I SA/Po 794/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia (...) 2011r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji K. K. pismem z (...) października 2011r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Uzasadniając wniosek wskazała, iż decyzja opiewa na wysoką kwotę, której egzekucja nie obejdzie się bez nieodwracalnych i poważnych konsekwencji. Jej dochodzenie wiązałoby się z egzekucją z nieruchomości. Organ skierował do skarżącej upomnienie w trybie przepisów egzekucyjnych. Nadto komornik zajął jej już wynagrodzenie za pracę. Strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach - o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części - jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza możliwość takiego wstrzymania wykonania. Z powyższego wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, iż to na skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. Wywody w tej materii powinny być poparte nie tylko szczegółową argumentacją ale także materiałem dowodowym (tak: m.in. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W niniejszej sprawie skarżąca uzasadniła swój wniosek zbyt ogólnikowo. Z wniosku bowiem nie wynika, czy organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do egzekucji orzeczonej należności z nieruchomości skarżącej. W konsekwencji nie wiadomo czy skarżącej rzeczywiście grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe ustalenia wydają się być o tyle istotne, że egzekucja administracyjna z nieruchomości jest bowiem ostatecznym środkiem wykonania decyzji podatkowej. Zgodnie z art. 110 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 Nr 229 Poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.), z nieruchomości może być przeprowadzona egzekucja administracyjna, jeżeli zastosowanie środków egzekucyjnych, o których mowa w rozdziałach 2-6, nie było możliwe lub okazało się bezskuteczne. Strona nie przedstawiła dokumentów źródłowych, które w ogóle wskazywałyby na fakt skierowania egzekucji administracyjnej do majątku skarżącego. Zatem trudno jest ocenić skuteczność tej egzekucji. Dodać w tym miejscu należy, że nawet wysokie zobowiązanie podatkowe (jak w przypadku skarżącego), nie oznacza automatycznie, że dojdzie do egzekucji z nieruchomości skarżącej. Nie można bowiem wykluczyć, że skarżąca posiada oszczędności bądź uzyskuje dochody pozwalające zaspokoić orzeczone należności podatkowe (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego I FZ 261/11). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno skupiać się wokół okoliczności uzasadniających wstrzymanie tego aktu i wokół osoby skarżącego, jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, a nie ograniczać się do ogólnikowo wskazanych argumentów, bądź hipotez, co do ewentualnego wszczęcia i przebiegu postępowania egzekucyjnego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego I FZ 261/11). Ponadto Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w judykacie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04), iż w przypadku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w grę musi wchodzić szkoda (majątkowa a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd zwraca uwagę, iż w niniejszej sprawie ewentualne późniejsze zwrócenie kwoty będącej przedmiotem sporu - w przypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia sprawy odwróci skutki powstałe w wyniku egzekucji. Dlatego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.