I SA/Po 812/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont (spr.) Sędziowie WSA Maciej Jaśniewicz WSA Katarzyna Nikodem Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 marca 2012 r. sprawy ze skargi RW na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Zobowiązany R. W. posiadał zaległości z tytułu składek na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego za okres od maja 2002r. do października 2002r., Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres listopad, grudzień 2000r., luty 2001 r., od maja 2001 r. do lipca 2001 r., od maja 2002r. do sierpnia 2002r. "A" wystosował do zobowiązanego upomnienia z dnia (...) 2010r. i (...) 2011r. wzywając do ich zapłaty pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Upomnienia , które zostały przesłane do zobowiązanego na adres L. , ul. Ch. (...), zostały zwrócone przez doręczyciela z adnotacją, iż nie podjęto ich w terminie wobec czego na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: kpa) "A" uznał, że miało miejsce doręczenie zastępcze. Wobec bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego do zapłaty zaległości Dyrektor "A" w O. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez wierzyciela w dniu (...) marca 2011 r. od nr (...) do nr (...) wszczął wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne obejmujące powyższe zaległości. Odpisy tytułów wykonawczych doręczone zostały zobowiązanemu w dniu (...) 2011r. wraz z zawiadomieniami z dnia (...) 2011 r. o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w firmie "B" W.K. w O. , który odebrał je w dniu (...) kwietnia 2011r. Zobowiązany zwrócił się do organu egzekucyjnego z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego podając w uzasadnieniu, że powody wniosku wynikają z dokumentacji organu egzekucyjnego, m. in. w skargi na czynności egzekucyjne. Dyrektor Oddziału Zakładu postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011r. nr (...) na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.- dalej: upea) odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając odmowę podał, że w sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w powyższym przepisie przesłanek. Podkreślił, że ponieważ upomnienia skierowane do zobowiązanego wróciły do organu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie", to zgodnie z art. 44 kpa pozostały w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Nie uznał za zasadny zarzutu błędnego zastosowania tego przepisu i nie zgodził się z twierdzeniem zobowiązanego, że "A", winien zastosować najpierw przepisy art. 42 i 43 kpa. Podkreślił, że w tytułach wykonawczych zobowiązany został wskazany prawidłowo, wobec czego umieszczenie w zawiadomieniach o zajęciu , przed imieniem i nazwiskiem oraz adresem zobowiązanego, nazwy nieistniejącej firmy "C" ( zobowiązany od wielu lat nie prowadzi działalności gospodarczej) , nie pozbawia skuteczności zajęcia. W kwestii deklaracji ZUS DRA za okres 12/1999 i od 05/2002 do 10/2002 zobowiązany został poinformowany pisemnie o sporządzeniu ich z urzędu przez "A". W związku z twierdzeniem zobowiązanego, że niektóre ze sporządzonych z urzędu deklaracji ZUS DRA za okres od 12/1999 do 10/2002 zostały wcześniej złożone przez zobowiązanego, został on poinformowany, że do dnia (...) września 2010r. w Kompleksowym Systemie Informatycznym deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA za okres 12/1999 oraz od 05/2002 do 10/2002 deklaracji nie było, wobec tego w dniu (...) września 2010r. zostały sporządzone z urzędu. Natomiast "A" przyznał, że zobowiązany złożył deklaracje ZUS DRA za okres 11/2000, 12/2000, 02/2001, od 05/2001 do 07/2001. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że wyegzekwowane od zobowiązanego w poprzednich latach środki zostały zaliczone na pokrycie zaległości objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi za inne okresy, a należności z tytułu składek wykazane w aktualnych tytułach wykonawczych są wymagalne. Odnośnie kwestii przedawnienia organ egzekucyjny wyjaśnił, że art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.- dalej: uosus), z którego wynika że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-5d. Natomiast art. 24 ust. 5b tej ustawy stanowi, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. W związku z tym do należności na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 11/2000 do 12/2000, 02/2001 nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany domagał się jego uchylenia oraz umorzenie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych nr (...) - (...) . Stwierdził, że ponieważ w stosunku do każdego tytułu wykonawczego złożył oddzielnym pismem zarzuty, organ egzekucyjny powinien wydać (...) odrębnych postanowień, zamiast jednego zbiorczego postanowienia obejmującego tytuły wykonawcze od nr (...) do nr (...) . Podkreślił, że organ egzekucyjny nie doręczył mu prawidłowych zawiadomień o zajęciu, gdyż adresat w postaci firmy "C" nie istnieje i że od wielu lat nie prowadzi działalności gospodarczej. Zdaniem zobowiązanego powoływanie na przepisy art. 44 kpa stanowi nadużycie, gdyż zgodnie z art. 44 § 1 kpa u "A", winien zastosować najpierw przepisy art. 42 i 43 kpa. Zobowiązany podniósł także, iż zostały wystawiając kolejne tytuły wykonawcze na to samo zobowiązanie. Wskazane i zaskarżone tytuły wykonawcze wystawione były z datą (...) marca 2011 r. i doręczone zobowiązanemu dnia (...) kwietnia 2011r. i są przedawnione. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 18 i art. 59 upea, po rozpatrzeniu powyższego zażalenia , utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając je wywodził, jak następuje: Zgodnie z art. 59 upea postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy wystąpi któraś z przesłanek określonych w tym przepisie. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że przepis ten obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania jedynie w przypadku zajścia wymienionych w nim zdarzeń. Organ powinien więc sprawdzić podnoszone przez zobowiązanego okoliczności, mogące skutkować koniecznością umorzenia postępowania. Sprawdzając wskazane okoliczności stwierdził, że fakt podania w zawiadomieniach jako zobowiązanego "C" R. W. , nie ma wpływu na dokonane zajęcie. W tytułach wykonawczych stanowiących podstawę wystawienia przedmiotowych zawiadomień jako zobowiązany podany został R. W. . Organ wyjaśniając zastosowanie art. 43 kpa podał, że został on zastosowany w łączności z art. 42 kpa. Podkreślił, że doręczenie zastępcze może być dokonane tylko z zachowaniem występujących łącznie przesłanek wymienionych w art. 43 kpa. W szczególności w sytuacji , gdy adresat jest nieobecny w lokalu mieszkalnym i jest to nieobecność w czasie samego doręczenia pisma, to doręczenie będzie nieprawidłowe, jeżeli wiadomo, że adresat nie przebywa w tym lokalu i nie miało miejsca uchylenie się od obowiązku nałożonego przepisem art. 41 kpa. Powyższy warunek został spełniony. Adres na który wysłano upomnienia jest adresem zamieszkania zobowiązanego, który był nieobecny w czasie samego doręczenia pisma. Następnie , doręczenie będzie skuteczne , gdy pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem pełnoletnie osoby wymienione w przepisie, tzn. domownik, sąsiad, dozorca domu. Po trzecie, osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi. Ponieważ z akt sprawy wynika, iż pracownik poczty nie zastał nikogo komu mógłby doręczyć pismo w trybie art. 43 kpa, przeto pismo zostało prawidłowo doręczone zobowiązanemu w sposób wskazany w art. 44 kpa. Z akt sprawy wynika, iż na należności w dniu (...) sierpnia 2006r. zostały wystawione tytuły wykonawcze, na podstawie których dokonano zajęcia rachunku bankowego w "D" S.A. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru, które wskazuje iż odpisy tytułów wykonawczych obejmujących w/w zaległości ((...) ) wraz z zawiadomieniem o zajęciu w/w rachunku bankowego zostały doręczone zobowiązanemu dnia (...) sierpnia 2006r. Ponieważ egzekucja okazała się bezskuteczna, tytuły wykonawcze zostały przekazane w celu dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. , który postanowieniem z dnia (...) maja 2010r. zwrócił je wierzycielowi z uwagi na brak właściwości miejscowej. W związku z powyższym "A" przekazał tytuły wykonawcze Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w G. , który następnie postanowieniem z dnia (...) listopada 2010r. na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 upea, umorzył postępowanie egzekucyjne wskazując, iż w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zgodnie z art. 61 k.p.a. w takim przypadku wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych, a w sprawie ujawnione zostało wynagrodzenie za pracę zobowiązanego. W sprawie nie można mówić o przedawnieniu powyższych należności, gdyż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności, o której dłużnik został zawiadomiony, a z akt sprawy bezspornie wynika, że dnia (...) sierpnia 2006r. zobowiązanemu doręczono odpisy tytułów wykonawczych, a więc dokonano pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności o której dłużnik został zawiadomiony. Dyrektor Izby Skarbowej w P. potwierdził przedstawiony przez organ egzekucyjny stan faktyczny, stwierdzając, iż w tej sytuacji za bezzasadny uznał zarzut zobowiązanego że nieprawdą jest by postępowanie egzekucyjne dotyczyło należności wynikających z deklaracji. Odnosząc się do zarzutu istnienia zaległości, Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że brak dowodów na poparcie swojego twierdzenia i zarzut uznał za bezzasadny. Wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zaległości nie zostały przez zobowiązanego uregulowane, a wyegzekwowane w ubiegłych latach środki zostały zaliczone na pokrycie zaległości objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi za inne okresy, zaś należności z tytułu składek obejmujące wskazane w zażaleniu okresy są wymagalne. W kwestii zarzutu wydania jednego zbiorczego postanowienia w sprawie zarzutów, zamiast (...) odrębnych postanowień ( wobec wniesienia zarzuty co do każdego tytułu wykonawczego odrębnymi pismami), Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał na art. na treść art. 62 kpa i stwierdził, że zarzut nie stanowi przesłanki mogącej skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. W skardze zobowiązany wniósł o uchylenie powyższego postanowienia wraz z postanowieniem z dnia (...) czerwca 2011r. Dyrektora Oddziału "A" w O. Nr (...) i uznanie podniesionych zarzutów na postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. Skargę uzasadnił następująco: "skarżący nie zgadza się z decyzją utrzymującą w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji oraz z treścią uzasadnienia. W pełni podtrzymuje swoje argumenty i zarzuty zgłoszone we wcześniejszych odwołaniach i skargach w tej sprawie. W związku z powyższym - zgodnie z art. 53 w zw. z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30.08.2020r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wnosi niniejszą skargę". Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł i o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Stwierdził, że w skardze brak jest nowych argumentów i okoliczności mających znaczenie dla kwestionowanego rozstrzygnięcia. W świetle ustalonych faktów oraz w oparciu o dotyczący sprawy stan prawny, brak uzasadnienia dla uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W sprawie nie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 59 § 1 upea postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Ponadto zgodnie z § 2 cytowanego artykułu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Przede wszystkim nie doszło do przedawnienia egzekwowanych zobowiązań. Zastosowanie znowelizowanego art. 24 ust. 4 uosus (nowelizacja z dniem 1 stycznia 2003r. przedłużająca okres przedawnienia składek do 10 lat) do składek ubezpieczeniowych powstałych przed dniem 1 stycznia 2003r. nie stanowiło złamania zasady niedziałania prawa wstecz. Na mocy art. 24 ust. 4 ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002r. "należności z tytułu składek" ulegały przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Bieg przedawnienia "należności z tytułu składek" przerywa natomiast odroczenie terminu ich opłacenia, rozłożenia spłaty tych należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia tych należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik. 5-letni termin przedawnienia przewidziany był także w ustawie z dnia 25 listopada 1986r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. z 1989r. Nr 25, poz.137 ze zm.) i również ulegał przerwaniu na skutek wspomnianych powyżej okoliczności. W przedstawionej sytuacji składek nie można było dochodzić, jeżeli od terminu ich płatności upłynęło 10 lat (art. 24 ust. 5 ustawy). Od 1 stycznia 2003r. należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z wyjątkami określonymi w ustawie. W szczególności nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek zabezpieczone hipoteką lub zastawem, jednakże po upływie terminu przedawnienia należności te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu do wysokości zaległych składek i odsetek za zwłokę liczonych do dnia przedawnienia. Wprawdzie ustawa zmieniająca nie zawiera wyraźnego uregulowania kwestii międzyczasowych co do przedawnienia należności wymagalnych przed dniem jej wejścia w życie, to jednak Sąd podziela utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, iż 10 letni okres przedawnienia przewidziany w art. 24 ust. 4 uosus, w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r., znajduje zastosowanie do należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003 r. o ile do tej daty nie uległy przedawnieniu (tak m.in. wyroki NSA II UK 313/10, II GSK 193/10, wyrok WSA w Poznaniu III SA/Po 557/10). Na podstawie art. 24 ust. 5 uosus w brzmieniu od 30 grudnia 1999r. do 1 stycznia 2003r. bieg przedawnienia przerywa odroczenie terminu opłacenia należności z tytuł u składek, rozłożenie spłaty tych należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia tych należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik. Zgodnie z art. 24 ust. 5b uosus w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003r. bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia wszczęcia do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego oraz postępowania przed sadem. Od 1 lipca 2004r. przepis ten zyskał brzmienie, iż bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Zastosowanie powołanych przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż nie doszło w stosunku do skarżącego do przedawnienia jego należności. Wprawdzie do dnia 1 stycznia 2003r. termin przedawnienia należności wynosił 5 lat, jednak bieg terminu ulegał przerwaniu na skutek okoliczności wymienionych w ustawach, a w szczególności na skutek podjęcia każdej czynności zmierzającej do ściągnięcia tych należności, jeżeli o czynności tej został zawiadomiony dłużnik. W takiej sytuacji termin przedawnienia należności ulegał przedawnieniu po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Sąd podziela także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawie sygn. akt II GSK 302/10, iż w przedstawionej powyżej sytuacji nie dochodzi do naruszenia zasady nieretroakcji. Sąd nie uznał jako zasadnego stanowiska zobowiązanego dotyczącego bezprawnego wystawienia dwóch tytułów wykonawczych na te same zobowiązanie. Sąd nie dopatrzył się w tej materii naruszenia prawa przez organ. Postępowanie dotyczy egzekucji należności za miesiące listopad, grudzień 2000 r. oraz luty 2001r., na które 9 sierpnia 2006 r. wystawione zostały tytuły wykonawcze od numeru (...) do numeru (...). Odpisy wymienionych tytułów wykonawczych doręczone zostały zobowiązanemu w dniu (...) sierpnia 2006 r. Następnie, tytuły te przekazane zostały według właściwości do realizacji do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. . Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2011r. wydanym na podstawie art. 59 § 2 upea, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. umorzył postępowanie egzekucyjne. Na podstawie art. 61 upea w razie umorzenia postępowania egzekucyjnego z przyczyny określonej w art. 59 § 2 upea wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. Ponieważ przesłanki te wystąpiły, ten w dniu (...) marca 2011 r. wystawił na te same należności nowe, przedmiotowe tytuły wykonawcze, które doręczone zostały zobowiązanemu w dniu (...) 2011 r. wraz ze stosownymi zawiadomieniami. Z materiału dowodowego sprawy wynika, iż zaległości istnieją albowiem nie zostały przez zobowiązanego uregulowane, a wyegzekwowane w ubiegłych latach środki zostały zaliczone na pokrycie zaległości objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi za inne okresy. W tej sytuacji należności z tytułu składek obejmujące przedmiotowe okresy są nadal wymagalne. Skład sądzący nie znalazł również podstaw do uwzględnienia stanowiska zobowiązanego w zakresie braku deklaracji rozliczeniowej podpisanej i złożonej przez niego. Przekonujące jest stanowisko organu odwoławczego, iż "A", Oddział w O. , Inspektorat w L. pismami z dnia (...) września 2010 r. oraz (...) października 2010 r. poinformował zobowiązanego o sporządzeniu deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA za okres od maja do października 2002 r. a deklaracje za okres od maja do lipca 2001 r. zostały złożone przez płatnika. Wierzyciel pismami z dnia (...) marca 2010 r. oraz (...) sierpnia 2010 r. poinformował zobowiązanego, na jego prośbę, o sposobie zaksięgowania środków przekazanych przez komornika sądowego a więc bezzasadny jest zarzut w tej materii. Sąd uznaje za prawidłowe powołanie się przez organ, w zaskarżonym postanowieniu na przepisy art. 44 kpa - a nie najpierw na przepisy art. 42 i art. 43 kpa. Na podstawie art. 44 § 1 kpa w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, pisma doręcza się przez pocztę. Słusznie zatem w niniejszej sprawie postąpił organ, gdy w sytuacji braku możliwości doręczenia upomnień do zapłaty w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, dokonał ich doręczenia w sposób wskazany w art. 44 kpa. Sąd nie podziela stanowiska zobowiązanego, iż w przypadku skierowania przez niego do każdego tytułu egzekucyjnego oddzielnego zarzutu, organ egzekucyjny powinien wydać tyle samo podzielnych postanowień dotyczących każdego z osobna zarzutu. Przeczy temu treść art. 62 kpa, zgodnie z którym w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Zgodnie z powyższym postępowanie organu w niniejszej sprawie nie naruszało prawa. Nadto z uwagi na treść art. 59 § 1-2 upea zarzut ten nie stanowi przesłanki mogącej skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.