I SA/Po 813/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Ruszyński Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Małecki Asesor Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant ref.-staż. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 500,00 zł ( pięćset złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ J. Ruszyński /-/ J. Małecki J.K. w 2000 r. prowadził działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą "A". Podatnik złożył za ten rok podatkowy zeznanie PIT [...], w którym wykazał stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł., nie wystąpiło u podatnika zobowiązanie podatkowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego przeprowadził kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem za rok 2000 w podatku dochodowym od osób fizycznych. W wyniku kontroli stwierdzono zawyżenie kosztów uzyskania przychodów oraz zaniżenie przychodu. W związku z tym organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. Decyzją z dnia [...] nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, że nie można uznać za koszt uzyskania przychodów wydatków na zakup [...] ton węgla i [...] ton koksu za kwotę [...] zł. Stwierdzono bowiem, że działalność gospodarcza prowadzona jest w lokalu o powierzchni [...] m2 w budynku o powierzchni [...] m2, wszystkie pomieszczenia w budynku były ogrzewane piecem centralnego ogrzewania opalanym węglem. Organ ustali, że do ogrzania całego budynku zużywa się średnio [...] ton węgla, w przypadku nieszczelnych okien i niedocieplonych ścian [...] ton. W związku z tym organ podatkowy obliczył, że na ogrzanie [...] m2 pokoju spółka mogła zużyć [...] ton węgla za cenę [...] zł, zatem nie uznał za koszt uzyskania wydatku na zakup opału w wysokości [...] zł. Nie uznano również za koszt uzyskania wydatku w wysokości [...] zł z tytułu zakupu kluczyka z pilotem od spółki B s.c. Organ ustalił, że spółka B sprzedaje wyłącznie kluczki z pilotem do samochodów marki [...], w ewidencji środków trwałych nie stwierdzono samochodu tej marki. Nadto organ stwierdził, że spółka "A" w ewidencji środków trwałych wykazała majątek trwały, na który składały się samochody, naczepy, ciągniki oraz ogrodzenia, bramy i komputer. W ewidencji środków trwałych nie wskazano dat nabycia środków trwałych, oraz dat przyjęcia do używania środków trwałych, jak również nie określono dokumentu stwierdzającego fakt ich nabycia i cenę nabycia. Odnotowano natomiast wartość początkową, stawkę amortyzacyjną oraz kwotę odpisu amortyzacyjnego za dany rok. Łączna kwota odpisów amortyzacyjnych uznanych przez spółkę za koszt uzyskania przychodu wynosiła [...] zł. Organ podatkowy wskazał, że wielokrotnie wzywał podatnika do przedłożenia dokumentów, na podstawie których dokonano wpisów do ewidencji środków trwałych, podatnik nie przedstawił tych dokumentów, dlatego też brak było podstaw do uznania za koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych w kwocie [...] zł. Podatnik odnotował pod datą [...] lipca 2000 r. sprzedaż naczepy i ciągnika. Zaewidencjonowano w koszty [...] zł niezamortyzowaną część wartości środków trwałych. Z uwagi na fakt, że podatnik nie przedstawił dokumentów nabycia środków trwałych, jak również ewidencja nie zawierała danych co do nabycia i przejęcia środków trwałych, nie uznano za koszt uzyskania przychodu łącznie kwoty [...] zł. Ponadto stwierdzono, że spółka cywilna przekroczyła limit przewidziany na wydatki na reklamę i reprezentację w wysokości 0,25% przychodu. Spółka poniosła w 2000 r. wydatki na reklamę i reprezentację objęte limitem w wysokości [...] zł. Przychód firmy wyniósł w 2000 r. [...] zł, zatem limit dla kosztów reklamy i reprezentacji stanowi kwota [...] zł. Tym samym nie uznano za koszt uzyskania przychodu kwoty [...] zł. Ogółem nie uznano za koszt uzyskania przychodu kwoty [...] zł. Nadto organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że podatnik nie wykazał przychodu ze sprzedaży w dniu [...] maja 2000 r. naczepy o numerze [...] za kwotę [...] zł. Wobec powyższego ustalono, że spółka cywilna osiągnęła dochód w wysokości [...] zł, dochód przypadający na J.K. (udział - 25%) wyniósł w badanym roku [...] zł, z uwagi na niski dochód w badanym roku nie powstało u podatnika zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ stwierdził, że przeprowadzone postępowanie podatkowe wykazało nieprawidłowości w wyliczeniu straty z prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże to postępowanie nie doprowadziło do zmiany wysokości zobowiązania podatkowego i w świetle art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych postępowanie to jest bezprzedmiotowe, zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej ulega umorzeniu. Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego podatnik złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie prawa procesowego i materialnego. Odwołujący wskazał, że organ umarza postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, jednocześnie z uzasadnienia decyzji wynika, że podatnik nieprawidłowo wyliczył stratę z prowadzonej działalności gospodarczej i jednocześnie ustala dochód w kwocie [...] zł. Strona stwierdziła, że organ nie prowadził postępowania w zakresie straty. Podatnik w odwołaniu wskazuje na przewlekłość postępowania, postępowanie pierwszoinstancyjne trwało bowiem 16 miesięcy. W ocenie strony organ podatkowy pomimo posiadanych możliwości nie zebrał pełnego materiału dowodowego i nie dokonał rzetelnej jego oceny. Strona nie zgadza się z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, podnosi, że zakupiony opał zużyty został na ogrzewanie pomieszczeń firmy oraz części placu prowizorycznie zadaszonego na okres zimy. Organ niesłusznie nie uznał za koszt uzyskania przychodu zakup kluczyka do samochodu wraz z pilotem. Strona wielokrotnie wyjaśniała w toku postępowania, że wymiana stacyjki i kluczyka była konieczna w samochodzie ciężarowym. Bezpodstawnie, zdaniem strony, organ nie wziął pod uwagę wyjaśnień strony, opierając się wyłącznie na rozmowie telefonicznej z pracownikiem sprzedawcy części samochodowych, który oświadczył, że firma sprzedaje części wyłącznie do samochodów marki [...]. Podatnik wskazuje, że postępowanie toczy się po 5 latach od momentu zakupu kluczyka i nie wiadomo, czy pracownik, z którym przeprowadzono rozmowę telefoniczną był pracownikiem tejże firmy w roku 2000. Podatnik nie zgadza się z nieuznaniem za koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych. Strona uważa, że organ powinien dokonać oceny przyjętych wartości początkowych środków trwałych. Wskazuje, że pomimo nie przedstawienia dowodów nabycia środków trwałych przez podatnika, istnieją dowody w organach komunikacji, które mogły posłużyć do wyjaśnienia sprawy. Ponadto strona podnosi, że spółka cywilna ujawniła w księdze przychodów i rozchodów przychód ze sprzedaży w dniu [...] maja 2000 r. fakturą nr [...] naczepy o numerze [...] za [...] zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W decyzji uwzględnił zarzut podatnika, że wykazano w księdze przychodów i rozchodów przychód ze sprzedaży naczepy w wysokości [...] zł, zatem bezpodstawnie organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził zaniżenie przychodu. W pozostałym zakresie uznał zarzuty podatnika za nieuzasadnione. Organ odwoławczy wskazuje, że zgodnie z art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176, ze zm.) organy podatkowe mogą poprzez wydanie decyzji ingerować w sporządzone przez podatników rozliczenie, o ile związane jest z wymiarem podatku, co jest możliwe jedynie w przypadku określenia go w innej wysokości, niż wynikająca z zeznania. W przeciwny razie można by uznać, że przedmiotem postępowania można uczynić także kwestię uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, bądź szerzej dochodu, na co brakuje jednak stosownej normy prawnej. Organ powołuje się również na treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wyraźnie wynika, że przedmiotem postępowania było określenie zobowiązania podatkowego, a nie ustalanie dochodu, podstawy opodatkowania, kosztów uzyskania przychodów, czy też odliczeń od podatków. Po dokonaniu ustaleń przez organ podatkowy wysokość zobowiązania podatkowego nie uległa zmianie, dlatego to postępowanie zgodnie z art. 208 Ordynacji podatkowej stało się bezprzedmiotowe. Jednakże po dokonanej przez organ odwoławczy korekcie przychodu i przyjęcie przychodu w wysokości wykazanej w zeznaniu, z treści uzasadnienia decyzji wynika, że organ przyjął, że podatnik w 2000 r. poniósł z działalności gospodarczej stratę w wysokości [...] zł. W ocenie organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził postępowanie dowodowego zgodnie z dyspozycją zawarta w art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Nie można bowiem wyłącznie na organy podatkowe nakładać obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy wydatkiem a uzyskanym przychodem. Obowiązek przedstawiania dowodów ciąży również na stronie, która w swoim interesie powinna wykazać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Organ odwoławczy wskazuje, że nie dano wiary wyjaśnieniom podatnika, że część opału została zużyta na ogrzanie placu, na którym garażowały samochody oraz garażu w czasie napraw samochodów. W kosztach spółki ujęte są znaczne kwoty związane z naprawami samochodów, wykonywane przez profesjonalne firmy. Dyrektor Izby Skarbowej podziela stanowisko organu pierwszej instancji, że nie można uznać za koszt uzyskania przychodu wydatku na zakup kluczyka od autoryzowanego dealera [...]. Organ wskazuje, że nie zaewidencjonowano zakupu stacyjki, ani kosztu jej instalacji. Wątpliwości organów potwierdził pracownik sprzedawcy, który oświadczył, że firma handluje wyłącznie częściami do samochodów marki [...], a wskazany przez podatnika samochód, do którego zakupiono tą część nie jest samochodem tej marki. Również odpisy amortyzacyjne nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu, z uwagi na fakt, że ewidencja środków trwałych jako dokument na podstawie , którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych nie była prowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35, ze zm.). Nie wskazano w ewidencji zarówno dowodów zakupu środków trwałych, a tym samym wartości początkowej, jak również dat oddania poszczególnych środków do używania. Strona w toku postępowania nie usunęła tych braków, pomimo wielokrotnego wezwania organów do przedłożenia stosownych dokumentów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organom podatkowym naruszenie art. 45 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 21 § 3, art. 24, art. 207 i 208 Ordynacji podatkowej przez ich błędne zastosowanie. Nadto zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przez niezebranie pełnego materiału dowodowego i niedokonanie rzetelnej jego oceny w zakresie weryfikacji kosztów. Skarżący wskazuje, że postępowanie toczyło się w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie wykazanego przychodu oraz wydatków uznanych za koszt uzyskania przychodu, jednakże pomimo stwierdzenia, że podatnik osiągnął dochód, a nie stratę wykazaną w zeznaniu, umorzył postępowanie w sprawie. W ocenie skarżącego decyzja władzy państwowej nie może regulować obowiązku podatnika jedynie w uzasadnieniu decyzji. Za nieprawidłowe strona skarżąca uznaje rozstrzygnięcie organu odwoławczego, kiedy uwzględniając jeden z zarzutów odwołania Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ podatkowy drugiej instancji przyjął przychód wynikający z zeznania i ksiąg podatkowych, natomiast koszty uzyskania przychodów w wysokości ustalonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy naruszył art. 233 Ordynacji podatkowej, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, przy jednoczesnej jej zmianie. Przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji, w ocenie skarżącego nie można pominąć zmian w przepisach Ordynacji podatkowej, które weszły w życie z dniem 1 września 2005 r. Zmiany te (m.in. zawarte w art. 21 b) powodują, że organy podatkowe posiadają uprawnienia do orzekania w zakresie dochodu, straty i podatku za rok 2000. Nadto skarżący podtrzymuje wszelkie zarzuty zawarte w odwołaniu w zakresie weryfikacji kosztów, zarzuty te czyni integralną częścią skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podkreśla, że umorzono postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, ponieważ nie wystąpiło u podatnika zobowiązanie podatkowe. Decyzja o umorzeniu postępowania jest aktem formalnym, z którego wynika, że brak jest przedmiotu postępowania, tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w tym przypadku w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza prawo. Strona postępowania podatkowego ma prawo do rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja podatkowa zarówno pierwszej jak i drugiej instancji takiego rozstrzygnięcia nie zawiera. Organy podatkowe stwierdziły nieprawidłowości w zakresie rozliczenia podatkowego, jednak uznały, że postępowanie w zakresie zobowiązania podatkowego jest bezprzedmiotowe, ponieważ u podatnika zobowiązanie podatkowe nie wystąpiło w rozliczeniu za rok 2000. Niemniej jednak w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji wyliczono podatnikowi dochód za rok 2000, a w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby określono stratę w innej wysokości niż to wykazał podatnik w zeznaniu podatkowym. Należy jednak zauważyć, że postępowanie podatkowe ma na celu rozstrzygnięcie sprawy, wydanie orzeczenia na podstawie przepisów prawa. Ustawą z dnia 3 marca 2005r. o zmianie ustawy Ordynacji podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w Ordynacji podatkowej, m. in. w zakresie umożliwiającym organom podatkowym wydawanie decyzji określających dochód podatnika lub stratę. W art. 1 pkt 10 powołanej wyżej ustawy dodano art. 21b w brzmieniu: "Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że: 1. wysokość dochodu jest inna niż wykazana w deklaracji, a osiągnięty dochód nie powoduje powstania zobowiązania podatkowego, 2. w deklaracji została wykonana strata, a osiągnięto dochód w wysokości niepowodującej powstania zobowiązania - organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość tego dochodu." Natomiast w art. 1 pkt 13 tejże ustawy stanowi się, że art. 24 Ordynacji podatkowej otrzymał brzmienie: "Organ podatkowy, w drodze decyzji, określa wysokość straty poniesionej przez podatnika, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ ten stwierdzi, że podatnik nie zgłosił deklaracji, nie wykazał w deklaracji straty lub wysokość poniesionej straty różni się od wysokości wykazanej w deklaracji, a poniesienie straty zgodnie z przepisami uprawnia do skorzystania z ulg podatkowych." Zatem zmiana przepisów Ordynacji podatkowej, które weszły w życie z dniem 1 września 2005 r. dawały możliwość organom podatkowym określenia dochodu podatnika, w sytuacji, gdy ten dochód nie rodził zobowiązania podatkowego. Organ podatkowy miał również uprawnienia do skorygowania wykazanej przez podatnika straty. Kontrola samoobliczenia podatkowego, nawet wówczas, gdy wszczęto postępowanie w zakresie określenia zobowiązania podatkowego, nie zawsze kończy się decyzją wymiarową określającą należny podatek. W sytuacji, gdy uzyskany przez podatnika dochód, nie rodzi zobowiązania podatkowego, wówczas organ podatkowy winien zakończyć postępowanie podatkowe decyzją podatkową, w której zostanie określona wysokość dochodu objętego obowiązkiem podatkowym, nie przekształconym w zobowiązanie podatkowe. Podobnie należy rozumieć podstawę do skorygowania straty. Powołany przepis art. 24 Ordynacji podatkowej daje podstawę do określenia wysokości straty. W sytuacji, gdy poniesienie straty, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, uprawnia do skorzystania z ulgi podatkowej organ wydaje decyzję określającą jej wysokości. Ustawa z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. nr 90 poz. 416 ze zm.) w art. 9 ust. 3 przewiduje ulgę podatkową w postaci pokrycia straty poniesionej w danym roku podatkowym z działalności gospodarczej, w równych częściach z dochodu uzyskanego z tego źródła w najbliższych, kolejno po sobie następujących trzech latach podatkowych. Wysokość straty przesądza więc o uprawnieniu do ulgi, a także o jej rozmiarach. Dlatego Sąd nie podziela stanowiska organów podatkowych, że postępowanie w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe, skoro organy nie uznały zeznania podatkowego za rok 2000 za prawidłowe, w konsekwencji dokonały jego korekty. Z uzasadnienia decyzji ostatecznej bowiem wynika, że podatnikowi określono stratę w innej wysokości niż wykazana w zeznaniu. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego , skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych bądź przedmiotowych (wyrok WSA z 5.10.2004r. sygn. akt III SA 2265/03 oraz wyrok WSA z 2.06.2004r. sygn. akt III SA 1253/03) Postępowanie podatkowe wszczęte w zakresie określenia zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy nie zawęża możliwość orzekania w sprawie wyłącznie do określenia zobowiązania podatkowego. Postępowanie podatkowe mające za przedmiot zobowiązanie podatkowe za dany rok ma na celu zbadanie wszystkich elementów rozliczenia podatkowego: wysokości osiągniętego przez podatnika przychodu, kosztów uzyskania przychodów, ulg, odliczeń od podatku. Wszystkie te elementy mają wpływ na określenie zobowiązania podatkowego. Jednakże postępowanie podatkowe może doprowadzić do ustalenia, że podatnik osiągnął dochód w określonej wysokości, lecz z uwagi na jego wysokość bądź rozliczenie straty z lat poprzednich lub innej ulgi zobowiązanie podatkowe za dany rok nie wystąpi. Postępowanie może również doprowadzić do stwierdzenia, że podatnik poniósł w danym roku stratę. Ustalenia organu podatkowego muszą mieć swe odzwierciedlenie w sentencji decyzji. Sąd nie podziela natomiast zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Obowiązek zebrania materiału dowodnego spoczywa na organie podatkowym, organ jest zobowiązany do ustalenia stanu faktycznego. W ocenie Sądu organy podatkowe zebrały materiał dowodowy w sposób dostateczny pozwalający na wydanie decyzji, jak również dokonały prawidłowej jego oceny. W ocenie Sądu organ podatkowy zgodnie z prawem nie uznał odpisów amortyzacyjnych za koszt uzyskania przychodu. Niesporne jest, że podatnik prowadził ewidencję środków trwałych niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35, ze zm.). Organ podatkowy stwierdził, że przedłożona ewidencja środków trwałych prowadzona jest w sposób uniemożliwiający ustalenie wartości początkowej środków trwałych i tym samym skontrolowania, czy wysokości odpisów amortyzacyjnych została prawidłowo ustalona. W związku z tym wezwał podatnika do okazania dokumentów nabycia środków trwałych. Strona żądanych dokumentów nie przedłożyła. Należy zauważyć, że organ podatkowy jest zobowiązany do jednoznacznego ustalenia, czy środki trwałe stanowią własność wspólników spółki cywilnej, tylko od takich środków trwałych spółka cywila może dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Organ podatkowy nie jest zobowiązany do poszukiwanie dokumentów, które winny znajdować się u podatnika i być przedłożone na żądanie organów w toku postępowania. Tylko po okazaniu dokumentów, organ podatkowy może skonfrontować zapisy ewidencji z dokumentami źródłowymi. Istniały również podstawy do nieuznania w pełnej wysokości zakupu węgla za koszt uzyskania przychodu. Organy wskazały w decyzjach, dlaczego nie dały wiary wyjaśnieniom podatnika co do zużycia opału na dogrzanie placu przed siedzibą firmy. Również w sposób rzetelny w ocenie Sądu organy odniosły się do kwestii nieuznania za koszt uzyskania przychodu kluczyka do samochodów marki [...] od autoryzowanego dealera [...]. Zakup kluczyka wg wyjaśnień podatnika podyktowany był koniecznością wymiany stacyjki w samochodzie ciężarowym o numerach [...], ponieważ kluczyk został zagubiony. Organy wskazały, że samochód o wskazanych numerach rejestracyjnych nie był marki [...], jak również nie wykazano w kosztach zakupu stacyjki oraz jej instalacji. W tej sytuacji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. c, a także art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270, ze zm.), należało orzec jak w sentencji. /-/ K. Nikodem /-/ R. Ruszyński /-/J. Małecki AR