I SA/Po 740/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu [...] sierpnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2011 r. i I kwartał 2012 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych od dokonanych wypłat wynagrodzeń za m-ce od maja do grudnia 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2017r. K. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wskazaną w sentencji. W dniu [...] lipca 2017r. strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu do czasu rozpoznania sprawy. Wskazała, że dotyczy on upomnień wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w P. o nr UP [...], UP [...], UP [...] Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), stwierdził wprost, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Analizując akta w niniejszej sprawie Sąd zauważa, że wniosek strony nie zawiera żadnego uzasadnienia. Tymczasem Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., o sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Sąd stwierdza, że złożony przez skarżącą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie tylko nie zawiera żadnego uzasadnienia, ale skarżąca we wniosku nie przywołała nawet przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy strona nie wskazała, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym z wniosku w istocie nie wynika z jakiego powodu - zdaniem strony skarżącej - wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne. Zdaniem Sądu, przyznania ochrony tymczasowej nie uzasadnia też trudna sytuacja finansowa strony wskazana we wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017r. starszy referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. Nie można jednak przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., utożsamiać z przesłankami na podstawie, których Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W przypadku prawa pomocy Sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie wobec podmiotu, który znajduje się w takiej sytuacji finansowej, iż w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mógłby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Dlatego też podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie ma środków na poniesienie kosztów postępowania w danej sprawie. Natomiast w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ubiegający się o takie wstrzymanie powinien uzasadnić, dlaczego uważa, że wykonanie zaskarżonego aktu narazi go na znaczną szkodę lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 28 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 414/04; postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014r., sygn. akt I FSK 173/14). Trudna sytuacja finansowa strony nie świadczy zatem automatycznie o ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, iż skarżąca, wnosząc o przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wykazała aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z tym Sąd uznaje, że niemożliwe jest dokonanie merytorycznej oceny wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.