I SA/Po 728/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Firmy A Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]- zł [...] W dniu 19 maja 2021 r. spółka wniosła skargę na wskazane w rubrum postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza [...] z [...] lutego 2020 r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonego przez skarżącą zarzutu. WSA w Poznaniu postanowieniem z [...] sierpnia 2020 r. o sygn. I SA/Po [...] odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych. Powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem NSA z [...] kwietnia 2021 r., sygn. III FZ [...]. Sąd zważył, co następuje : Sąd administracyjny przed merytorycznym rozpoznaniem skargi w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Skarga podlega odrzuceniu, jako złożona w sprawie wyłączonej spod właściwości sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wniesienia skargi), kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie w świetle art. 25 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), który stanowi, że do postępowań sądowych w sprawach dotyczących postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 7 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. zatem wynika, że przepis ten wyłącza spod kognicji sądów administracyjnych kontrolę legalności postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (por. postanowienia NSA z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1897/17; z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3098/17; z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 141/18 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest postanowienie Kolegium rozstrzygające stanowisko wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, to tego rodzaju postanowienie nie podlega kognicji sądu, w związku z czym skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Ponadto błędne pouczenie w zaskarżonym postanowieniu o przysługującym środku zaskarżenia (skardze) nie oznacza, że środek ów może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Okoliczność błędnego pouczenia nie kreuje prawa strony do wniesienia środka zaskarżenia w sytuacji, gdy przepisy go nie przewidują. Jednocześnie zaznaczyć należy, że ograniczenie kognicji sądów administracyjnych w zakresie objętym art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. pozostaje bez istotnego wpływu na ochronę praw stron w postępowaniu egzekucyjnym, ponieważ w dalszym ciągu mają one możliwość zaskarżania rozstrzygnięć organów egzekucyjnych (w sprawie głównej), dotyczących zgłoszonych zarzutów, zatem zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie na mocy art. 135 P.p.s.a. może podlegać kontroli w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.