I SA/Po 734/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 7 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi PK na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie odroczenia płatności drugiej raty podatku rolnego za 2009r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. /-/M.Jaśniewicz Skarżący PK pismem z dnia [...] złożył skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie odroczenia płatności drugiej raty podatku rolnego za 2009r. Następnie pismem z dnia [...] wniósł o wstrzymanie wykonania upomnienia z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazał, że organ podatkowy (Burmistrz Miasta i Gminy) nadal nie podejmuje żadnych działań w zakresie ustalenia i oszacowania szkód materialnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej jako p.p.s.a.) zasadą, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 wyżej powołanej ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zastosowany przez ustawodawcę zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 oraz art. 134 i art. 135 cyt. ustawy. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności dotyczy zatem tych wszystkich aktów lub czynności, które zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 ustawy, które mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, t.j. decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zauważyć należy, że upomnienie, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przypomina jedynie o obowiązku wpłacenia wymienionych w nim należności i nie jest rozstrzygnięciem władczym, które rozstrzyga o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane, lecz jedynie przypomina, że określony obowiązek już istnieje i że należy go zrealizować (por. orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 26.08.2005r., sygn. akt I SA/Wa 653/05). Upomnienie nie mieści się zatem w tak zakreślonym katalogu aktów lub czynności i nie może być przedmiotem skargi do sądu. Z pisma skarżącego wynika, że wniósł o wstrzymanie wykonania upomnienia. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie odroczenia płatności drugiej raty podatku rolnego za 2009r. Brak jest również podstaw do wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Jest to bowiem taki rodzaj aktu prawnego, który nie posiada znamion wykonalności. Wynika to z samej istoty tego orzeczenia, które ma charakter procesowy, a na jego podstawie nie nadaje się stronie uprawnień, ani nie ustala obowiązków o charakterze prawno-materialnym. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być natomiast jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że zarówno upomnienie, jak i zaskarżone postanowienie nie mają przedmiotu, który mógłby podlegać wykonaniu. W tych okolicznościach na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. /-/ M.Jaśniewicz V.M.