I SA/Po 794/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 rok oddala skargę. Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...] ustalił B. T. (dalej zwanej również skarżącą), A. W. oraz M. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. na kwotę [...]zł. Z decyzji wynika, że ustalone zobowiązanie podatkowe dotyczy nieruchomości mieszczącej się w [...] przy ul. [...] [...]. Wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej informacji w sprawie podatku oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Za podstawę opodatkowania: budynków mieszkalnych lub ich części przyjęto pow. o wielkości [...] m2, budynków pozostałych przyjęto pow. o wielkości [...] m2, gruntów pozostałych przyjęto pow. o wielkości [...] m2. Pismem z [...] marca 2021 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Wniesiono o zmianę decyzji organu pierwszej instancji i ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2021 r. na kwotę [...]zł oraz umorzenie postępowania. Ewentualnie zaś wniesiono o uchylenie decyzji Prezydenta i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2021 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie danych wynikających z postanowienia SR w [...] z [...] stycznia 2018 r., Ns [...], pisma M. G. z [...] listopada 2016 r. w sprawie aneksu nr [...] do opinii z [...] września 2016 r. oraz zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych Starostwa Powiatowego w [...] z [...] marca 2018 r. Na mocy postanowienia SR w [...] doszło do zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], wskutek czego ustanowiono m. in. odrębną własność lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z pomieszczeniami przynależnymi - którego współwłaścicielem jest skarżąca. Wyjaśniono, że pow. budynków położonych w [...] przy ul. [...] [...] wynosi [...] m2, z czego [...] m2 stanowią budynki niemieszkalne (pomieszczenie gospodarcze o powierzchni [...] m2 oraz dwa garaże o łącznej powierzchni [...] m2). Z kolei budynki mieszkalne mają pow. [...] m2. Powierzchnia gruntów wynosi zaś [...] ha, z czego grunty inne niż rolne - a konkretnie tereny mieszkaniowe, zajmują [...] m2. Pismem z [...] sierpnia 2021 r. skarżąca wniosła skargę na decyzję SKO [...]. Wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie wymiaru podatkowego przez organ pierwszej instancji. Ewentualnie zaś wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono obrazę przepisów prawa podatkowego oraz prawa administracyjnego zastosowanych w niniejszym postępowaniu poprzez błędne przyjęcie i uznanie za zgodne z prawem przez organ odwoławczy jednostronnego i subiektywnego postępowania przez Prezydenta Miasta [...] narzucającego obowiązek płatności daniny publicznej w ustalonej przez siebie dowolnie wysokości. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu pierwszej instancji ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052 ze zm. – dalej w skrócie: "p.g.k."), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle przytoczonego przepisu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji - w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów [por. uchwała NSA z 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09]. Od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13 – jednakże okoliczności takie nie miały w sprawie miejsca. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku [por. wyrok NSA z 01 marca 2018 r., II FSK 458/16]. Podkreślić należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków należą do danych bezwzględnie wiążące organ podatkowy, a ich weryfikacja nie jest możliwa w toku postępowania podatkowego. Ustalając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 r. organy uwzględniły dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków wykazane w zawiadomieniu o zmianach w danych z [...] marca 2018 r. W zawiadomieniu tym powołano się na postanowienie SR w [...] z [...] stycznia 2018 r., Ns [...]. Na mocy tego orzeczenia doszło do zniesienia współwłasności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] [...], wskutek czego ustanowiono m. in. odrębną własność spornego lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z pomieszczeniami przynależnymi. Powierzchnia wskazanej nieruchomości lokalowej wynosi [...] m2, z czego [...] m2 stanowi powierzchnia budynków mieszkaniowych zaś [...] m2 stanowi powierzchnia budynków niemieszkalnych, tj. pomieszczenia gospodarczego o powierzchni [...] m2 oraz dwóch garaży o łącznej powierzchni [...] m2. Z prawem własności nieruchomości lokalowej związany jest udział w częściach wspólnych wynoszący [...]. Powierzchnia działki nr [...] ark. [...] sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe wynosi [...] m2. W związku z powyższym zgodnie z prawem ustalono zobowiązanie podatkowe od gruntów pozostałych o pow. [...] m2, kierując się dyspozycją art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.) oraz powierzchnię budynków mieszkalnych jak i budynków pozostałych. Prawidłowo zastosowano również właściwe stawki podatku od nieruchomości. Należy zatem stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji stanowią wynik trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego. W toku postępowania podatkowego nie naruszono reguł procedury podatkowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) należało orzec jak w sentencji.