29.05.2007 r. w kwocie [...], podatek VAT [...] dokumentującej zakup samochodu osobowego marki [...]. Organ kontrolny uznał, iż w związku z tym, że powyższy pojazd został przekazany w formie aportu spółce cywilnej, to podatnik winien zgodnie z art. 90 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług proporcjonalnie dokonać odliczenia podatku naliczonego. Zdaniem organu pierwszej instancji stronie przysługiwało prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego jedynie w takim zakresie, w jakim towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W miesiącu maju 2007 r. E. U. dokonała zakupów na łączną kwotę netto: [...], podatek VAT [...]. Wartość zakupów, które zostały udokumentowane fakturami VAT wynosiła: kwota netto [...] – [...] w tym: wartość materiałów wynosiła netto: [...], podatek VAT: [...], - wartość towarów zaliczanych u podatnika do środków trwałych wynosiła netto: [...], podatek VAT: [...]. Organ wymiarowy uznał za zasadne odliczenie podatku naliczonego od zakupu materiałów związanych z wykonaniem usługi udokumentowanej fakturą o numerze [...] z dnia 31.05.2007 r. o wartości netto: [...], podatek VAT: [...]. Kontrolujący przyjął, iż wartość zakupionych w miesiącu maju 2007 r. materiałów wykorzystanych do wykonywania czynności opodatkowanych wynosiła [...], co stanowi różnicę pomiędzy wartością wszystkich zakupionych materiałów a wartością materiałów przekazanych spółce ([...]- [...] = [...]). Mając na uwadze powyższe organ pierwszej instancji stwierdził, iż E. U. miała prawo dokonać odliczenia podatku naliczonego w kwocie [...]. ( [...] x 22%). Organ kontrolny ostatecznie uznał, iż zakupione przez stronę materiały, wniesione następnie aportem do spółki w żadnym momencie działalności nie posłużyły stronie do wykonywania działalności opodatkowanej, a jedynie stały się przedmiotem czynności zwolnionej. W związku z powyższym kontrolujący stwierdził, iż warunek konieczny do uzyskania prawa do odliczenia, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie został zrealizowany i pozbawił podatnika z tego tytułu prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie [...]. Zdaniem organu I instancji "w przypadku środków trwałych nie ma możliwości odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanego z czynnościami, w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, dlatego zasadnym jest pomniejszenie jej o taką część kwoty podatku naliczonego, którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom w stosunku do których przysługuje to obniżenie." Stosownie do treści art. 90 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług , w stosunku do towarów i usług , które są wykorzystywane przez podatnika do wykonywania czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, jak i czynności , w związku z którymi takie prawo nie przysługuje, podatnik jest obowiązany odrębnie określić kwoty podatku naliczonego związane z czynnościami , w stosunku do których przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Z tytułu zakupu środków trwałych wniesionych następnie aportem do spółki cywilnej ( maszyny, samochody ) stronie przysługiwało odliczenie podatku naliczonego w proporcji sprzedaży opodatkowanej do całkowitej ( 7% ) i wyniosło [...], a zatem z tego tytułu zakwestionowano odliczenie podatku naliczonego w wysokości [...] (tj. [...]- [...]). W dniu 3 stycznia 2008r. E. U. złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w P. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej ustaleń związanych z wniesieniem aportu. Strona stwierdziła, iż do nowopowstałej spółki wniosła aportem całe przedsiębiorstwo i zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług transakcja taka winna zostać wyłączona z obowiązku opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Ponadto, strona podniosła, iż organ pierwszej instancji niezasadnie zastosował do zaistniałego stanu faktycznego przepis § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 97, poz. 9 0 ze zm). Zdaniem E. U. skoro organ podatkowy nie miał możliwości zastosowania do zaistniałego stanu faktycznego § 8 ust. 1 pkt 6 w/w rozporządzenia Ministra Finansów to nie miał on również podstaw do pozbawienia podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od towarów i środków trwałych zakupionych przez podatnika w miesiącu maju 2007 r., a następnie przekazanych w formie aportu do nowopostałej spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego tj. wykazu materiałów i środków trwałych wniesionych aportem do spółki, a także umowy spółki cywilnej nie wynika, iż odwołująca dokonała zbycia całego przedsiębiorstwa. Z zapisu § 5 przedmiotowej umowy wynika bowiem, iż E.U. wniosła do spółki jedynie wkład w formie wartości materialnych tj. maszyn, samochodów oraz materiałów o wartości łącznej [...] – 70 udziałów Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w P. stosowanie regulacji zawartej w art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług ograniczone jest do przedsiębiorstwa jako całości pod względem organizacyjnym i funkcjonalnym, a nie do jego poszczególnych części. Istotne jest ponadto aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazywana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej. Organ II instancji podkreślił, że na etapie postępowania kontrolnego a także w trakcie zapoznania strony z materiałem dowodowym w dniu 14.12.2007 r. strona nie wniosła sprzeciwu. W związku z powyższym prawidłowo zastosowano § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, który zwalnia z podatku od towarów i usług wkłady niepieniężne wnoszone do spółki prawa handlowego i cywilnego. Według Dyrektora Izby Skarbowej w P. zakupione przez odwołującą materiały wniesione aportem do spółki w żadnym momencie działalności nie posłużyły wykonywaniu czynności opodatkowanych, a jedynie stały się przedmiotem czynności zwolnionej. Zatem warunek konieczny do uzyskania prawa do odliczenia o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług nie został zrealizowany. W przypadku środków trwałych wniesionych aportem do spółki organ podatkowy uznał, iż zasadnym jest pomniejszenie podatku należnego o taką część kwoty podatku naliczonego, z tytułu zakupu towarów 22 i 29 maja 2007 r., którą można proporcjonalnie przypisać czynnościom opodatkowanym. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo - jako proporcję - przyjęto udział uzyskanego obrotu w miesiącu maju 2007 r. z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego w całkowitym obrocie uzyskanym w tym miesiącu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 października 2008 w sprawie ISA/Po 638/08 oddalił skargę E. U. na tę decyzję Pismem z dnia 13 lutego 2008 r., w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa, strona wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] z uwagi na nowe, istotne dla sprawy okoliczności i dowody, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi podatkowemu. Zdaniem skarżącej są to: - umowa z dnia 7 marca 2006 zawarta między [...] sp. z o.o. w O., a E. U. na pełnienie funkcji inspektora nadzoru w zakresie robót ogólno budowlanych w budynkach administrowanych przez spółkę, -aneks do w/w umowy zmieniający zleceniobiorcę z E. U. na spółkę cywilną [...] PPHU, -faktura VAT z dnia 13.09.2007 wystawiona w związku z w/w umową i aneksem do niej dokumentująca wykonanie usług w zakresie nadzoru nad robotami budowlanymi, -pismo z dnia 3.04.2008 Spółdzielni [...] stwierdzające fakt rozwiązania umowy najmu z dnia 30.04.2007 zawartej z E. U. z dniem 31.05.2007, i wynajęcie od dnia 1.06.2007r powierzchni magazynowych spółce [...] PPHU reprezentowanej przez D.C. i E.U. -faktura VAT z dnia 11.06.2007 wystawiona przez Spółdzielnię [...] spółce [...] PPHU z tytułu w/w umowy najmu za miesiąc czerwiec 2007 Zdaniem odwołującej Dyrektor Izby Skarbowej wydając decyzję ostateczną, orzekając w sprawie w oparciu o zgromadzone w postępowaniu podatkowym dowody nie był w posiadaniu dowodów i nie wiedział, że istnieją inne istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej. Są nimi w/w wymienione dowody. Według skarżącej dowody te w sposób jednoznaczny i pełny wyjaśniają okoliczności wniesienia aportem przez E. U. całego jednoosobowego przedsiębiorstwa do spółki [...] PPHU Postanowieniem z dnia 26 lutego 2009 r., Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...], organ odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej z dnia [...] - uznając, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu strona zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, oraz rażące naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, §8 ust 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej organ I instancji w sposób niewłaściwy uznał, że przedstawione we wniosku o wznowienie dowody są dowodami nieistotnymi i niemającymi wpływu na wynik sprawy. Organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję pominął to, iż nabywca składników majątkowych zorganizowanej części przedsiębiorstw, tj spółka cywilna kontynuowała działalność gospodarczą prowadzona wcześniej przez skarżącą w rozmiarach i zakresie niezmienionym przy wykorzystaniu tych samych środków trwałych, materiałów, powierzchni magazynowo-biurowych i umów o nadzór budowlany. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Podniósł, iż zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc się do ww. przesłanki, organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożone przez stronę dowody przy wniosku o wznowienie postępowania nie stanowią dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uzasadniających zmianę decyzji ostatecznej. Zdaniem organu strona, działająca przez pełnomocnika, próbuje podważyć rozstrzygniecie zawarte w decyzji ostatecznej oraz prawomocnym wyroku Sądu- wskazując, iż w badanej sprawie dokonano błędnej oceny stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że w sprawie wystąpił aport materiałów i środków trwałych, a nie aport przedsiębiorstwa. Organ odwoławczy stwierdził, iż po dokonaniu analizy przedłożonych dowodów na ich podstawie nie można uznać, że w sprawie doszło do aportu całego przedsiębiorstwa. Z pisma Spółdzielni [...] wynika, że umowy najmu z dnia 30.04.2007r zawarte pomiędzy Spółdzielnią, a skarżącą zostały rozwiązane w dniu 31.05.2007r, natomiast czynność wniesienia aportem materiałów i środków trwałych do spółki miała miejsce w dniu 29.05.2007, a wiec przed rozwiązaniem w/w umów. Ponadto przedstawiona faktura z dnia 11.06.2007 dotycząca wysokości czynszu za czerwiec 2007 nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego zawartej w decyzji ostatecznej , bowiem decyzja ta została wydana za miesiąc maj 2007 , a faktura dotyczy płatności za miesiąc czerwiec. Pozostałe dowody również nie mają związku ze sprawą i nie potwierdzają tezy pełnomocnika skarżącej, że w sprawie doszło do aportu przedsiębiorstwa. Umowa z dnia 7.06.2006 dotyczy pełnienia przez skarżącą funkcji inspektora nadzoru, natomiast aneks do umowy zmienia zleceniobiorcę z dniem 1.06.2007, a więc z datą późniejszą niż data wniesienia aportu do spółki cywilnej. W związku z tym żadnego znaczenia nie ma również faktura VAT nr [...] z dnia 13.09.2007 wystawiona przez [...] s. c. w związku z w/w umową i aneksem do niej dokumentująca wykonanie usług w zakresie nadzoru nad robotami budowlanymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 art. 245 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, oraz rażące naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, §8 ust 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.04.2004 w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. W ocenie skarżącej, organ błędnie zinterpretował, iż przedstawione przed organem I instancji dowody nie spełniły przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa do zmiany decyzji ostatecznej. Zdaniem Strony, wbrew twierdzeniu organu dowody te są istotne w sprawie, a w dniu wydania decyzji nie były znane organowi, który ją wydał. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie ocenia te dowody. Istotą postępowania jest czy doszło do aportu zorganizowanej części przedsiębiorstwa, a to w konsekwencji powinno stanowić o rozstrzygnięciu , czy po wniesieniu aportem skarżąca mogła w jakikolwiek sposób prowadzić swoją indywidualną działalność na tym samym terenie i z wykorzystaniem tych samych środków trwałych i obrotowych jak pierwotnie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty skargi za niezasadne i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Podstawę prawną wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego "w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Problemem prawnym wymagającym oceny jest zatem wykładnia przytoczonego przepisu w części dotyczącej pojęcia "okoliczności faktyczne". Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Przykładowo może to być zapłata podatku czy złożenie deklaracji podatkowej, bądź brak tych zdarzeń. "Okolicznością faktyczną" nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 1800/93, ONSA z 1995 r. Nr 3, poz. 114). Aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji w chwili orzekania, bądź też nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1454/00, OSP z 2001 r., Nr 2, poz. 21 - t. 1). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (glosowanym) wyroku (opubl. w ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Rację ma organ twierdząc, że pismo z dnia 3.04.2008 Spółdzielni [...] stwierdzające fakt rozwiązania umowy najmu z dnia 30.04.2007 zawartej z E. U. z dniem 31.05.2007, i wynajęcie od dnia 1.06.2007r powierzchni magazynowych spółce [...] PPHU nie może mieć wpływu na stanowisko organu II instancji zawarte w decyzji ostatecznej. Dowód ten wręcz potwierdza, że skarżąca nie wniosła aportem do spółki cywilnej wynikających z zawartych w dniu 30 kwietnia 2007 r umów najmu lokalu użytkowego i placu . Skarżąca przystąpiła bowiem do spółki w dniu 29 maja 2007r, przekazując w tym dniu aportem materiały i środki trwałe nabyte przez nią w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a nie całe przedsiębiorstwo. Co zresztą sama skarżąca stwierdziła w umowie spółki. Dowód ten zresztą nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej. Pismo to bowiem nosi datę ... kwietnia 2008r, a decyzja została wydana w dniu .... marca 2008r. Co do faktury VAT z dnia 11.06.2007 wystawionej przez Spółdzielnię [...] spółce [...] PPHU z tytułu w/w umowy najmu za miesiąc czerwiec 2007 to nie tyle istotne jest, że nie dotyczy miesiąca maja 2007 ale że potwierdza okoliczność zawarcia umowy najmu ze spółką [...] PPHU od 1 czerwca 2007, a więc również fakt, że prawa wynikające z umów najmu nie wchodziły w zakres aportu wniesionego w dniu 29 maja 2007r przez skarżącą do spółki. Również pozostałe dowody nie potwierdzają tezy skarżącej, że przedmiotem aportu było przedsiębiorstwo. Fakt wykonywania przez spółkę [...] od 1 czerwca 2007r takich samych czynności jakie wcześniej wykonywała skarżąca nie stanowią o tym, że skarżąca w dniu 29 maja 2007r nie wniosła do spółki jedynie wkładu niepieniężnego, a całe przedsiębiorstwo. Wbrew twierdzeniu skarżącej dla ustalenia tego faktu nieistotne jest to, czy po wniesieniu aportem skarżąca mogła w jakikolwiek sposób prowadzić swoją indywidualną działalność na tym samym terenie i z wykorzystaniem tych samych środków trwałych i obrotowych jak pierwotnie. Reasumując zatem powyższe wywody uznać należało, że zaskarżona decyzja jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w decyzji stanowisko organu odwoławczego zostało nadto właściwie uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. /-/M. Bejgerowska /-/S. Małek /-/K. Wolna-Kubicka