I SA/Po 808/25

Dnia 10 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Asesor WSA Michał Ilski Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 roku sprawy ze skargi W. sp. z o.o. w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 680,- zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 8 lipca 2025 r. W. spółka z o.o. w S. (dalej zwana jako: "WPK", "spółka", "wnioskodawca", "skarżąca") wystąpiła do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych za wykonane usługi gastronomiczne świadczone przez podwykonawcę, które są odsprzedawane klientom. W opisie stanu faktycznego spółka podała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług noclegowych i gastronomicznych na terenie ośrodka rekreacyjno-wypoczynkowego T.-S. w S.. Celem zapewnienia kompleksowej obsługi klientów, spółka korzysta z usług gastronomicznych świadczonych przez zewnętrznego podwykonawcę - osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Podwykonawca przygotowuje i wydaje posiłki (np. śniadania, obiady, kolacje) w stołówce ośrodka, na rzecz klienta ośrodka. Usługi gastronomiczne są realizowane na terenie ośrodka WPK w stołówce zlokalizowanej w jego budynkach. Podwykonawca nie posiada własnych lokali, a posiłki są przygotowywane i wydawane w infrastrukturze WPK. WPK udostępnia podwykonawcy przestrzeń kuchenną i stołówkę nieodpłatnie, jednak w zamian za korzystanie z części wspólnych ośrodka (sanitariaty, zaplecze), jednocześnie podwykonawca pokrywa koszty mediów (energia, woda, ścieki), refakturowanych przez WPK. Usługi gastronomiczne nabywane przez WPK od Podwykonawcy dokumentowane są fakturami VAT, w których wyszczególniono konkretne posiłki (np. śniadanie, obiadokolacja) wraz z zastosowaniem stawki VAT 8%. WPK wystawia następnie faktury na rzecz klientów końcowych, w których oddzielnie wykazuje usługę noclegową oraz gastronomiczną, zgodnie z dokonanym wyborem klienta. Klienci mogą bowiem skorzystać jedynie z noclegu, tylko z wyżywienia, lub z obu tych usług łącznie. Dodatkowo, usługi gastronomiczne oferowane są także osobom niekorzystającym z noclegu, po uprzednim zgłoszeniu się do recepcji ośrodka. W takich przypadkach spółka pobiera od klienta opłatę w wysokości 60 zł za posiłek, natomiast podwykonawca wystawia fakturę na rzecz WPK na kwotę 50 zł za wykonanie analogicznej usługi gastronomicznej. Różnica stanowi przychód WPK z tytułu dalszej odsprzedaży. Pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. spółka doprecyzowała opis sprawy wskazując, że jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT). Spółka prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług: noclegowych - na rzecz osób fizycznych oraz grup zorganizowanych, gastronomicznych - zarówno dla osób korzystających z noclegu, jak i osób zewnętrznych (spoza ośrodka). Zarówno usługi noclegowe, jak i gastronomiczne są traktowane przez wnioskodawcę jako czynności opodatkowane podatkiem VAT. Sprzedaż tych usług jest dokumentowana przy użyciu kasy rejestrującej lub faktur VAT i wykazywana w bieżących deklaracjach VAT. Spółka nie korzysta ze zwolnień z VAT ani podmiotowych, ani przedmiotowych w odniesieniu do wskazanych usług. Wnioskodawca nie nabywa usług gastronomicznych, o których mowa we wniosku, w celu realizacji świadczenia złożonego w postaci usług turystycznych. Usługi gastronomiczne są nabywane wyłącznie w celu ich dalszej odsprzedaży jako odrębnej, samodzielnej usługi, opodatkowanej na zasadach ogólnych. Klienci wnioskodawcy mają pełną możliwość wyboru i mogą zdecydować się: wyłącznie na usługę noclegową, wyłącznie na usługę gastronomiczną (np. śniadanie, obiadokolację) lub na obie usługi łącznie, jednak w każdej sytuacji są one traktowane jako osobne świadczenia, wykazywane i opodatkowane niezależnie. Wnioskodawca nie oferuje imprez turystycznych w rozumieniu art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 511), to jest zorganizowanych pakietów obejmujących co najmniej dwie różne usługi turystyczne, które są nabywane łącznie przez klienta w ramach jednej umowy lub jednego procesu rezerwacyjnego. W szczególności: wnioskodawca nie działa jako organizator turystyki (w rozumieniu art. 4 pkt 8 ustawy), nie oferuje usług łączonych w sposób, który spełniałby przesłanki uznania ich za imprezę turystyczną lub powiązaną usługę turystyczną, nie stosuje procedury marży VAT, o której mowa w art. 119 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.; w skrócie: "u.p.t.u."). Z punktu widzenia prawa podatkowego, oferowane przez wnioskodawcę usługi mają charakter indywidualny i są każdorazowo rozliczane jako osobne świadczenia. Na tle przedstawionego opisu stanu faktycznego sformułowano następujące pytanie: czy wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia VAT z faktur za usługi gastronomiczne świadczone przez podwykonawcę, które są odsprzedawane klientom w ramach działalności opodatkowanej? W ocenie wnioskodawcy, przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawianych przez podwykonawcę za usługi gastronomiczne, ponieważ usługi te pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną przez spółkę działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. Zdaniem wnioskodawcy, zarówno w przypadkach, gdy usługa gastronomiczna stanowi element kompleksowej usługi pobytowej (nocleg + wyżywienie), jak i wtedy, gdy jest sprzedawana osobno (także osobom spoza ośrodka), WPK uzyskuje przychód z tytułu świadczenia usługi opodatkowanej. Dodatkowo, w wielu przypadkach występuje rzeczywista marża - WPK nabywa posiłek za 50 zł, a sprzedaje za 60 zł, co potwierdza, że usługa nie ma charakteru reprezentacyjnego ani konsumpcyjnego, lecz handlowy. Zasada neutralności VAT, wynikająca zarówno z przepisów u.p.t.u., jak i z art. 168 i 176 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE. L. 2006 r. Nr 347, str. 1; w skrócie: "Dyrektywa 2006/112") wymaga, aby podatek VAT nie stanowił obciążenia dla podatnika, jeżeli zakup towarów lub usług jest związany z działalnością opodatkowaną. W sytuacji, gdy podatnik nie konsumuje sam usługi gastronomicznej, lecz odsprzedaje ją klientowi, nie zachodzą przesłanki ograniczające prawo do odliczenia na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. Na poparcie stanowiska powołano orzecznictwo sądów administracyjnych, a także interpretacje indywidualne. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 18 września 2025 r., nr [...] stwierdził, że stanowisko, które spółka przedstawiła we wniosku jest nieprawidłowe. W motywach rozstrzygnięcia organ powołując przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 u.p.t.u. wyjaśnił, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres. Przez świadczenie należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie, powstrzymanie się od działania (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa o podatku od towarów i usług zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 u.p.t.u. Należy jednak zaznaczyć, że usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. Podkreślono, że przepis art. 8 ust. 2a u.p.t.u. jest źródłem praw i obowiązków podatników w odniesieniu do świadczeń określanych mianem "odsprzedaży" lub "refakturowania" usług. W związku z tym należy stwierdzić, że nabycie usług oraz ich późniejsza odsprzedaż (z marżą czy bez) powinny być zawsze traktowane jako dwie odrębne transakcje usługowe. Odwołując się do okoliczności stanu faktycznego organ wskazał, że spółka nie ma prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych za wykonane usługi gastronomiczne świadczone przez podwykonawcę. Z treści art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. wprost wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług gastronomicznych. Ustawodawca nie rozróżnił sytuacji, w których nabywane usługi gastronomiczne wykorzystywane są do odsprzedaży lub są wykorzystywane w prowadzonej działalności. Wyjątek dotyczy jedynie podatników świadczących usługi przewozu osób, kupujących gotowe posiłki dla pasażerów, co nie ma miejsca w analizowanej sprawie. Zatem ponieważ nabyte przez spółkę usługi gastronomiczne mieszczą się w zakresie usług wskazanych w art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., do których nie stosuje się obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku, to spółka nie ma prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych za wykonane usługi gastronomiczne świadczone przez podwykonawcę, mimo że usługi te związane są z czynnościami opodatkowanymi, tj. świadczeniem usług gastronomicznych i noclegowych na rzecz klientów ośrodka. W podsumowaniu organ stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT z faktur za usługi gastronomiczne świadczone przez podwykonawcę, które są odsprzedawane klientom w ramach działalności opodatkowanej. Organ wskazał jednocześnie, że powołane w argumentacji spółki interpretacje indywidualne oraz wyroki sądów administracyjnych odnoszą się do indywidualnych spraw i wiążą wyłącznie strony postępowania. W skardze z dnia 13 października 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie interpretacji w całości, ewentualnie o wskazanie Dyrektorowi KIS sposobu rozstrzygnięcia sprawy w określonym terminie po uchyleniu interpretacji. Jednocześnie wniesiono o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucono: I. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) poprzez dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego w postaci art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 1 u.p.t.u., a także art. 168 i 176 Dyrektywy 112 polegającego na przyjęciu przez organ, że przepisy te wyłączają uprawnienie do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących nabycie usług gastronomicznych; 2) poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania powyższych przepisów, tj. nieuzasadnione przyjęcie przez organ na skutek dokonania błędnej wykładni, że spółka nie będzie uprawniona do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących nabycie usług gastronomicznych od podwykonawcy; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c i 2 oraz art. 120, art. 121 § 1 i art. 124 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. 2025 r., poz. 111 ze zm.; w skrócie: "o.p.") poprzez: - nieuzasadnienie (niepełne wyjaśnienie) motywów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie; o brak odniesienia się do argumentacji przedstawionej przez spółkę w zakresie powołanych przepisów Dyrektywy 112 oraz zasady neutralności podatku VAT, w szczególności w kontekście przywołanych przez spółkę orzeczeń sądów administracyjnych w zbliżonych sprawach. - co wiąże się z niespełnieniem przez Dyrektora KIS obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz należytego uzasadnienia stanowiska przedstawionego przez organ podatkowy. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła i umotywowała sformułowane zarzuty, odnosząc się szczegółowo do stanu sprawy. W ocenie skarżącej spółki, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawianych przez podwykonawcę za usługi gastronomiczne, ponieważ usługi te pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną przez spółkę działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. Analizując uzasadnienie stanowiska organu w wydanej interpretacji spółka zauważyła, że Dyrektor KIS poprzestał na lakonicznym przywołaniu szeregu przepisów u.p.t.u., nie wyjaśniając jednocześnie relacji przepisów oraz przepisów Dyrektywy 112 (przywołanych przez spółkę w treści uzasadnienia własnego stanowiska) w kontekście problematyki ograniczenia prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu nabywanych towarów i usług. Organ ograniczył się tym samym do wykładni językowej art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 1 u.p.t.u. Spółka zauważyła, że przyjęta przez organ wykładnia pomija również kontekst prawno-historyczny związany z funkcjonowaniem art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. w zw. z funkcjonowaniem art. 176 Dyrektywy 112 (tzw. klauzulą standstill). Skarżąca wskazała, że brak odwołania do art. 119 u.p.t.u. w ramach definicji "usługi turystyki" oznacza, że pojęcie to należy rozumieć szerzej - jako każdą działalność obejmującą świadczenie usług noclegowych i gastronomicznych, niekoniecznie w formule biura podróży, na co wskazywał NSA w licznych orzeczeniach. W ocenie skarżącej: - derogacja art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.t.u., umożliwiającego odliczenie VAT z tytułu nabycia usług gastronomicznych przez podatników VAT świadczących usługi turystyczne, stanowiła naruszenie klauzuli standstill, wynikającej z art. 176 Dyrektywy 112; - naruszenie tej klauzuli wiązało się z naruszeniem zasady neutralności VAT, wynikającej z art. 168 Dyrektywy 112; - pomimo uchylenia z dniem 30 listopada 2008 r., przepisu art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.t.u. w aktualnym stanie prawnym podatnik VAT prowadzący działalność w zakresie świadczenia usług noclegowych i gastronomicznych nadal ma prawo do odliczenia VAT w sytuacji, gdy nabywa usługi gastronomiczne i noclegowe w celu świadczenia usług turystyki (nie posiadające legalnej definicji ustawowej). W rezultacie, zdaniem skarżącej, ograniczenie się przez organ wyłącznie do wykładni językowej doprowadziło do błędnej wykładni przepisów u.p.t.u. - interpretując treść art. 86 ust. 1 oraz 88 ust. 1 u.p.t.u. Dyrektor KIS powinien uwzględnić również wykładnię celowościową (w zakresie zasady neutralności VAT) oraz systemową (przepisy Dyrektywy 112, w szczególności ww. art. 176). Na poparcie stanowisko spółka powołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Skarżąca zauważyła, że niewłaściwa wykładnia przepisów art. 86 i art. 88 u.p.t.u. doprowadziła organ do błędnego wniosku, że spółka nie jest uprawniona do odliczenia podatku VAT z faktur dokumentujących nabycie usług gastronomicznych od podwykonawcy pomimo ich związku z działalnością opodatkowaną spółki. W ocenie skarżącej interpretacja pomija w zupełności szeroki kontekst sporów prawnych, które funkcjonują na gruncie ograniczenia prawa do odliczenia VAT w odniesieniu do nabywania usług gastronomicznych przez podmioty świadczące usługi noclegowe na rzecz ostatecznych konsumentów tych usług. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej interpretacja indywidualna, w której na tle przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego i w kontekście art. 5 ust. 1 , art. 8 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., wyrażono stanowisko, według którego, spółka nie ma prawa do odliczenia podatku VAT z faktur wystawionych za wykonane usługi gastronomiczne świadczone przez podwykonawcę. W ocenie organu z treści art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. wprost wynika, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług gastronomicznych. Ustawodawca nie rozróżnił bowiem sytuacji, w których nabywane usługi gastronomiczne wykorzystywane są do odsprzedaży lub są wykorzystywane w prowadzonej działalności. Według przeciwnego stanowiska skarżącej przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawianych przez podwykonawcę za usługi gastronomiczne, ponieważ usługi te pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną przez spółkę działalnością opodatkowaną podatkiem VAT. Zdaniem skarżącej, w sytuacji, gdy podatnik nie konsumuje sam usługi gastronomicznej, lecz odsprzedaje ją klientowi, nie zachodzą przesłanki ograniczające prawo do odliczenia na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. W ocenie Sądu stanowisko organu zawarte w spornej interpretacji jest nieprawidłowe. W świetle tak zarysowanej płaszczyzny sporu na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Według art. 7 ust. 1 tej ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z kolei art. 8 ust. 1 u.p.t.u. stanowi, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie sianowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Zgodnie z art. 8 ust. 2a u.p.t.u. w przypadku, gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Według art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu: a) nabycia towarów i usług, b) dokonania całości lub części zapłaty przed nabyciem towaru lub wykonaniem usługi. Zgodnie z kluczowym w tej sprawie art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u., w brzmieniu od 1 grudnia 2008 r., obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem: a) (uchylona), b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób, c) usług noclegowych nabywanych w celu ich odprzedaży, opodatkowanych u tego podatnika na podstawie art. 8 ust. Dla porządku dodać należy, że do 30 listopada 2008 r. przepis art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. stanowił, że obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem: a) przypadków, gdy usługi te zostały nabyte przez podatników świadczących usługi turystyki, jeżeli w skład usługi turystyki, opodatkowanej na zasadach innych niż określone w art. 119, wchodzą usługi noclegowe lub gastronomiczne albo jedne i drugie, b) nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest stanowisko TSUE zajęte w wyroku z 2 maja 2019 r. wydanym w sprawie C-225/18 (Grupa Lotos). W postępowaniu interpretacyjnym zainicjowanym w tamtej sprawie jeszcze w 2014 r., organ interpretacyjny stwierdził wówczas, że wyłączenie prawa do odliczenia jednoznacznie przewidziane w art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. nie dokonuje rozróżnienia, czy nabywając usługi noclegowe i gastronomiczne, podatnik działa jako ostateczny ich konsument, czy jako usługodawca. Zauważyć należy, że tożsamą argumentację organ przedstawił w niniejszej sprawie. Wobec takiego stanowiska organu, NSA postanowieniem z 23 października 2017 r. (I FSK 2084/15) skierował do TSUE następujące pytanie prejudycjalne: czy art. 168 dyrektywy [VAT] oraz zasady neutralności i proporcjonalności nie sprzeciwiają się regulacji takiej jak zawarta w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy [o VAT], zgodnie z którą obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych, z wyjątkiem nabycia gotowych posiłków przeznaczonych dla pasażerów przez podatników świadczących usługi przewozu osób, również w sytuacji, gdy unormowania te zostały wprowadzone do ustawy na podstawie art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy [...] ?. W wyroku z 2 maja 2019 r. TSUE orzekł, że – " artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: - sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje rozszerzenie zakresu wyłączenia prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) po przystąpieniu danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej i oznacza, że od wejścia w życie tego rozszerzenia zakresu wyłączenia podatnik świadczący usługi turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników w ramach świadczenia usług turystyki, oraz - nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia usług noclegowych i gastronomicznych, wprowadzone przed przystąpieniem danego państwa członkowskiego do Unii i utrzymane po tym przystąpieniu zgodnie z art.176 akapit drugi dyrektywy VAT, i oznacza, że podatnik nieświadczący usług turystyki jest pozbawiony prawa do odliczenia VAT naliczonego od nabycia takich usług noclegowych i gastronomicznych, które podatnik ten refakturuje na rzecz innych podatników". Odnosząc to stanowisko do okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżącą spółkę stwierdzić należy, że skarżąca byłaby objęta wyłączeniem na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. w sytuacji, w której nie świadczyłaby usług turystycznych. W tym kontekście zauważyć należy, że udzielając odpowiedzi na pytanie organu dotyczące realizacji usług gastronomicznych w ramach usług turystycznych skarżąca wyjaśniła, że realizuje wyłącznie usługi noclegowe i gastronomiczne, nie oferuje usług turystycznych, ale w rozumieniu powołanej w interpretacji ustawy z 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych. Skarżąca podała także, że nie stosuje procedury marży VAT, o której mowa art. 119 u.p.t.u. (s. [...] inter.). Z przedstawionych przez skarżącą okoliczności wynika bezspornie, że świadczy ona usługi gastronomiczne w związku z kompleksową obsługą klientów (w ośrodku rekreacyjno-wypoczynkowym), korzystając z usług gastronomicznych świadczonych przez zewnętrznego podwykonawcę – osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W orzecznictwie sądów administracyjnych, po wydaniu przez TSUE ww. wyroku, wyrażono pogląd, według którego z treści art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.t.u. nie wynika, aby odsyłał on do definicji usług turystyki, zawartej w art. 119 tej ustawy, natomiast wynika z niego, że prawo do odliczenia podatku naliczonego od usług noclegowych mają podatnicy, którzy nabywali takie usługi świadcząc usługi turystyki, które nie były opodatkowane według reguł określonych w art. 119, to jest nie będące kompleksowymi usługami, jakie świadczone są przez biura podróży i które obejmują transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie turystów. Podkreślono także, że pojęcie "usługi turystyki" nie zostało zdefiniowane w ustawie podatkowej. Jednakże, w licznych orzeczeniach wyjaśniono, że usługi, w ramach których świadczone są usługi gastronomiczne lub usługi noclegowe są usługami turystyki, o których stanowi art. 88 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.t.u. (np. wyrok NSA z 31 stycznia 2023 r., I FSK 2347/19; i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z 5 listopada 2025 r., I FSK 835/25; wyrok NSA z 20 listopada 2025 r., I FSK 177/21). Ponadto zwraca się uwagę, że tylko wtedy, gdy jest brak "ścisłego związku z działalnością gospodarczą" podatnika (w rozumieniu art. 176 Dyrektywy 2006/112) nie przysługuje mu prawo do odliczenia podatku związanego z tymi wydatkami, nawet gdy podatnik wykaże jakiś związek tych wydatków z jego działalnością opodatkowaną. Celem zatem tego przepisu jest zakaz odliczenia podatku naliczonego od wydatków, które są lub mogą być faktycznie wykorzystywane na konsumpcję prywatną. W takim kontekście należy zatem interpretować sformułowany w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy u.p.t.u. zakaz odliczenia VAT od nabywanych przez podatnika usług noclegowych i gastronomicznych. Zakaz ten nie może dotyczyć tych podatników, którzy nabywają te usługi w celu ich odsprzedaży konsumentom lub innym podatnikom, gdyż w takim przypadku poniesione na nie wydatki pozostają w ścisłym związku z działalnością gospodarczą takiego podatnika. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. w sposób opisany w petitum skargi. Sąd nie podzielił natomiast poglądu skarżącej co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. W kontekście sformułowanych w tym zakresie zarzutów, w tym podnoszonej w skardze kwestii nie uwzględnienia przez organ powołanych przez skarżącą judykatów, Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji indywidualnej rolą organu jest ocena poprawności zaprezentowanego stanowiska i dopiero w razie negatywnej jego oceny organ jest zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej, w której zostanie zawarte wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W ocenie Sądu zadanie to zostało prawidłowo wykonane przez organ interpretacyjny. Organ wydał interpretację na podstawie obowiązujących przepisów prawa podatkowego. W uzasadnieniu interpretacji wyraźnie wyszczególniono przepisy podatkowe, które były przesłanką uznania stanowiska skarżącej zawartego we wniosku za nieprawidłowe. Organ przedstawił pogląd prawny dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposób ich zastosowania do niniejszej sprawy. Podkreślić należy, że wydając interpretację indywidualną organ podatkowy nie jest zobowiązany do polemiki z wnioskodawcą co do powołanych przez niego twierdzeń i argumentów oraz orzecznictwa sądowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wynikający z art. 14c § 1 o.p. obowiązek przedstawienia oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny nie oznacza konieczności dokonywania oceny innych interpretacji oraz orzeczeń sądów administracyjnych, przywołanych przez zainteresowanego dla wzmocnienia prezentowanej przez niego argumentacji (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 731/13). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ interpretacyjny uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną, co do wykładni i zastosowania, w okolicznościach faktycznych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji, art. 88 ust. 1 pkt 4 u.p.t.u. Z uwagi na przedstawioną wyżej ocenę prawną, którą winien uwzględnić organ interpretacyjny rozpoznając sprawę ponownie i wyznaczony ustawą termin do wydania interpretacji, Sąd nie znalazł uzasadnionych podstaw do zastosowania w sprawie art. 145a § 1 p.p.s.a., w sposób wskazany w skardze. Mając na uwadze powyższe Sąd, w oparciu o przepisy art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; w skrócie: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).