I SA/Po 774/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Wolna - Kubicka Protokolant Referent stażysta Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2015 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną [...] działającego przez organ upoważniony [....] z dnia [...] r. [....] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od [...] działającego przez organ upoważniony [...] na rzecz [....] kwotę [...] zł,- (słownie: [....] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem złożonym w dniu [...], uzupełnionym pismem z dnia [...], P. S. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w P. - upoważnionego przez Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu wyceny dochodu. Prezentując stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że jest wspólnikiem spółki jawnej (zwanej dalej Spółką). Pozostałymi wspólnikami Spółki są dwie osoby fizyczne. Spółka została założona jako podmiot celowy. Intencją wspólników było zainwestowanie określonej sumy środków pieniężnych poprzez otwarcie rachunku inwestycyjnego w banku inwestycyjnym. Warunkiem współpracy z tym bankiem było rozpoczęcie inwestycji na odpowiednim poziomie finansowym. Żaden ze wspólników nie posiadał wystarczającej kwoty, aby mógł zainwestować samodzielnie poprzez otwarcie rachunku inwestycyjnego we wspomnianym banku inwestycyjnym. Po zawiązaniu Spółki środki pieniężne w walucie euro (w jakiej posiadali ją wspólnicy przed zawiązaniem Spółki) zostały wpłacone przez każdego wspólnika do spółki jako jego wkład, a następnie łącznie przekazane na rachunek inwestycyjny otwarty w banku inwestycyjnym. Środki na rachunku lokowane są w różnego rodzaju instrumenty finansowe, m.in. w akcje spółek, jednostki funduszy inwestycyjnych, certyfikaty inwestycyjne oferowane w różnych walutach. Zarządzanie środkami ulokowanymi na rachunku inwestycyjnym dokonywane jest przez bank inwestycyjny i polega m.in. na kupnie danego waloru w określonej walucie, sprzedaży, a następnie zakupie innego waloru, w tym w innej walucie. Środki na rachunku inwestycyjnym podlegają zatem przewalutowaniu, jeżeli wymaga tego strategia inwestycyjna, przy czym po sprzedaży danych walorów środki pieniężne nie są przewalutowywane na złotówki. Przewalutowanie następuje wyłącznie pomiędzy takimi walutami jako euro (EUR), dolary amerykańskie (USD), franki szwajcarskie (CHF) i funty brytyjskie (GBP) według kursu banku inwestycyjnego na potrzeby oszacowania kwoty do reinwestowania środków pieniężnych. Przykładowo: W dniu 5 grudnia 2013 r. zakupione zostały przez bank inwestycyjny jednostki uczestnictwa [...] będące jednostkami notowanymi w dolarach amerykańskich. W celu ich zakupu bank inwestycyjny dokonał przewalutowania euro na dolary. Jednostki te zostały następnie sprzedane w dniu 15 stycznia 2014 r., zaś środki pozostały na subkoncie dolarowym, w celu ich wykorzystania do dalszych transakcji. W uzupełnieniu wniosku (w piśmie z dnia [...]) podatnik wskazał, że sformułowanie "kurs wymiany zastosowany przez bank inwestycyjny" dotyczy kursu wymiany waluty obcej na inną walutę obcą, co zostało wyraźnie opisane w przykładzie zamieszczonym w stanie faktycznym sprawy. Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego wnioskodawca zadał organowi podatkowemu następujące pytanie: czy w celu wyceny dochodu powstałego w wyniku zamknięcia pozycji - odpłatnej sprzedaży danego waloru - będącego podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych należy przyjmować kurs średni Narodowego Banku Polskiego (NBP) w odniesieniu do kursu wymiany zastosowanego przez bank inwestycyjny zarówno przy nabyciu instrumentów, jak i w momencie ich sprzedaży? Zdaniem wnioskodawcy do wyceny dochodu należy zastosować kurs średni NBP w odniesieniu do kursu wymiany zastosowanego przez bank inwestycyjny zarówno przy nabyciu instrumentów, jak i w momencie ich sprzedaży. Podatnik podkreślił, że w przedstawionym stanie faktycznym przewalutowania następują jedynie pomiędzy walutami obcymi takimi jak: EUR, USD, CHF, GBP, a środki wpłacone przez wspólników Spółki nigdy nie były przewalutowane na PLN. Od początku walutą wspólników było EUR. Przeliczenie na PLN odbywa się jedynie dla zamkniętych pozycji i w celu ustalenia dochodu, będącego podstawą opodatkowania, ale faktycznie środki te nie są przewalutowywane. Z powyższego wnioskodawca wywiódł, że nie jest spełniony warunek z przepisu art. 24c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. - w skrócie: "ustawa o PDOF"), gdyż przychód w walucie obcej nadal w tej walucie pozostaje i nie jest do niego stosowany inny kurs wymiany. Środki będące przychodem z zamkniętych pozycji są reinwestowane w tej samej walucie lub, jeżeli wymaga tego strategia inwestycyjna, przewalutowywane na inną walutę obcą. Wobec tego wnioskodawca stwierdził, że przepis art. 24c ustawy o PDOF nie ma zastosowania w sprawie z uwagi na brak występowania różnic kursowych w związku z pozostawaniem środków pieniężnych przez cały czas w walutach obcych. W konkluzji stwierdził natomiast, że w przypadku braku przewalutowania środków pieniężnych z walut obcych na złote, do oszacowania dochodu powstałego w wyniku zamknięcia pozycji zastosowanie ma kurs średni NBP według zasad opisanych przepisami art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF. Podatnik podniósł ponadto, że prawidłowość jego stanowiska znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidulanej Ministra Finansów - działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 13 stycznia 2010 r., nr ITPB3/423-607/09/AW, a także w wyroku WSA w Opolu z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Op 361/12 i w wyroku NSA w Warszawie z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II FSK 524/10. W interpretacji indywidualnej z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w P. - działając w imieniu Ministra Finansów - uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W motywach interpretacji organ podatkowy stwierdził, że przepisy ustawy o PDOF wyraźnie wskazują, że zarówno przychód, jak i koszty jego uzyskania należy przeliczyć na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP. Wobec tego organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie zarówno w celu ustalenia przychodu z tytułu zbycia instrumentu finansowego, jak i kosztu uzyskania przychodów przy nabyciu instrumentów, należy stosować średni kurs NBP wyrażający wartość waluty obcej, za którą są nabywane i odpowiednio po której są sprzedawane instrumenty finansowe, w walucie polskiej. Oznacza to więc, że kurs średni NBP należy odnosić do waluty obcej, za którą są nabywane bądź sprzedawane instrumenty finansowe, a nie do kursu wymiany waluty obcej na inną walutę obcą zastosowanego przez bank inwestycyjny. Zdaniem organu w celu ustalenia dochodu powstałego w wyniku zamknięcia pozycji - odpłatnej sprzedaży danego waloru - będącego podstawą opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w sytuacji gdy nabycie i sprzedaż tych walorów następuje w walucie obcej, należy osiągnięty przychód przeliczyć na złote według kursu średniego walut obcych, za które są sprzedawane walory, ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu - w oparciu o art. 11a ust. 1 ustawy o PDOF - i pomniejszyć ten przychód o koszty jego uzyskania przeliczone na złote według kursu średniego walut obcych, za które są nabywane walory, ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu - na podstawie przywołanego art. 11a ust. 2 ustawy o PDOF. Organ zgodził się z wnioskodawcą, że do oszacowania dochodu powstałego w wyniku zamknięcia pozycji zastosowanie ma kurs średni NBP według zasad opisanych przepisami art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF. Jednocześnie zaznaczył jednak, że na podstawie tych przepisów nie należy przyjmować kursu średniego NBP w odniesieniu do kursu wymiany zastosowanego przez bank inwestycyjny (kursu wymiany waluty obcej na inną walutę obcą) zarówno przy nabyciu instrumentów, jak i w momencie ich sprzedaży, tylko przyjmować kurs średni NBP w odniesieniu do waluty obcej, za którą są nabywane bądź sprzedawane instrumenty finansowe (tj. określony przez NBP kurs wymiany waluty obcej na złote).  Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, P. S., reprezentowany przez doradcę podatkowego, pismem z dnia [...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, w której zażądał uchylenia powyższej interpretacji w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 120 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O.p.") w związku z błędną interpretacją art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF, gdyż wydana interpretacja nie znajduje oparcia w powołanych przepisach prawa, przez co narusza zasadę legalizmu, - art. 121 § 1 O.p. w związku z błędną interpretacją art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF, gdyż wydana interpretacja nie uwzględnia w pełni przedstawionego stanu faktycznego, w konsekwencji zawiera błędne stanowisko - nie stanowiące odpowiedzi na zadane pytanie, przez co narusza zasadę pogłębiania zaufania dla organów podatkowych, - art. 11a ust. 1 i 2 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o PDOF poprzez brak uzasadnienia dla wydanego przez organ rozstrzygnięcia, które - pomimo powołania tej samej podstawy prawnej - różni się od stanowiska zaprezentowanego we wniosku, gdyż abstrahuje w części od przedstawionego stanu faktycznego. W uzasadnieniu skargi skarżący zanegował twierdzenie organu, że zastosowanie w sprawie - przy oszacowaniu dochodu powstałego w wyniku zamknięcia pozycji - ma kurs średni NBP obliczany według zasad opisanych przepisami art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF w odniesieniu do waluty obcej, nie zaś w odniesieniu do kursu wymiany zastosowanego przez bank inwestycyjny. Skarżący zarzucił, że organ abstrahuje przy tym - w części - od przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, z którego wynika, że zakup i sprzedaż jednostek w danej walucie (USD) poprzedzony był zakupem tej waluty (z EURO) przez bank inwestycyjny, w celu dokonania transakcji zakupu jednostek. W ocenie autora skargi przyjęcie stanowiska organu, iż średni kurs NBP stosujemy wyłącznie w odniesieniu do waluty obcej, za którą są nabywane bądź sprzedawane instrumenty finansowe, powodowałby istotne zniekształcenie wyniku transakcji. Podatnik nie mógłby bowiem uwzględnić faktycznego kosztu zakupu jednostek zawierającego w sobie koszty zakupu waluty niezbędnej do dokonania transakcji, która nabywana była przez bank inwestycyjny po kursie wymiany stosowanym przez bank. Skarżący zaznaczył, że zarówno w stanie faktycznym (zwłaszcza w przykładzie), jak i w pytaniu, wskazał element przewalutowania tzn. zastosowania kursu wymiany banku inwestycyjnego, do którego następnie odniesiony zostanie kurs średni NBP. Ponadto strona podkreśliła, że zaskarżona interpretacja jest niezgodna z interpretacją z dnia 12 grudnia 2014 r., nr IPPB1/414-1034/14-2/ES, wydaną w identycznym stanie faktycznym, przez Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony - Dyrektora Izby Skarbowej w W. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W trakcie rozprawy w dniu 27 października 2015 r. pełnomocnik organu stwierdził, że skarżący udzielając odpowiedzi na wezwanie organu w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r., w istocie zmodyfikował treść pytania. Zdaniem organu, skarżącemu chodzi de facto o przewalutowanie, a nie o zakup i sprzedaż w walucie obcej, stąd takie stanowisko Ministra Finansów, które jest odmienne od stanowiska zawartego w interpretacji indywidualnej powołanej w skardze, gdzie w ocenie Ministra Finansów pytanie było inne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest wydana przez Ministra Finansów interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego oraz w kontekście znajdującego zastosowanie w tych okolicznościach przepisu art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF, wyrażono stanowisko, zgodnie z którym kurs średni NBP należy odnosić do waluty obcej, za którą są nabywane bądź sprzedawane instrumenty finansowe, a nie do kursu wymiany waluty obcej na inną walutę obcą zastosowanego przez bank inwestycyjny. Co prawda organ zgodził się z wnioskodawcą, że do oszacowania dochodu powstałego w wyniku zamknięcia pozycji zastosowanie ma kurs średni NBP według zasad opisanych przepisami art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF, ale jednocześnie zaznaczył, że na podstawie tych przepisów nie należy przyjmować kursu średniego NBP w odniesieniu do kursu wymiany zastosowanego przez bank inwestycyjny (kursu wymiany waluty obcej na inną walutę obcą) zarówno przy nabyciu instrumentów, jak i w momencie ich sprzedaży, tylko przyjmować kurs średni NBP w odniesieniu do waluty obcej, za którą są nabywane bądź sprzedawane instrumenty finansowe (tj. określony przez NBP kurs wymiany waluty obcej na złote).  Według odmiennego stanowiska skarżącego, przyjęcie poglądu organu, iż średni kurs NBP należy zastosować wyłącznie w odniesieniu do waluty obcej, za którą są nabywane bądź sprzedawane instrumenty finansowe, powodowałby istotne zniekształcenie wyniku transakcji. Podatnik nie mógłby bowiem uwzględnić faktycznego kosztu zakupu jednostek zawierającego w sobie koszty zakupu waluty niezbędnej do dokonania transakcji, która nabywana była przez bank inwestycyjny po kursie wymiany stosowanym przez bank. Zdaniem Sądu, ocena zasadności naruszenia przez organ interpretacyjny przepisów prawa materialnego byłaby przedwczesna, wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania, które stały się źródłem wątpliwości Sądu co do przyjętych przez Ministra Finansów okoliczności faktycznych oraz sposobu rozumienia pytania, które zadał organowi skarżący. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego organ interpretacyjny udziela interpretacji w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę we wniosku interpretacyjnym. Organ interpretacyjny nie ma uprawnień ani też środków prawnych do tego, by stan faktyczny wydawanej interpretacji, poza przedstawiony przez zainteresowanego, ustalać, albo też go zmieniać lub weryfikować. Uwaga ta dotyczy również sądu administracyjnego, tym bardziej, że nie jest on organem interpretacyjnym w rozumieniu Ordynacji podatkowej i udzieloną (w określonym stanie faktycznym) interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana. Zaznaczyć jednocześnie należy, że jeżeli jednak, po wydaniu interpretacji, w postępowaniu podatkowym organ podatkowy ustali stan faktyczny odmienny od tego, w którym została wydana interpretacja, interpretacja ta - w zakresie uzasadnionym tą różnicą - nie będzie wywoływała dla zainteresowanego podatnika przewidzianych prawem skutków ochronnych. Interpretacyjny organ podatkowy, dla wydania mogącej powodować ochronne skutki prawne indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, ocenia możliwości zastosowania tego prawa, przeprowadzając, w razie potrzeby, jego wykładnię, wyłącznie w kontekście i obszarze stanu faktycznego przedstawionego przez zainteresowanego. Jeżeli zmiana (w wyniku ustaleń i ocen postępowania podatkowego) stanu faktycznego wywierać będzie wpływ na jego ocenę prawną, wydana (uprzednio) interpretacja nie będzie mogła stanowić dla podatnika podstawy do zastosowania ochrony prawnej przewidzianej w art. 14k - 14 m Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., II FSK 2232/11, LEX nr 1372111). Skarżący akcentował w skardze fakt wydania przez Ministra Finansów w tożsamych okolicznościach faktycznych interpretacji, która odpowiadała stanowisku skarżącego wyrażonemu w niniejszej sprawie. Interpretacja ta została wydana [...] dni wcześniej (interpretacja z dnia 12 grudnia 2014 r., nr IPPB1/414-1034/14-2/ES, wydana przez Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony - Dyrektora Izby Skarbowej w W.). Odnosząc się do tego bezspornego faktu, pełnomocnik Ministra Finansów wyjaśnił podczas rozprawy, że skarżący udzielając odpowiedzi na wezwanie organu, w istocie zmodyfikował treść pytania, a organ uznał, że skarżącemu chodzi o "przewalutowanie", a nie o "zakup i sprzedaż w walucie obcej". Jak wynika z akt administracyjnych, organ wezwał skarżącego (pismo z dnia 8 grudnia 2014 r. – k. 11 akt admin), m.in. do uzupełnienia wniosku poprzez wskazanie – "co należy rozumieć pod pojęciem "kurs wymiany zastosowany przez bank inwestycyjny" użytym w treści złożonego wniosku, w szczególności czy jest to kurs wymiany waluty obcej na inną walutę obcą, za którą są nabywane bądź sprzedawane wskazane w treści wniosku instrumenty finansowe, czy jest to kurs wymiany waluty obcej, za którą są nabywane bądź sprzedawane instrumenty finansowe na PLN..." Z powyższego wynika także, że w ocenie organu wskazane kwestie mają istotne znaczenie dla stosowania przepisów prawa materialnego. Nie ma też żadnych wątpliwości co do tego, że kwestie te dotyczą wyjaśnienia okoliczności faktycznych. Skarżący udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 11 grudnia 2014 r. (k. 15 – akt admin.), z której wynika, że – "sformułowanie "kurs wymiany zastosowany przez bank inwestycyjny", dotyczy kursu wymiany waluty obcej na inną walutę obcą, co zostało wyraźnie opisane w przykładzie zamieszczonym w stanie faktycznym sprawy...". W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, poza samym faktem powołania tej odpowiedzi skarżącego, organ w żaden sposób nie wypowiedział się co do treści pisma skarżącego, a w szczególności, czy w ocenie organu skarżący zmodyfikował okoliczności faktyczne lub (i) zmienił treść pytania. W ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że skarżący udzielając odpowiedzi na wezwanie organu, w ogóle nie odniósł się do treści zadanego we wniosku pytania, ani nie zmodyfikował jego treści. Skarżący powtórzył sformułowanie powołane w uzasadnieniu wniosku i odwołał się do wskazanego tam przykładu. Zestawiając udzieloną odpowiedź z cytowaną wyżej treścią wezwania, zdaniem Sądu, skarżący w zasadzie nie udzielił precyzyjnej odpowiedzi na pytanie organu, a zatem stan sprawy z punktu widzenia organu, był taki jak przed wystosowaniem do skarżącego wezwania. Mimo to organ uznał, że pismo skarżącego sugeruje, że skarżącemu chodzi wyłącznie o kwestię "przewalutowania", co skutkowało uznaniem stanowiska skarżącego za nieprawidłowe, z przedstawieniem analogicznego uzasadnienia jak w powołanej przez skarżącego, a wydanej wcześniej interpretacji z dnia 12 grudnia 2014 r., nr IPPB1/414-1034/14-2/ES. Zestawienie uzasadnień obu interpretacji wskazuje, że Minister Finansów wydał w ciągu [...] dni dwie "przeciwne" interpretacje, ale z tym samym uzasadnieniem. Już tylko ten fakt pokazuje, jak istotne było odniesienie się przez Ministra Finansów do znaczenia odpowiedzi udzielonej przez skarżącego, którego zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. W ocenie Sądu, organ interpretacyjny bezzasadnie założył, że w związku z odpowiedzią skarżącego doszło do zmiany okoliczności faktycznych, a tym samym zmodyfikowania pytania, o czym wnioskować można jedynie z wypowiedzi pełnomocnika organu, ponieważ – jak wskazano wyżej - żadnego wyjaśnienia w tym zakresie nie ma w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Zdaniem Sądu, jeżeli organ interpretacyjny powziął określone wątpliwości, to konsekwentnie powinien dążyć do ich jednoznacznego i precyzyjnego wyjaśnienia, co oznacza w niniejszej sprawie ponowne wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku. Niedopuszczalne jest bowiem przyjęcie, że skarżący zmienił treść pytania, jeżeli takiej intencji nie można wywieść z udzielonej przez skarżącego odpowiedzi. Zwrócić także należy uwagę, iż skarżący akcentował okoliczność, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym, przewalutowania następują jedynie pomiędzy walutami obcymi takimi jak: EUR, USD, CHF, GBP, a środki wpłacone przez wspólników Spółki nigdy nie były przewalutowane na PLN. Od początku walutą wspólników było EUR. Przeliczenie na PLN odbywa się jedynie dla zamkniętych pozycji i w celu ustalenia dochodu, będącego podstawą opodatkowania, ale faktycznie środki te nie są przewalutowywane. Ponadto, przedstawiając zakres zastosowania przepisów z art. 11a ust. 1 i 2 ustawy o PDOF, organ nie ustosunkował się do podnoszonego przez skarżącego argumentu, zgodnie z którym, przyjęcie stanowiska organu powodowałoby istotne zniekształcenie wyniku transakcji. Podatnik nie mógłby bowiem uwzględnić faktycznego kosztu zakupu jednostek zawierającego w sobie koszty zakupu waluty niezbędnej do dokonania transakcji, która nabywana była przez bank inwestycyjny po kursie wymiany stosowanym przez bank. Jeżeli zdaniem organu ta ostatnia kwestia nie ma znaczenia dla wykładni i zastosowania analizowanego tu przepisu, to powinien jednoznacznie to stwierdzić wraz ze stosownym uzasadnieniem. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 14c § 1 O.p., przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu interpretacji znaczenia udzielonej przez skarżącego odpowiedzi przy stosowaniu przepisów prawa materialnego. Zaznaczyć należy, że przepis ten wskazuje na dwa obowiązkowe elementy indywidualnej interpretacji negatywnie oceniającej stanowisko wnioskodawcy tj. wskazanie przez organ prawidłowego stanowiska w zakresie interpretowanego przepisu oraz przedstawienie uzasadnienia prawnego takiego stanowiska w sprawie. Uzasadnienie prawne organu powinno przy tym zawierać nie tylko argumentację prawną na poparcie własnego stanowiska w sprawie, ale również wskazywać, przy użyciu również argumentów prawnych, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe. Uzasadnienie prawne, o którym mowa w tym przepisie, musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w opisanym stanie faktycznym, te a nie inne przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawienie stanowiska organu podatkowego w indywidualnej interpretacji powinno polegać przede wszystkim na jasnej i zrozumiałej odpowiedzi organu na zadane we wniosku pytanie (pytania) oraz wskazaniu, w jaki sposób należy rozumieć konkretny przepis określający skutki podatkowe dla wnioskodawcy i jak go należy stosować w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym. Ponadto, należy mieć na uwadze, że przepis art. 14h O.p. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisu art. 121 § 1 tej ustawy, określającego zasadę zaufania do organów podatkowych. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów powoduje, że z treści uzasadnienia indywidualnej interpretacji powinno wynikać, że wszystkie istotne, dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 stycznia 2014 r., I SA/Ol 862/13, i powołane tam orzecznictwo; dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego uznać także należy, że nie wyjaśnienie przez organ wątpliwości co do przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych i zbyt pochopne uznanie, że skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu zmodyfikował zadanie pytanie, narusza zasady ogólne postępowania zawarte w art. 120 i art. 121 §1 O.p. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny powinien wyjaśnić wątpliwości co do treści pytania skarżącego oraz uzyskać precyzyjne stanowisko skarżącego co do okoliczności faktycznych, które budzą wątpliwości organu. Jeżeli podstawa faktyczna wniosku, ani zadane pytanie, nie będą już budzić wątpliwości, to organ interpretacyjny zajmie stanowisko co do zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że zaskarżona indywidualna interpretacja prawa podatkowego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 P.p.s.a.