I SA/Po 761/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w[...], po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, decyzją z dnia [...] września 2011[...] określił X.A zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r.w kwocie [...],- zł Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [....] kwietnia 2012r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zalecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w kwestii dotyczącej zasadności zaliczenia przez firmę X do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa do samochodu [...] oraz udokumentowanych fakturami wystawionymi przez Y X.B , [...] , na których nie wskazano, do jakiego pojazdu zatankowano paliwo. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...]grudnia 2012 r. określił X.A zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. w wysokości[...],-zł. W uzasadnieniu wskazano, że podatnik w 2006 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą X X.A ,przedmiotem której była sprzedaż urządzeń czyszczących marki [...]. Sprzedaż towarów odbywała się za pośrednictwem przedstawicieli handlowych, z którymi firma X zawarła umowy o współpracy. W oparciu o zebrane w sprawie dowody Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu stwierdził, że podatnik: 1. w zakresie przychodów uzyskanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej: a) zawyżył przychody o kwotę [...] zł stanowiącą podatek należny VAT od transakcji sprzedaży samochodu B, b) zaniżył przychody o kwotę [...] zł w związku z niezaliczeniem do tych przychodów otrzymanego odszkodowania z tytułu szkody powstałej w wyniku kolizji drogowej. 2. W zakresie kosztów uzyskania przychodów: a) zaniżył koszty o następujące wydatki: - w kwocie [...] zł w związku z niezaliczeniem do tych kosztów wydatku na zakup worków foliowych, - w kwocie [...] zł w związku z niezaliczeniem do tych kosztów wydatku z tytułu najmu lokalu, - w kwocie [...] zł w związku z nieujęciem w tych kosztach wydatku za usługę leasingu, - w kwocie [...] zł w związku z niezaliczeniem do tych kosztów poniesionego wydatku z tytułu prowizji od sprzedaży dla firmy Z, - w kwocie [...] zł w związku z niezaliczeniem do tych kosztów wydatku stanowiącego prowizję wypłaconą pracownikowi X.C, b) zawyżył koszty o następujące wydatki: - w kwocie [...] zł w związku z dwukrotnym zaliczeniem do tych kosztów wydatku na zakup toreb z nadrukiem, - w kwocie [...] zł w związku z ponownym ujęciem w kosztach wydatku z tytułu wynajęcia powierzchni stoiska, - w kwocie [...] zł z tytułu zaliczenia do tych kosztów wydatków na zakup benzyny i oleju napędowego, - w kwocie [...] zł w związku z zaliczeniem do tych kosztów wydatków na usługi akwizycyjne, które nie były w rzeczywistości świadczone przez firmę U X.D ([...] zł), firmę PPHU ".W " X.E ([...],- zł), firmę T X.F ([...] zł), firmę S Spółka zo.o. ([...] zł). - w kwocie [...] zł w związku z zaliczeniem do tych kosztów wydatków na zakup towarów od firmy "R", - w kwocie [...] zł stanowiącą koszty amortyzacji nieruchomości w Jeziorkach. W związku z ww. nieprawidłowościami, na podstawie przepisu art. 193 § 6 w zw. z § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – dalej: "O.p.", organ kontroli skarbowej stwierdził, że podatkowa księga przychodów i rozchodów w 2006r. prowadzona była nierzetelnie w zakresie kosztów i w tej części nie uznał za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. W zakresie przychodów, organ pierwszej instancji uznał podatkową księgę przychodów i rozchodów za rzetelną na podstawie § 11 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2003r. Nr 152, poz. 1475, ze zm.). Stosownie do art. 23 § 2 O.p., organ kontroli skarbowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, w którym kwestionuje wyłącznie ustalenia w zakresie kosztów uzyskania przychodów, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 14 ust. 1 , w związku z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176, ze zm.) dalej u.p.d.f., polegające na bezzasadnym przyjęciu, że kontrolowany zawyżył koszty uzyskania przychodów w 2006 r. zaliczając do nich usługi, które nie zostały wykonane. Zarzucił również naruszenie przepisów art. 122, 180 § 1, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez zaniechanie zweryfikowania danych z rachunków bankowych, pod kątem, czy podatnik posiadał środki do dokonania zapłaty za paliwo, usługi akwizycyjne gotówką, które to usługi zostały zakwestionowane przez organ. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...]maja 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu pierwszej instancji, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do nich wydatków: 1. w kwocie [...] zł na zakup paliwa do samochodów firmowych podatnika w okresie, kiedy samochody te zostały oddane do używania przedstawicielom handlowym. Organ kontroli skarbowej, w trakcie prowadzonego postępowania ustalił, że w 2006r. firma X była w posiadaniu 11 samochodów firmowych, z których 7 , na podstawie umów użyczenia oraz umów dzierżawy, oddała do korzystania, podmiotom świadczącym dla podatnika usługi akwizycji. Ustalono, że każdy przedstawiciel handlowy, który korzystał z samochodu firmy X zobowiązany był do ponoszenia wszelkich kosztów związanych z użytkowaniem samochodu, w tym kosztów eksploatacyjnych oraz napraw w okresie jego używania. Powyższe potwierdza analiza umów użyczenia i dzierżawy samochodów, wyjaśnienia złożone przez przedstawicieli handlowych oraz zeznania X.C, który według wyjaśnień podatnika był osobą odpowiedzialną w firmie za gospodarkę samochodami i paliwami. 2. w kwocie [...] zł na zakup paliwa do samochodu A. Samochód ten był używany przez X.C. Na podstawie faktur ustalono, że zaewidencjonowano w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zakup 28.243,22 L paliwa do tego samochodu w kwocie [...] zł. Organ dokonał wyliczenia i ustalił, że przy zużyciu 6,7 l na 100 km, przy zakupie takiej ilości paliwa samochód musiałby przejechać w 2006 r. 421.542,27 km. Według wskazań licznika samochód w 2006 r. przejechał 77.071 km. W związku z powyższym organ pierwszej instancji dokonał szczegółowego sprawdzenia faktur dotyczących zakupu paliwa i ustalił, że faktury na paliwo do przedmiotowego samochodu zostały wystawione w 2006r. m.in. przez następujące firmy: 2.1. w kwocie [...] zł na zakup paliwa od firmy P spółka z o. o. Stacja Paliw, ul [...].,[...] . Podatnik zaewidencjonował 14 faktur VAT dokumentujących zakup na łączną ilość 7000 L paliwa, za kwotę netto [...] zł. Faktury wystawiane były na ilości paliwa ( 500 L każda) przekraczające pojemność zbiornika paliwa w samochodzie A .X.A , składając wyjaśnienia w dniu [...] lutego 2011 r. nie potrafił wyjaśnić rozbieżności pomiędzy ilością paliwa wynikającą z poszczególnych faktur wystawionych przez spółkę a pojemnością zbiornika paliwa w samochodzie A, ponieważ jak stwierdził, firmowymi samochodami oraz gospodarką paliwami zajmował się pracownik X.C zatrudniony w firmie na stanowisku dyrektora handlowego. Zdaniem kontrolowanego faktury wystawione przez spółkę P mogły dotyczyć więcej niż jednego tankowania. Podatnik pomimo, że zobowiązał się do przedłożenia dowodów wydania paliwa, tj. wz lub asygnat będących podstawą wystawienia przez spółkę P faktur dla firmy X, nie przedłożył ww. dowodów. Z zeznań X.C wynika, że na stacji paliw firmy P były wystawiane faktury tzw. kosztowe, na wyższe wartości niż faktyczne ilości zatankowanego paliwa, za które otrzymywał wynagrodzenie od właściciela firmy X w wysokości podatku VAT wykazanego na tych fakturach. Sporadycznie tankował na stacji paliw należącej do Spółki P. Zawsze tankował paliwo w ilości odpowiadającej pojemności zbiornika paliwa w samochodzie tj. ok. 50 L, nie tankował paliwa w zbiorniki dodatkowe. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I i instancji, że nie można dać wiary zeznaniom X.I pełniącego funkcję prezesa spółki P i nadzorującego stację paliw, że nie wystawiał faktur o zawyżonych ilościach sprzedaży paliwa, ponieważ zeznania są sprzeczne z zeznaniami pracowników tej stacji X.J i X.K oraz X.C. Organ przyjął za wiarygodne zeznania pracowników stacji paliw, którzy zeznali, że samochód A był sporadycznie tankowany na stacji przy ul. [...] w [...] i wyłącznie do pojemności zbiornika, w związku z tym przyjął, że faktury na zakup paliwa do pojemności baku, tj. 52 L dokumentują rzeczywiste transakcje, i uznał za koszt uzyskania przychodu zakup 208 L paliwa za kwotę [...] zł. 2.2 w kwocie [...] zł na zakup 6.556 L paliwa od Y X.B,[...]. Firma wystawiła 4 faktury na sprzedaż paliwa w łącznej ilości 6.556 L .X.C , jako osoba użytkująca i tankująca samochód A nr rej. [...] nie potwierdził, że tankował na stacji paliw Y w [...]. Zeznał, że na innych stacjach paliw prosił pracowników o zbieranie paragonów od klientów w celu wystawienia faktury dla firmy X . Zeznania świadka potwierdzają przedstawione przez X.C dokumenty dotyczące rozliczenia finansowego sporządzone przez firmę X. Ilości paliwa wykazane na fakturach przekraczały wielokrotnie pojemność zbiornika. Organ odwoławczy uznał zatem, że faktury wystawione przez PHU Y nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. 2.3 w kwocie [...] zł na zakup paliwa od firmy O [...], która wystawiła podatnikowi 60 faktur dokumentujących zakup oleju napędowego do samochodu A łącznie w ilości 5099 L o wartości netto [...] zł. Zeznania X.C oraz X.L potwierdziły, że nie wszystkie faktury wystawione przez tę stację dokumentują rzeczywiste transakcje. X.C zeznał, że pracownicy tej stacji zbierali dla niego paragony, na podstawie których były wystawiane faktury na wyższe wartości tzw. kosztowe. Potwierdził te zeznania X.L, który zeznał, że faktury cześć faktur odzwierciedla zakup paliwa do samochodu A, natomiast duża ich ilość została wystawiona na paliwo zatankowane nie do samochodów tej firmy. W oparciu o przeprowadzoną przez organ pierwszej instancji analizę faktur wystawionych przez stację O, zakwestionowano faktury wystawione w dniach, w których samochód A nr rej [...] był tankowany na innych stacjach paliw, wystawionych w dniach, w których X.C przebywał tym samochodem w innej części kraju oraz w okresie od [...].07.2006 r. do [...].07.2006 r., kiedy samochód był w warsztacie firmy FHU X.M spółka jawna w [...]. Organ uznał za koszt uzyskania przychodu zakup 2.185 L paliwa w wysokości [...] zł. , nie uznał zatem pozostałej kwoty [...] za koszt uzyskania przychodu. 2.4. w kwocie [...] zł na podstawie 12 faktur wystawionych przez N X.M Stacja Paliw [...],[...], na sprzedaż oleju napędowego i akcesoriów do samochodu A. Organ pierwszej instancji przeprowadził w dniu [...].02.2011 r. czynności sprawdzające w firmie PH N X.M, przesłuchał w dniu [...].04.2011 r. pracowników tej stacji: X.N i X.O. Z dowodów tych wywiódł, że stacja ta wystawiała faktury na podstawie pliku paragonów, wystawionych np. w jednym dniu oraz paragonów, które dokumentują sprzedaż paliwa w ilość większej niż pojemność zbiornika samochodu. X.C zeznał, że nie zna firmy N. Organ uznał, że faktury wystawione przez PH N nie dokumentują rzeczywistego nabycia paliwa. 2.5. w kwocie [...] zł na zakup paliwa w ilości przekraczającej pojemność zbiornika. W oparciu o analizę faktur wystawionych przez pozostałe stacje, tj.: [...],[...] , [...]spółka z o. o., , [...] spółka z o. o., [...],[...],[...],[...] spółka z o. o. oraz inne prywatne stacje paliw na nabycie paliwa do samochodu A, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, że wydatki w kwocie [...] zł wynikające z faktur, na których wykazano sprzedaż paliwa w ilości przekraczającej pojemność zbiornika na paliwo samochodu, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Organ odwoławczy dokonując oceny prawidłowości wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa do samochodu A miał na uwadze także fakt, że podatnik poniósł w 2006r. wydatki w kwocie [...] zł na zakup 7647,17 L paliwa do tego samochodu (wynikające z 221 faktur wystawionych przez stacje paliw [...],[...] , [...] , [...], które zaliczył do kosztów podatkowych i których to kosztów nie kwestionował organ pierwszej instancji, uwzględniając przebieg samochodu i możliwości zużycia paliwa do działalności gospodarczej. 3. w kwocie [...] zł na zakup paliwa do samochodu C. W oparciu o analizę zużycia paliwa na 100 km przez przedmiotowy samochód (według wyjaśnień strony pojazd zużywał 14L/100km) stwierdzono, że uwzględniając zakupu 22.569,88 L paliwa, samochód przejechałby w roku 2006 -161.213,43 km, co oznaczałoby, że dziennie przejeżdżałby 447,81 km. Organ nie dał wiary zeznaniom strony z dnia [...]02.2011 r., że samochód C używali w firmie pracownicy i przedstawiciele handlowi. Powyższe nie znalazło potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. X.C zeznał, że C był niesprawny i stał pod firmą na ul. [...] w [...]. Samochód ten służył do wystawiania faktur kosztowych. X.P zatrudniona w dziale telemarketingu zeznała, że nie korzystała z tego samochodu. Przedstawiciele handlowi współpracujący z firmą X nie potwierdzili również, że używali ten samochód, w prowadzonej działalności. Świadek X.G przesłuchiwany w dniu [...]04.2011 r. oświadczył, że nikt w firmie nie używał przedmiotowego samochodu. 4. w kwocie [...] zł wynikające z faktur wystawionych przez firmę Y X. B za zakup oleju napędowego, na których brak jest wskazania do jakich samochodów paliwo zostało zatankowane, podatnik nie prowadził żadnej dokumentacji umożliwiającej identyfikację samochodów, do których paliwo to mogłoby być zatankowane. W toku postępowania przeprowadzono szereg dowodów w celu ustalenia, czy paliwo udokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę Y mogło być zużyte do samochodów firmowych, w związku prowadzoną przez kontrolowanego działalnością gospodarczą. Przedstawiciele handlowi, którzy używali samochodów należących do firmy X wyjaśnili, że koszty paliwa ponosili sami w ramach prowadzonej działalności, koszty te nie były zwracane przez firmę X. Nie tankowali samochodów na stacjach wskazanych przez firmę X oraz nie tankowali paliwa do samochodu z jakichkolwiek zbiorników. W związku z powyższym ustalono, że paliwo udokumentowane fakturami wystawionymi przez PHU Y w łącznej ilości 83773 L mogło być ewentualnie zużyte do napędu samochodów: D, B, E. Wyjaśnienia podatnika dotyczące wykorzystywania samochodów firmowych w celu rozwożenia sprzedanego towaru w kraju nie znajdują potwierdzenia w ustaleniach dokonanych na podstawie dokumentów źródłowych. Firma X nie dostarczała sprzedanego sprzętu do klienta samochodami firmowymi. Sprzedane urządzenia [....] były dostarczane do klienta za pośrednictwem firmy kurierskiej [...] spółka z o. o. [...]. Łącznie w 2006 r. za pośrednictwem firmy kurierskiej kontrolowany dostarczył 1034 szt. przesyłek. Na podstawie 1119 zawartych transakcji sprzedaży udokumentowanych fakturami wystawionymi przez firmę X (pomijając faktury VAT wystawione dla przedstawicieli handlowych - 132 szt.) organ pierwszej instancji stwierdził, że sprzedany towar dostarczany był do klienta przede wszystkim za pośrednictwem firmy kurierskiej. Dostarczanie do klientów sprzedanego sprzętu za pośrednictwem firm kurierskich potwierdzili również przedstawiciele handlowi w złożonych pisemnie wyjaśnieniach. W celu ustalenia ilości paliwa, które mogło być zużyte przez kontrolowanego do prowadzonej działalności, organ kontroli skarbowej wezwał X.A pismem z dnia[...].09.2012 r. o przedłożenie dowodów potwierdzających wykonywanie przez niego podróży służbowych, o których wspominał we wcześniejszych wyjaśnieniach, tj. dokumentów źródłowych potwierdzających poniesienie wydatków za noclegi, konsumpcję, organizację szkoleń, delegacji, innych oraz o złożenie wyjaśnień zakresie wskazania średniej miesięcznej ilości kilometrów jaką wykonywał w celach służbowych samochodem E oraz jakie było zużycie paliwa przez ten pojazd na 100 km, na jakich stacjach tankował w trakcie podróży służbowych, czy używał innych pojazdów firmowych, ze wskazaniem marki samochodu oraz ilości kilometrów przejechanych średnio w miesiącu. Zdaniem organu obu instancji wyjaśnienia X.A nie potwierdziły możliwości zużycia 83.773 L paliwa przez pojazdy, tj.D, B, E. Nadto analiza rachunków bankowych kontrolowanego wykazała, że w dniach, w których miała być dokonana zapłata za zobowiązania wynikające z przedmiotowych faktur kontrolowany nie dokonywał wypłat gotówkowych z posiadanych rachunków bankowych. Ponadto kontrolowany nie udokumentował w sposób wiarygodny, że olej napędowy wykazany na fakturach firmy Y został wykorzystany do samochodów firmowych w celu osiągnięcia przychodów. Pomimo wezwania kontrolowany nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność zużycia paliwa w takich ilościach w prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym uznano, że faktury te nie dokumentują rzeczywistych transakcji. 5. w kwocie [...] zł poniesione na podstawie faktur wystawionych przez firmę Pośrednictwo Handlowe U X.D , ul. [...],[...] , za usługi akwizycyjne. Organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, że usługi akwizycyjne wynikające z faktur wystawionych przez firmę Pośrednictwo Finansowe U X.D nie zostały wykonane. X.A nie potrafił wyjaśnić, w jakim zakresie była wykonywana umowa oraz zasadności wystawienia tych faktur, ponieważ tymi sprawami zajmował się X.C . X.D zeznał, że prowadził firmę Pośrednictwo Finansowe U. W firmie zatrudniał X.R , która zajmowała się udzielaniem pożyczek i kredytów. Kontakt z firmą X nawiązał przez X.C , który poinformował go, że X.A jest zainteresowany "fakturami kosztowymi". W 2006 r. nie współpracował z firmą , ponieważ od [...].02.06 r. do [...].01.07 r. przebywał w zakładzie karnym. Zeznał, że faktura [...] z [...] stycznia 2006 r. została wystawiona i podpisana przez niego, pozostałe nie były przez niego podpisane. X.D zeznał, że faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji oraz że za wystawienie faktury nr[...]. Pan X.A zapłacił mu ok. [...] –[...] zł, za pozostałe faktury nie otrzymał żadnej zapłaty i nie wiedział, że zostały wystawione. 6. w kwocie [...],- zł poniesione na podstawie faktur wystawionych za usługi akwizycyjne przez PPHU W X.E, ul.[...] , [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że przedmiotowe faktury nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych i dlatego też wydatki wynikające z tych faktur wyłączył z kosztów uzyskania przychodów podatnika. Z informacji uzyskanej od Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] wynika, że X.E prowadził działalność gospodarczą pod nazwą PHU X.E "[...] " od [...] 07.1995r. do [...]10.1999r. W 2006r. nie złożył zeznania podatkowego ani deklaracji VAT-7. Z akt sprawy wynika także, że X.E w 2006 r. nie figurował w I Urzędzie Skarbowym w [...] jako zarejestrowany i czynny podatnik podatku od towarów i usług. Ponadto wykonywania usług akwizycyjnych przez firmę X.E nie potwierdzili przesłuchani w charakterze świadków pracownicy firmy X: X.C i X.P - pracownik działu telemarketingu, posiadali stały kontakt z przedstawicielami handlowymi i niewątpliwie największą wiedzę na temat współpracy firmy X z przedstawicielami handlowymi. 7. w kwocie [...] zł poniesione na podstawie faktur nr [...],[...],[...],[...] wystawionych przez firmę T. X.F , ul. [...][...], za usługi akwizycyjno -marketingowe (łącznie z tytułu ww. usług podatnik zaliczył do kosztów podatkowych kwotę [...] zł). W celu zweryfikowania transakcji zawartych przez firmę T z podatnikiem przeprowadzono badanie prawidłowości i rzetelności dokumentów u kontrahenta strony. W wyniku kontroli ustalono, że firma T nie ujęła w prowadzonych ewidencjach następujących faktur wystawionych z tytułu usług akwizycji i marketingu (na łączną kwotę netto [...] zł): nr [...] z dnia [...].03.2006r. na kwotę netto[...],- zł, VAT [...] zł, nr [...] z dnia [...] 08.2006r. na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł, nr [...]z dnia [...].09.2006r. na kwotę netto [...]zł, VAT [...] zł, nr [...]z dnia [...].10.2006r. na kwotę netto [...] zł, VAT [...],- zł. W trakcie czynności sprawdzających stwierdzono również, że kontrahent podatnika nie posiadał kopii ww. faktur, natomiast posiadał kopię faktury nr [...] wystawionej w dniu[...].10.2006r. na kwotę netto [...] zł, VAT [...] zł. X.G (przedstawiciel handlowy firmy T ) oświadczył, że ww. dokumenty nie odzwierciedlają rzeczywistej sprzedaży dla firmy X, faktury zostały błędnie wystawione i powinny zostać przez stronę anulowane, nadto firma X nigdy nie dokonała zapłaty na podstawie ww. faktur. X.G zeznał, że wysokość prowizji ,na jaką były wystawiane faktury przez firmę T dla firmy X, podawana była przez jej dyrektora handlowego – X.C i akceptowana przez X.A , jeśli X.A nie wyraził zgody na wartość faktury, to faktura była zmieniana. Na podstawie weryfikacji zapisów na koncie bankowym prowadzonym dla firmy X oraz wydruku z konta prywatnego strony, organ stwierdził, że podatnik nie dokonał przelewu za fakturę, na której widnieje jako forma zapłaty - przelew, ani nie przedłożono dowodów potwierdzających zapłatę gotówki. 8. w kwocie [...] zł z tytułu usług akwizycyjnych udokumentowane fakturami wystawionymi przez Spółkę z o.o. S, [...], ul. [...]. Firma X zawarła w dniu [...] stycznia 2006 r. umowę ze spółką S sp. z o.o. reprezentowaną przez X.H., jednak umowa ta różniła się od innych umów zawartych z przedstawicielami handlowymi świadczącymi usługi akwizycyjne dla X. Prowizja miała być ustalana indywidualnie od sprzedaży sprzętu, z pozostałymi przedstawicielami prowizję określono maksymalnie na 15% od sprzedaży. W celu sprawdzenia rzetelności i prawidłowości faktur wystawionych przez S sp. z o.o. dla X przeprowadzono czynności sprawdzające w S sp. z o.o. Stwierdzono, że kopie faktur wykazane zostały w rejestrze sprzedaży VAT. Podstawową działalnością spółki S była sprzedaż części do samochodów, handel samochodami, wynajem pojazdów. W piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. podatnik wyjaśnił, że realizacją umowy zajmował się X.C . Organ przesłuchał na te okoliczność X.C , który zeznał, że nie zna spółki S, kontakt miał wyłącznie telefoniczny. Spółka nie wykonywała żadnych usług dla firmy X, nigdy nie uzyskał informacji od Spółki S o potencjalnych klientach dla firmy X, Zawarta Umowa miała być podstawą do wystawiania "faktur kosztowych" . Spółka S nie jest znana także przesłuchanej w charakterze świadka X.P (zatrudnionej w firmie X w dziale telemarketingu), która zeznała, że "firma S nic jej nie mówi" i nie umawiała żadnych spotkań dla X.H. Za niewiarygodne organy obu instancji uznały wyjaśnienia złożone w trakcie przeprowadzania czynności sprawdzających przez X.H, który potwierdził wykonanie usług na rzecz X. Wyjaśnienia te są sprzeczne z zeznaniami złożonymi przez X.C i X.P oraz z innymi dowodami. Organ kontroli skarbowej ustalił w trakcie czynności sprawdzających przeprowadzonych w Spółce S, że w związku z usługami akwizycyjnymi w okresie od marca do listopada 2006 r. spółka S nie wykazała zwiększonych zakupów paliwa oraz wzrostu opłat za usługi telekomunikacyjne. 9. w kwocie [...] zł z faktur wystawionych przez Firmę Handlową R X.S Salon Wykładzin, [...] ., które nie były związane z działalnością gospodarczą X.C zeznał, że dokonując zakupów w tej firmie na cele prywatne, prosił o wystawienie faktury na firmę X. Pozostałe faktury wystawione przez firmę R na łączną kwotę [...] zł zostały zakwalifikowane jako wydatki zwiększające wartość nieruchomości magazynowej w Jeziorkach. Odpis amortyzacyjny dokonany był od wartości 2,5%, w związku z tym że wydatki udokumentowane zakwestionowanymi fakturami nie zostały poniesione, odpis amortyzacyjny został zawyżony o [...] zł. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu pierwszej instancji, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie [...] zł, poniesione na podstawie faktury nr [...] z dnia [...].04.2006r. wystawionej przez M, ul. [...],[...], wydatki te zostały wykazane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dwukrotnie. Zasadne jest także wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł wynikającej z faktury nr [...] z dnia [...].08.2006r. wystawionej przez Targi [...] Spółka z o.o., ul.[...], [...], za wynajem powierzchni. Podatnik z tytułu wynajęcia powierzchni na targach poniósł wydatek w kwocie[...],- zł na podstawie faktury nr [....] z dnia [...].06.2006r., który zaliczył do kosztów podatkowych w czerwcu 2006r. Ponowne zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów z tytułu wynajęcia powierzchni kwoty [....] zł stanowi zawyżenie kosztów podatkowych W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniu przez stronę dowodów, wyjaśniając, że okoliczność użytkowania samochodu marki C w firmie X, na którą miałby zostać przesłuchany Pan X.T, stwierdzona została innymi dowodami. Natomiast w odniesieniu do wniosku dotyczącego wystąpienia do Sądu Rejonowego w [...] V Wydział Gospodarczy o udostępnienie akt spraw [...] , [...] oraz [...] na okoliczność prowadzenia przez X.C działalności konkurencyjnej w stosunku do działalności podatnika oraz wniosku o przeprowadzenie dowodu z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego, czy X.C był karany za fałszywe zeznania, organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności te nie mają znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Pismem z dnia [...] czerwca 2013r. strona skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2013r. zarzucając obrazę i naruszenie przepisów: - naruszenie przepisów art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną wykładnię wyrażającą się w uznaniu, że kwestie związane z popełnieniem przestępstw przez wystawców faktur są dla sprawy bez znaczenia, pomimo tego, że prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów uzasadnia wniosek, że w takim przypadku brak jest podstaw do uznania, że skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów w 2006r., albowiem nie miał świadomości co do tego, że transakcje stanowiące podstawę prawa do odliczania wiązały się z przestępstwem co do tego, że wystawcy faktur za usługi, których ma dotyczyć odliczenie nie byli, w stanie wykonać usług i co do tego, czy wywiązywali się z obowiązku złożenia deklaracji VAT, - obrazę art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1,art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej O.p.), - obrazę przepisów art. 182 i 183 O.p. poprzez zaniechanie zweryfikowania danych wynikających z rachunków bankowych kontrolowanego wskazanych w piśmie z dnia [...] lutego 2012r. pomimo, że zachodziła potrzeba zweryfikowania tych informacji poprzez zwrócenie się do właściwych banków: [...] Bank (cztery rachunki bankowe) i [...] Bank (3 rachunki bankowe) pod katem posiadania przez kontrolowanego środków na dokonywanie zapłaty za paliwo, usługi akwizycyjne i inne - gotówką, - obrazę przepisów art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 O.p. poprzez określenie w drodze decyzji administracyjnej podatnikowi zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2006r. pomimo tego, że wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych jest zgodna z deklaracjami złożonymi przez skarżącego i brak jest podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, - obrazę przepisów art. 187 § 3 O.p. poprzez nieuwzględnienie faktów wynikających z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. Nr [...] uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dotyczącą określenia zobowiązania podatkowego skarżącego z tytułu VAT za rok 2006 pomimo tego, że jest to fakt znany temu organowi z urzędu, - obrazę przepisu art. 229 O.p. poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych złożonych w odwołaniu, pomimo tego, że dowody te miały istotne znaczenie dla wyjaśnienia niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że organ II instancji, nie rozważył w sposób właściwy zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego naruszenia art. 14 ust. 1, art. 22 ust.1 u.p.d.o.f. i ograniczył się wyłączenie do niedopuszczalnego stwierdzenia, że podniesiony zarzut jest bezzasadny. W toku postępowania kontrolnego oraz w odwołaniu skarżący podnosił, że X.C dopuścił się wielu przestępstw, działając na niekorzyść skarżącego. Zdaniem podatnika, działania dyrektora handlowego firmy X, pod kątem nieprawidłowości lub przestępstw, winny zostać zweryfikowane. W przypadku potwierdzenia powyższych okoliczności należałoby uznać, że skarżący nie wiedział i nie miał przesłanek, aby podejrzewać, że faktury mogły być wystawiane w związku z nieprawidłowościami lub na skutek przestępstwa. Podatnik podkreślił, że organ II instancji nie udowodnił na podstawie obiektywnych przesłanek, że skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje stanowiące podstawę prawa do odliczenia wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę. Strona skarżącą szeroko opisując tezy wynikające z orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw z dnia 21 czerwca 2012r. ze spraw połączonych C-80/11 i C-142/11 (dotychczas niepublikowany w Zbiorze) wskazała, że stanowisko organu odwoławczego jest sprzeczne z ww. wyrokiem. Strona nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu odwoławczego w kwestii faktur wystawionych przez S sp. z o.o. Skarżący wskazał na chybioną argumentację organu odwoławczego, gdyż jego zdaniem ustalenia, w tej części, oparto na niewiarygodnych zeznaniach X.C. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy w świetle obowiązującego prawa w badanym okresie skarżący miał prawo do zaliczenia w ciężar kosztów uzyskania przychodów zakwestionowanych wydatków. W ocenie Sądu rację w tym sporze przyznać należało organom podatkowym, które zebrały wyczerpujący materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały jego wszechstronnej i prawidłowej oceny, a przy tym właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd stwierdził, że organy obu instancji działały praworządnie tj. na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa. Szczegółowo uzasadniły, jakimi przesłankami kierowały się podejmując rozstrzygnięcie i ustosunkowywały się do argumentów podnoszonych przez podatnika w trakcie postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczono wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonano na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy podatkowe wyjaśniły również podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, które w przedmiotowej sprawie znalazły zastosowanie. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły zasad wyrażonych w art. 122 i 187 O.p. i podjęły wszelkie działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Stosownie do art. 180 O.p. dopuściły mieszczące się w granicach prawa dowody w postaci: przeprowadzonych czynności sprawdzających, przesłuchań świadków, zeznań strony, oświadczeń składanych przez kontrahentów, analizy ilości zakupionego paliwa i możliwości zużyta w firmie skarżącego, które zgodnie z art. 188 O.p. mogły się przyczynić i przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy. Sąd stwierdza, że zgodna z art. 191 O.p., jest dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego. Ocenie podlegał każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej ze sobą więzi. Podstawę rozstrzygnięcia organów stanowiła całość zebranego materiału dowodowego, a nie pojedyncze fakty. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje fakt, że wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. To z kolei, że określone dowody ocenione zostały niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza jeszcze, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 191 O.p. Podkreślenia wymaga, że dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. W opinii Sądu organ odwoławczy właściwie rozważył całość zebranego materiału dowodowego, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia bardzo szczegółowo wyjaśnił, czym kierował się rozstrzygając sprawę, jakim dowodom odmówił wiarygodności, a jakim dał wiarę. Podatnik w opinii Sądu nie przedstawił argumentów mogących prowadzić do konkluzji, że ocena dowodów przeprowadzona przez organy podatkowe nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. W opinii Sądu konkluzje podatnika nie prowadzą do podważenia końcowego stanowiska organów podatkowych obu instancji. Strona nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie korekty przychodów. Sąd również w tym zakresie nie dopatruje się naruszenia prawa. Kwestia sporna sprowadza się do ustaleń organów podatkowych w zakresie zakwestionowania zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa w łącznej wysokości [...] zł, wydatków za usługi akwizycyjne w kwocie [...] zł firmy U.X.D , PPHU "W", X.E, firmę T X,F oraz wydatków na zakup towarów od firmy R w kwocie [...] zł. Analiza zaskarżonej decyzji pod kątem naruszenia prawa materialnego będzie dokonana na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w tejże decyzji, który w ocenie Sądu został ustalony prawidłowo. W ocenie Sądu nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 tej ustawy. Gramatyczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów kosztów pod tym jednakże warunkiem, że mają one bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma, bądź może mieć, wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Problematyka kosztów uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania podatku dochodowego podstawowe znaczenie. Możliwość bowiem zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów wpływa bezpośrednio na wysokość dochodu będącego podstawą opodatkowania, a w konsekwencji wysokość należnego zobowiązania. Zatem - co do zasady - każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 23 u.p.d.o.f., powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu. Niemniej jednak przy ocenie istnienia okoliczności uzasadniających potrącenie kosztów na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. nie można pomijać zasad ich dokumentowania. Koszty te muszą wynikać z prawidłowo prowadzonej księgi przychodów i rozchodów (art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f.). Zapisy w księgach dokonywane winny być na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów. Są nimi m.in. faktury lub inne dowody stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczych, zgodnie z ich faktycznym przebiegiem. Dokumenty muszą więc odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowym jest wystarczający, by stwierdzić, że zakwestionowane faktury dokumentujące zakup paliwa nie mogą stanowić podstawy do zaliczenia określonych kwot do kosztów uzyskania przychodu, ponieważ faktury te nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Organy prawidłowo uznały, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł na zakup paliwa. Organy podatkowe oparły swe wnioski zarówno na zeznaniach świadków: pracowników skarżącego, przedstawicieli handlowych, pracowników i właścicieli stacji paliw, jak również na analizie ekonomicznej możliwości zużycia paliwa oraz inny dowodach zebranych w sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dowodzi, że koszty utrzymania i eksploatacji samochodów oddanych do używania przedstawicielom handlowym ponosili przedstawiciele handlowi, którzy rozliczali te wydatki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym zaewidencjonowane faktury dokumentujące zakup paliwa do samochodów użyczonych przedstawicielom handlowym nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów w firmie skarżącego. Prawidłowe są ustalenia organu w zakresie zawyżenia kosztów uzyskania przychodu na zakup paliwa do samochodu marki A, który był użytkowany przez pracownika firmy X.C. Porównanie możliwości zużycia paliwa przy wskazanym przebiegu z ilością paliwa wykazaną na fakturach i zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów, nie pozostawia wątpliwości, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów na zakup paliwa do samochodu A. Organ wyliczył, że samochód A musiałby w 2006 r. przejechać 421.542,27 km, natomiast według wskazań licznika pojazd przejechał w 2006 r. 77.071 km. Organ oprócz analizy zużycia paliwa, zgromadził szereg dowodów potwierdzających prawidłowość ustaleń w zakresie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów związanych z zakupem paliwa, m.in. przesłuchał licznych świadków na okoliczność zakupu paliwa do samochodu A, uwzględnił trasy podróży służbowych samochodem A i faktyczne możliwości tankowania na danej stacji, wziął pod uwagę pojemność zbiornika paliwa i słusznie uznał, że skoro paliwo było tankowane wyłącznie do samochodu, to faktury dokumentujące zakup powyżej 52 L paliwa są nierzetelne, skoro nie są fakturami zbiorczymi. Należy podkreślić, że skarżący nie posiadał środków transportowych do przewożenia takich ilości paliwa oraz możliwości przechowywania tego paliwa. Organ prawidłowo nie uznał za koszt uzyskania przychodów wydatków na zakup paliwa do samochodu marki C. Podatnik na podstawie 320 faktur zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę [...] zł na zakup 22.569,88 L paliwa do samochodu marki C. Jak wskazał organ, przyjmując średnie zużycie paliwa 14L/100 km samochód musiałby przejechać 161.213,43 km, dziennie 447,81 km. Organ zebrał dowody świadczące, że samochód nie był sprawny i nie był wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Organ prawidłowo uznał, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł za usługi akwizycyjne. Ustalenia, że faktury wystawione przez S sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych transakcji oparto na obszernym materiale dowodowym. Z materiału dowodowego wynika, że umowa pomiędzy firmą S sp. z o.o. a skarżącym była pozorna, a X.H nigdy nie wykonywał żadnych usług na rzecz skarżącego. Zeznania X.H, który potwierdził, że świadczył usługi na rzecz skarżącego poprzez dostarczanie listy potencjalnych klientów prawidłowo uznano za niewiarygodne. Skarżący w toku postępowania złożył wyjaśnienia, że realizacją umowy zawartej ze Spółką S zajmował się X.C zatrudniony na stanowisku dyrektora handlowego. Przesłuchany w charakterze świadka X.C zeznał wprost, że kontakty ze S dotyczyły tylko wysławiania faktur kosztowych. Jeżeli w firmie X brakowało kosztów to X.A lub X.U sygnalizowali świadkowi, aby zwrócił się do spółki S o faktury. X.H w związku z wystawieniem faktury na rzecz firmy X otrzymywał zapłatę w wysokości podatku VAT. Ponadto firma S żadnych "list kontaktów" nie dostarczyła, a informacje o klientach pochodziły wyłącznie z bazy klientów biura marketingowego firmy X. To zeznanie zostało potwierdzone przez X.P zatrudnioną w dziale telemarketingu, która oświadczyła, że nie zna firmy S. Prawidłowe są również ustalenia organów podatkowych, że zakwestionowane faktury nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] wystawione przez firmę T nie odzwierciedlają rzeczywistej sprzedaży dla firmy X w 2006r. Powyższe znajduje potwierdzenie w zeznaniach X.G , jak i w jego wyjaśnieniach do protokołu czynności sprawdzających przeprowadzonych w firmie T. Wskazać także należy, że firma T nie zaewidencjonowała przedmiotowych faktur w rejestrach sprzedaży i nie otrzymała zapłaty z tytułu prowizji wskazanej na spornych fakturach. Faktury wystawione przez firmę Pośrednictwo Handlowe U X.D są fakturami "pustymi". Zarówno skarżący jak i X.C nie potrafili przedstawić żadnych dowodów na okoliczność świadczenia usług przez X.D , jak również opisać okoliczności związanych z zawartą umową i zakresem świadczenia usług. Natomiast przesłuchiwany w charakterze świadka X.D zeznał, że nie świadczył w 2006 r. żadnych usług na rzecz skarżącego, wskazał że od [...] lutego 2006 r. do [...] stycznia 2007 r. przebywał w zakładzie karnym. Za wystawienie pierwszej faktury otrzymał zapłatę [...] – [...]zł. Pozostałych faktur nie wystawiał, być może faktury podpisała jego pracownica X.R. Prawidłowe są ustalenia organów, że wydatki w kwocie [...] zł nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, ponieważ firma PPHU W X.E nie świadczyła usług na rzecz skarżącego. X.E miał zarejestrowaną działalność gospodarczą w latach 1995 -1999. W 2006 r. nie wpłynęło zeznanie podatkowe ani żadne deklaracje VAT-7. Nadto organ dokonał analizy obrotu osiągniętego w 2006 r. na terenie województwa zachodniopomorskiego, z którego wynika, że w 2006 r. skarżący osiągnął przychód z tytułu sprzedaży urządzeń czyszczących [...] zł, , natomiast faktury od firmy W opiewały na kwotę [...] zł. Ponadto przesłuchiwani w toku postępowania świadkowie - pracownicy skarżącego X.C oraz X.P zeznali, że X.E ani jego firmy nie znają. Zdaniem Sądu zebrany, rozpatrywany i oceniony materiał dowodowy dał podstawę do stwierdzenia, że skarżący naruszył przepis art. 22 ust. 1 u.p.d.f., zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na podstawie faktur wystawionych przez firmę R na zakup: 19 szt. dywanów, 104,71 m.b. wykładziny, 85 szt. tapet, gdyż wydatki te nie były poniesione w związku z prowadzoną działalnością, lecz na cele prywatne. Pozostałe wydatki w kwocie [...] zł udokumentowane fakturami wystawionymi przez ww. firmę, również nie zostały faktycznie poniesione przez skarżącego, w związku z czym nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne w kwocie [...] zł dokonywane od nieruchomości (budynek magazynowy) w[...]. Prawidłowe jest również stanowisko organów podatkowych odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących: zakupu toreb bagażowych z nadrukiem oraz wynajmu powierzchni wynikających z faktur wystawionych przez [...] Targi [...]. W opinii Sądu bezzasadne są także zarzuty w zakresie oddalenia przez organ odwoławczy złożonych przez skarżącego wniosków dowodowych. Okoliczność użytkowania samochodu marki C w firmie [...], na którą miałby zostać przesłuchany Pan X.T, stwierdzona została innymi dowodami. Natomiast okoliczność, że X.C– pracownik firmy X dopuścił się wielu przestępstw na szkodę skarżącego, co miało doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności przez firmę X i to X.C jest odpowiedzialny za stwierdzone nieprawidłowości pozostaje bez znaczenia dla wymiaru podatku, ponieważ kosztem uzyskania przychodu mogą być wyłącznie wydatki poniesione i poniesione w określonym przez ustawę celu, organy zaś stwierdziły zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, poprzez zaliczenie do nich kwot wynikających z faktur nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji. Sąd nie podzielił również stanowiska strony skarżącej o wpływie na treść wydanej decyzji wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21.06.2012 r. w sprawach połączonych C-80 i C-142 , dotyczącego regulacji podatku od towarów i usług. Słusznie argumentował organ odwoławczy, że pogląd tam wyrażony dotyczył innego zagadnienia prawnego, na gruncie innej regulacji prawnej, co powoduje, że nie jest uprawnione odnoszenie wyrażonych tam ocen na kwestie związane z podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Reasumując Sąd pragnie podkreślić, że prawo podatnika do zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, nie wynika z samego faktu posiadania dokumentu lecz z faktu nabycia towaru bądź usługi, czyli bezspornego poniesienia wydatku i celu osiągnięcia przychodów lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Obrót towarem udokumentowany fakturą jest zdarzeniem gospodarczym o skutkach podatkowych, natomiast nie jest nim dostarczenie samych dokumentów (faktur), które wprawdzie są poprawne pod względem formalnym, ale nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu transakcji. Organ zakwestionował możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie wydatki, które w żaden sposób nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji wyroku