I SA/Po 811/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "X." Spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towaru i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] "X." Spółka jawna w siedzibą w A., reprezentowana przez wspólnika R. W., złożyła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Z. z dnia [...], nr [...], określającą spółce zobowiązanie w podatku od towaru i usług za poszczególne miesiące 2007 r. W petitum skargi spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącej, za zasadnością uwzględnienia tego wniosku przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia i uciążliwych skutków. Skarżąca spółka wskazała, że łączna kwota wynikającego z decyzji podatkowej zobowiązania wynosi [...] zł. Stwierdziła, że dobrowolne wykonanie tej decyzji lub egzekucja wynikającej z niej sumy pieniężnej pociągnie za sobą pozbawienie spółki znacznej części majątku, zagrażając podstawą funkcjonowania firmy, a właściwie prowadząc do jej unicestwienia. Wyrażono przekonanie, że czynności zmierzające do wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzą do utraty płynności finansowej spółki, w konsekwencji powodując zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Następstwa takiego stanu rzeczy nie dotkną wyłącznie spółki, ale również inne osoby (pracownicy, kontrahenci). Ponadto spółka stwierdziła, że podniesione w skardze zarzuty nasuwają wiele uzasadnionych zastrzeżeń, co do przeprowadzonego przez organy podatkowe postępowania dowodowego. Według strony konstytucyjna zasada państwa prawnego nakazuje ze szczególną powściągliwością traktować rozstrzygnięcia nakładające tak znaczne ciężary finansowe, które mogą doprowadzić, przy ich egzekucji, do powstania nieodwracalnych skutków majątkowych (zajęcie i sprzedaż mienia), dopóki nie zostaną one zweryfikowane przez niezależny i niezawisły sąd. Zaznaczono, że postawa osób reprezentujących spółkę daje rękojmię tego, że nie będą one podejmowały prób zmierzających do udaremnienia wykonania w przyszłości zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy (J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2012 r., str. 227-228). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak by przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest bowiem wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienia NSA: z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt I GZ 316/10, z dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II OZ 178/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, by wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała w przekonujący i wyczerpujący sposób zaistnienia którejkolwiek z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o których stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. We wniosku nie powołano żadnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni art. 61 § 3 P.p.s.a., uznać za niewystarczające. Podkreślić bowiem należy, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, skupiając się wyłącznie na wskazaniu ogólnych skutków, które mogą nastąpić, gdy zostanie wykonana zaskarżona decyzja lub w przypadku przeprowadzenia egzekucji. W żaden sposób jednakże w treści wniosku nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdza, że skarżąca spółka nie przedstawiła swojej aktualnej sytuacji finansowej, która potwierdzałaby, iż wykonanie zaskarżonego aktu spowodowałoby dla niej konkretne trudne do odwrócenia skutki lub wyrządziłoby jej znaczną szkodę. Skarżąca nie przedłożyła także żadnych dokumentów źródłowych, które umożliwiłyby ocenę jej sytuacji majątkowej. Ograniczyła się wyłącznie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi skarżącą znacznej części majątku i zagrozi podstawą jej funkcjonowania, a właściwie prowadzić będzie do jej unicestwienia, a także, że czynności zmierzające do wykonania zaskarżonej decyzji doprowadzą do utraty płynności finansowej spółki, w konsekwencji powodując zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, powołana przez spółkę argumentacja, bez jednoczesnego poparcia jej stosownymi dokumentami, nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej jaką jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd zauważa, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z sobie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odnosząc się do argumentacji związanej z zarzutami skargi, Sąd stwierdza, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.