I SA/Po 754/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: ref. staż. Martyna Dziubałka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. [...], reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia [...] lipca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], zarzucając m.in. naruszenie przez organ odwoławczy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie należało zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej P.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w tym przepisie, jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 03 października 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Go 336/13 działając na podstawie art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późń. zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 z późń. zm.), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji?". Następnie postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1835/13, działając w tym samym trybie, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". W tym miejscu należy zauważyć, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi organ podatkowy wskazał m.in. art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dlatego też zakres przedstawionych Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanych powyżej pytań ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy. Podzielając wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. i Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w pytaniach skierowanych do Trybunału Konstytucyjnego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej, a także mając na względzie konieczność postępowania bez zbędnej zwłoki, doszedł do przekonania, że zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie jest w pełni uzasadnione, bowiem opisana powyżej kwestia prejudycjalna ma bezpośredni wpływ na wynik postępowania w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.