I SA/Po 730/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014r. sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadny zarzutu na prowadzone postępowanie egzekucyjne I. oddala skargę II. przyznaje od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu adw. A. B. kwotę [...] uwzględniając podatek od towarów i usług w wysokości [...] tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013r. Wójt Gminy [...] działając na podstawie art. 34 §1 i art. 17 § 1 w związku z art. 33 pkt. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z. z 2012r. poz. 1015 ze zm. dalej: u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zarzutu [...] ( strona, skarżący) na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...]-07-2012r. , [...] z dnia [...]-10-2012r. obejmujących należności z tytułu raty II i III łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 rok uznał za bezzasadny zarzut strony w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wyżej wymienionych tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, organ podatkowy może opodatkować podatkiem od nieruchomości posiadacza samoistnego nieruchomości lub obiektów budowlanych, co uczynił Wójt Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...]-02-2012r. Decyzja ta została odebrana przez stronę w dniu [...]-02-2012r. Podatnik miał prawo odwołania się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] za pośrednictwem organu w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia. Strona tego nie uczyniła, w związku z tym decyzja nr [...] stała się prawomocna. [...] złożył zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały wystawione niezgodnie z wydanym orzeczeniem, gdyż orzeczenie wskazane w tych tytułach wykonawczych zostało wydane na [...], a tytuły wykonawcze wystawiono na [...]. Nadto zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie nie określa pisma, które zostało rozpatrzone, co wobec wielości postępowań z jego udziałem, może doprowadzić do tego, że organy egzekucyjne nie będą mogły prawidłowo prowadzić postępowań. Zdaniem strony, również upomnienia bezzasadnie zostały wystawione na jego nazwisko. Nadto [...] stwierdził, że na jego nazwisko zostały wystawione nakazy płatnicze na różne nieruchomości, gdzie jednej nie jest właścicielem ani samoistnym posiadaczem nieruchomości, bo ta nieruchomość ma właściciela. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniesiono, że w myśl art. 29 § 1 u. p. e. a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zestawienie powołanego wyżej art. 29 § 1 u.p.e.a. z art. 33 pkt 1 tej ustawy pozwalającym oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego między innymi na nieistnieniu obowiązku prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o sytuację, kiedy nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 powołanej ustawy. Istotą przywołanej normy prawnej jest, by organ egzekucyjny nie wkraczał w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i nie podejmował się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej. W świetle powyższego, zgłoszone przez stronę argumenty dotyczące ewentualnej nieprawidłowości decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. , nie mogą stanowić podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. Zdaniem Kolegium, niezasadny jest zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. [...] jest bowiem jednym z adresatów decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., w związku z czym nie było przeszkód aby kierować do niego upomnienia oraz wystawić przeciwko niemu stosowne tytuły wykonawcze. Wbrew twierdzeniu strony, zaskarżone postanowienie wyraźnie określa, że stanowi rozpatrzenie zarzutu [...] złożonego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na wniosek Wójta Gminy [...], na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...] z dnia [...] października 2012 r. i nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nie są zatem uzasadnione obawy strony, co do braku precyzyjnego określenia przedmiotu rozstrzygnięcia. Odnosząc się do złożonych w toku postępowania zażaleniowego pism [...] z dnia [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r., w których wyraża on stanowisko, że właściwym byłoby zawieszenie postępowania zażaleniowego z uwagi na toczące się postępowanie odwoławcze dotyczące nakazu płatniczego z 2007 r., Kolegium stwierdziło, że przed Kolegium nie toczy się żadne postępowanie odwoławcze z udziałem [...], dotyczące wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. Na marginesie Kolegium wskazuje, że nawet gdyby takie postępowanie się toczyło, nie stanowiłoby to podstawy do zawieszenia postępowania zażaleniowego w przedmiotowej sprawie, gdyż wynik tego postępowania nie jest dla przedmiotowej sprawy zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. [...] w dniu [...] czerwca 2013r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zakwestionował prawidłowość wystawienia nakazu płatniczego. W ocenie skarżącego nakaz ten został bezpodstawnie wystawiony na jego nazwisko. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 §1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie wymogów określonych w art. 27. W myśl 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zestawienie powołanego wyżej art. 29 § 1 u.p.e.a z art. 33 pkt 1 tej ustawy pozwalającym oprzeć zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego między innymi na nieistnieniu obowiązku prowadzi do wniosku, że chodzi tu wyłącznie o sytuację, kiedy nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 powołanej ustawy. Istotą przywołanej normy prawnej jest, by organ egzekucyjny nie wkraczał w merytoryczne badanie zasadności egzekwowanego obowiązku i nie podejmował się rozpatrywania sprawy ostatecznie rozstrzygniętej (tak: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 172/07). W świetle powyższego, zgłoszone przez stronę argumenty dotyczące ewentualnej nieprawidłowości decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nie mogą stanowić podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w rozumieniu art. 33 u.p.e.a. W ocenie Sądu, niezasadny jest zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym owa w art. 3 i 4 u.p.e.a. [...] jest jednym z adresatów decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., w związku z czym nie było przeszkód aby kierować do niego upomnienia oraz wystawić przeciwko niemu stosowne tytuły wykonawcze. Wbrew twierdzeniu skarżącego, zaskarżone postanowienie wyraźnie określa, że stanowi rozpatrzenie zarzutu [...] złożonego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na wniosek Wójta Gminy [...], na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...] z dnia [...] października 2012 r. i nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Nie są zatem uzasadnione obawy skarżącego, co do braku precyzyjnego określenia przedmiotu rozstrzygnięcia. Odnosząc się do złożonych w toku postępowania zażaleniowego pism [...] z dnia [...] marca 2013 r. i [...] kwietnia 2013 r., w których wyraża on stanowisko, że właściwym byłoby zawieszenie postępowania zażaleniowego z uwagi na toczące się postępowanie odwoławcze dotyczące nakazu płatniczego z 2007 r., Sąd stwierdza, że przed Kolegium nie toczy się żadne postępowanie odwoławcze z udziałem [...], dotyczące wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. Na marginesie Sąd wskazuje, że nawet gdyby takie postępowanie się toczyło, nie stanowiłoby to podstawy do zawieszenia postępowania zażaleniowego w przedmiotowej sprawie, gdyż wynik tego postępowania nie jest dla przedmiotowej sprawy zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Skarżący kwestionuje prawidłowość wystawienia nakazu płatniczego, który w jego ocenie bezpodstawnie został wystawiony na jego nazwisko. Zgłoszone przez skarżącego argumenty nie mogą stanowić podstawy zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, w rozumieniu art. 33 u. p. e. a. Skarżący nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów, które mogłyby wpłynąć na zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wyjaśniło podstawę prawną rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, wskazując w szczególności na treść art. 29 § 1 i art. 33 u.p.e.a. Mając na uwadze fakt, iż w aktach sprawy znajduje się prawomocna decyzja wymiarowa organu podatkowego, nie ma możliwości jej weryfikacji w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dlatego też organ pierwszej instancji słusznie uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2012r.,poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a. ) oddalił skargę. O kosztach Sąd orzekł jak w punkcie II wyroku, na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1- 3 i § 18 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( tj. Dz.U. z 2012r., poz. 461).