I SA/Po 774/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dominik Mączyński po rozpoznaniu w dniu 12 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący J. P., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł w petitum skargi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – przez organ w trybie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), a w razie nieuwzględnienia tego żądania przez organ – przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wywiedziono, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego wykonanie decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek uiszczenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy przez Sąd, z uwagi na wysokość kary pieniężnej – jest obowiązkiem nadto uciążliwym. Skarżący nie posiada bowiem jednorazowo takich środków, a zgromadzenie ich będzie wymagało od niego działań takich, jak np.: zaciągnięcie zobowiązania i spowoduje powstanie dla niego szkody w jego sytuacji majątkowej. Natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia strony płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania należności. Jednocześnie - zdaniem strony - w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., uniemożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tą możliwość. Z uwagi na treść powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w razie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 14 marca 2012 r. o sygn. akt II GZ 85/12 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających powyższe przesłanki oraz ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (vide: postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na wnioskodawcy spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony skarżącej, że natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia strony płynności finansowej, niezbędnej do bieżącego regulowania należności. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, by w sprawie zaistniała któraś z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie powołał się na konkretne okoliczności, a także nie przedłożył żadnych dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej, które uzasadniałyby udzielenie mu tymczasowej ochrony w toku postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.