I SA/Po 786/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Protokolant referent stażysta Artur Iwiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. oddala skargę II. nakazuje ściągnąć od skarżącego kwotę 100,00zł (sto złotych) tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego od skargi. Zarząd Związku Międzygminnego [...]" decyzją z [...] lutego 2018 r., nr [...] określił L. S. (dalej: "skarżący") ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy [...] w miejscowości [...] (za dwie działki o nr [...] i [...]) w kwocie [...]zł rocznie. W omawianej decyzji określił również, że obowiązek ponoszenia opłaty powstał [...] stycznia 2016 r. decyzję. Zarząd Związku Międzygminnego stwierdził, że w stosunku do nieruchomości położonej przy [...] w miejscowości [...] stanowiącej dwie działki o nr [...] i [...] nie została złożona deklaracja określająca ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nieruchomość ta stanowi domek letniskowy lub inną nieruchomość wykorzystywaną na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W tym kontekście Zarząd powołał się na art. 6j ust. 3b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm. – dalej: "u.c.p.g."). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika ponadto, że przed wszczęciem postępowania podatkowego skarżący nie złożył deklaracji, w której wykazano ilości domków lub nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wraz ze wskazaniem wysokości rocznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Pismem z [...] marca 2018 r. skarżący wniósł odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania podniósł m. in., że decyzja ta jest krzywdząca bowiem dotyczy opłaty za śmieci, których nie było. Skarżący opisał również okoliczności w jakich korzystał z działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję Kolegium stwierdziło, że właściciel nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy czy inny wykorzystywany jedynie przez część roku, ma obowiązek zbierania odpadów powstałych na nieruchomości i pozbywania się tych odpadów zgodnie z przepisami u.c.p.g. przy czym nie może wyłączyć się z tego obowiązku twierdząc, że na swojej nieruchomości w ogóle nie wytwarza odpadów. Fotografie nieruchomości złożone przez skarżącego dowodzą, że na nieruchomościach znajdują się drewniane domki. Nawet jeśli w mniejszym domku (na działce nr [...]) przechowywane są obecnie narzędzia, nie zmienia to charakteru obiektu jako letniskowego skoro jest on wyposażony w instalacje elektryczną, wodociągowa i kanalizacyjną (szambo). Działki są ogrodzone, starannie zagospodarowane i utrzymane co nie pozostawia żadnej wątpliwości co do ich rekreacyjnego przeznaczenia i wykorzystywania. Okoliczności wskazane w odwołaniu takie jak wiek, zły stan zdrowia, obniżenie dochodów związane z przejściem na emeryturę mogą stanowić podstawę całkowitego bądź częściowego umorzenia zaległości w razie złożenia przez skarżącego wniosku. Pismem z [...] września 2018 r. skarżący wniósł skargę na wskazaną powyżej decyzję Kolegium. W skardze powtórzył m. in. stanowisko , że skarżący nie może płacić za śmieci, których nie ma. W odpowiedzi na skargę SKO w Poznaniu podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli legalności zaskarżonej decyzji, mocą której utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji określające skarżącemu ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Kwestionując legalność rozstrzygnięć organów skarżący podnosi m. in., że nie może płacić za śmieci, których nie ma. W ocenie Kolegium obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest niezależny od faktycznego wytwarzania odpadów. Rację w przedstawionym powyżej sporze należało przyznać organom administracji publicznej. Zgodnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W świetle art. 6c ust. 1 powołanego aktu, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Zgodnie zaś z art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Zgodnie zaś z art. 6i ust. 1 pkt 3 powołanego aktu, obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe - za rok bez względu na długość okresu korzystania z nieruchomości. Dokonując wykładni przytoczonych przepisów należy zauważyć, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczną. Obowiązek ponoszenia analizowanej opłaty w odniesieniu do nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe zależy jedynie od posiadania prawa własności tego rodzaju nieruchomości oraz wykorzystywania jej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe bez względu na długość okresu takiego korzystania. Innymi słowy bycie właścicielem nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe połączone z jej nawet krótkotrwałym wykorzystaniem w ciągu roku na tego rodzaju cele są warunkami wystarczającymi powstania obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Konsekwentnie należy zatem stwierdzić, że skarżący w istocie nie kwestionuje wystąpienia przesłanek, z którymi ustawodawca powiązał powstanie obowiązku ponoszenia spornej opłaty. Skarżący nie kwestionuje bowiem faktu bycia właścicielem nieruchomości położonej przy [...] w miejscowości [...] składającej się z działek nr [...] i [...] jak i faktu jej wykorzystywania na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Podkreślić należy, że w świetle przytoczonych przepisów u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest niezależny od tego czy doszło do faktycznego wytworzenia odpadów. W orzecznictwie wskazuje się, że właściciel każdej nieruchomości zamieszkałej ma obowiązek poddać się rygorom gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi i nie zwalnia takiego właściciela samodzielne zagospodarowanie odpadami komunalnymi [tak: wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., II FSK 1579/15, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Wniosek o przesłuchanie skarżącego oraz jego małżonki został oddalony przez sąd z uwagi na treść art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – dalej: "p.p.s.a.") z którego wynika, że przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu. Podsumowując sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji wbrew poglądom skarżącego odpowiadają prawu. Zaskarżone decyzje prawidłowo określają ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I. sentencji, na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt II. sentencji wyroku.