I SA/Po 819/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Jaśniewicz WSA Katarzyna Wolna-Kubicka (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P.na rzecz skarżącego kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że decyzja wymieniona w punkcie I nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ M.Bejgerowska /-/ M.Jaśniewicz /-/ K.Wolna-Kubicka W wyniku uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 marca 2006r., sygn. akt I SA/Po 754/04 decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu G. R. odsetek od nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 1995r., wniosek podatnika z dnia 31 grudnia 2003 r. o zwrot nadpłaty w powyższym podatku stał się przedmiotem ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie Sądu, który orzekł, że oprocentowana ma być nie tylko należność główna, lecz również zapłacone od niej odsetki. Decyzją z dnia [...] nr [...] stwierdził, że G.R. przysługuje zwrot nadpłaty w kwocie [...] wraz z oprocentowaniem liczonym od dnia jej powstania do dnia zwrotu. W nowej decyzji, uwzględniającej rozstrzygnięcie Sądu Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. stwierdził, że przedstawione przez podatnika we wniosku o stwierdzenie nadpłaty argumenty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym w 2001 r. - za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nienależnie zapłaconym podatkiem jest oprócz należności głównej także kwota odsetek za zwłokę zapłaconych od tego podatku. Odsetki dzielą bowiem byt prawny należności głównej. Skoro należność główna przestaje istnieć, wskutek uchylenia decyzji wymiarowej, zaległość i odsetki od niej przekształcają się w jednolita nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a jej zwrot podlega oprocentowaniu od dnia jej powstania do dnia zwrotu. A zatem dokonana przez G. R. wpłata w kwocie łącznej [...], która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę stanowi również nadpłatę. W związku z powyższym stwierdzono, że G. R. przysługuje oprocentowanie nadpłaty od dnia jej powstania (tj. od terminów dokonanych wpłat tworzących nadpłatę) do dnia dokonania zwrotu, tj. do 23 kwietnia 2001 r. Oprocentowanie nadpłaty w łącznej kwocie [...] wyniosło na dzień 23 kwietnia 2001 r. wyniosło [...]. A zatem na dzień 23 kwietnia 2001 r. organ podatkowy powinien był zwrócić G. R. kwotę [...] ([...] + [...]). Tymczasem w dniu 23 kwietnia 2001 r. Pierwszy Urząd Skarbowy w K. zwrócił podatnikowi kwotę [...], która nie pokrywała w całości kwoty nadpłaty wraz z oprocentowaniem. Podkreślono także, iż zgodnie z art. 78a Ordynacji podatkowej, jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpity oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. Stwierdzono zatem, że na dokonany w dniu 23 kwietnia 2001 r. zwrot składa się: * nadpłata w kwocie [...] (w tym nadpłata z dnia 13 października 1998r. w kwocie [...], z dnia 27 października 1998r. w kwocie [...], z dnia 16 listopada 1998r. w kwocie [...], z dnia 23 grudnia 1998r. w kwocie [...], z dnia 15 stycznia 1999r. w kwocie [...] oraz część nadpłaty z dnia 25 lutego 1999r. w kwocie [...], * oprocentowanie tej nadpłaty w kwocie [...] (oprocentowanie części nadpłaty z dnia 25 lutego 1999r. w kwocie [...]wyniosło na dzień 23 kwietnia 2001 r. kwotę [...] zł). W związku z powyższym G.R. przysługuje zwrot nadpłaty w kwocie [...] (część nadpłaty z dnia 25 lutego 1999r. w kwocie [...], z dnia 31 marca 1999r.w kwocie [...], z dnia 30 kwietnia 1999r. w kwocie [...] oraz z dnia 31 maja 1999r. w kwocie [...]) wraz z oprocentowaniem liczonym od wymienionych wyżej terminów dokonanych wpłat tworzących nadpłatę do dnia zwrotu włącznie. Od powyższej decyzji G. R. złożył odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji błędne zastosowanie art. 78 a Ordynacji podatkowej. W ocenie odwołującego odsetki od odsetek niesłusznie pobranych za okres styczeń-grudzień 1995r. winny wynosić na dzień 8 listopada 2006r. [...], a nie jak wyliczył organ pierwszej instancji [...]. Strona podkreśliła, że art. 78a dotyczy wyłącznie przypadku, gdy nadpłata podlega oprocentowaniu. Jeżeli organ podatkowy zwrócił podatnikowi kwotę, która nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zastosowanie mają zasady analogiczne, jak przy zaliczaniu wpłaty podatnika na poczet zaległości podatkowej i kwoty odsetek. Mianowicie, częściowy zwrot nadpłaty nie może być naliczony ani tylko na poczet nadpłaty, ani tylko na poczet oprocentowania. Nadpłatę powinno zaliczać się proporcjonalnie na poczet obu należności. Proporcję wyznacza stosunek, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. Wobec powyższego odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że popełniono w niej błąd rachunkowy. W kolejnym piśmie z dnia 22 stycznia 2007r. odwołujący uzupełniająco podniósł zarzuty: naruszenia art. 128 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonywanie w zaskarżonej decyzji nowego przeliczenia należnych do zwrotu nadpłat, pomimo, że przeliczenie zwróconych nadpłat zostało dokonane w decyzji ostatecznej, od której nie służą już żadne środki odwoławcze, naruszenie art. 212 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonywanie w zaskarżonej decyzji nowego przeliczenia należnych do zwrotu nadpłat, pomimo, że organ jest związany wydaną uprzednio przez siebie decyzją o zwrocie nadpłat. Do pisma załączono tabele z wyliczeniem odsetek. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł, iż na dzień wydania decyzji, tj. [...] podatnikowi przysługuje zwrot nadpłaty w kwocie łącznej [...] zł + oprocentowanie w kwocie [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył, że przepis art. 78a Ordynacji podatkowej został wprowadzony do niej ustawą z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 169, poz. 1387) i obowiązuje o dnia 1 stycznia 2003r. Wbrew stanowisku odwołującego, zasada wyrażona w tym przepisie obowiązywała zawsze przy przeliczaniu częściowego zwrotu nadpłaty, zatem trudno uznać, że organy podatkowe stosują zasadę, iż normy prawa działają wstecz. Analogicznie na postawie art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważało się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku Podkreślono, że w dniu 23 kwietnia 2001 r. podatnikowi zwrócono kwotę [...] (zamiast [...]), stanowiącą częściowy zwrot należnej na ten dzień nadpłaty. Zatem ten częściowy zwrot nadpłaty winien być zaliczony (w tej dacie) proporcjonalnie na poczet nadpłaty i kwoty jej oprocentowania, w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. Pozostała niewypłacona część nadpłaty pozostaje do wypłaty wraz z należnym oprocentowaniem od dnia poszczególnych wpłat aż do dnia zwrotu. Zwrotu powyższej kwoty dokonano w dniu 23 kwietnia 2001 r., tj. po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji i w zakresie samego zwrotu organ podatkowy nie wydał żadnej decyzji, stąd zarzut o uchybieniu zasadzie trwałości decyzji ostatecznej i zasadzie związania organu własną decyzją jest nieuprawniony. Nadmieniono też, że przeliczenie częściowe zwróconych nadpłat odbyło się zgodnie z zawartymi w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 14 marca 2004r. wskazaniami, zaś na mocy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał jednocześnie, że wyszczególniona w sentencji decyzji organu pierwszej instancji kwota nadpłaty ([...]) przysługującej podatnikowi do zwrotu w dniu 3 listopada 2006r. różni się od kwoty wynikającej z decyzji organu odwoławczego ([...]), gdyż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. przeksięgował łączną kwotę zwrotu ([...] = [...] nadpłata + [...] oprocentowanie), zamiast rozliczać częściowe nadpłaty od dnia ich powstania do dnia zwrotu. Skutkiem takiego rozliczenia G. R. na dzień faktycznego zwrotu nadpłaty wraz z oprocentowaniem (8 listopada 2006r.) otrzymał kwotę [...] zamiast [...]. Powyższa decyzja organu odwoławczego stała się podstawą wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze z dnia 24 marca 2007r., podobnie jak we wcześniejszym odwołaniu skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 78 a Ordynacji podatkowej, przez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo, że sprawa dotyczy stanu faktycznego i prawnego mającego miejsce przed dniem jego wejścia w życie, naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu w pełnym zakresie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 marca 2006r. o sygn. akt I SA/Po 754/04 poprzez przyjęcie przez organ podatkowy sposobu wyliczenia kwoty zwracanej skarżącemu, który nie zapewnia podatnikowi zwrotu oprocentowania kwoty nadpłaty w pełnej wysokości. Nadto zarzucono naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez organ podatkowy sposobu wyliczenia kwoty zwracanej skarżącemu w 2006r., który nie zapewnia podatnikowi zwrotu oprocentowania kwoty nadpłaty w pełnej wysokości, pomimo, iż prawidłowe zastosowanie wskazanych powyżej przepisów powinno prowadzić do rezultatu gwarantującego podatnikowi, iż kwota zaległości podatkowej wraz z wpłaconymi odsetkami od tych zaległości, stanowiąca nadpłatę podlegać będzie oprocentowaniu od dnia powstania. Oprócz powyższych zarzutów podniesiono także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 124 ordynacji podatkowej, polegający na nie przedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie dotyczącym szczegółowego wyliczenia i zarachowania kwot zwracanych skarżącemu, a także naruszenia art. 77 ust. 1 Konstytucji, który stanowi, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżący podkreślił, że we wniosku z dnia 31 grudnia 2003r. domagał się jedynie zwrotu odsetek od należności zaliczonej przez organ na poczet odsetek od podatku, a zatem nie zakwestionował wcześniejszego rozliczenia i zarachowania kwot zwróconych przez organy podatkowe. W związku z powyższym decyzja administracyjna zawierająca rozliczenie zwróconej kwoty [...] stała się prawomocna. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest w ocenie skarżącego przyjęcie jako prawomocny i niewzruszalny sposób zarachowania wpłaconych kwot, składających się na powyższą należność. Prezentowanie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do możliwości dokonywania dowolnej korekty przez organy podatkowe i to w każdym czasie. Do skargi dołączono tabelaryczne wyliczenia odsetek od odsetek na dzień 23 kwietnia 2001 r. oraz odsetek od kwoty odsetek od odsetek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty zawarte w skardze za bezpodstawne. Organ odwoławczy podniósł, że naliczenie oprocentowania według zasady przedstawionej przez skarżącego oznaczałoby naliczenie oprocentowania od wirtualnych kwot odsetek. Stanowisko skarżącego byłoby zasadne tylko wówczas, gdyby w dniu 24 kwietnia 2001 r. nie została mu zwrócona żadna kwota odsetek za zwłokę. W trakcie postępowania sądowego skarżący przedstawił dwie prywatne opinie z których wynikało, że organ skarbowy winien zwrócić mu kwotę [...] z tytułu nadpłaty, a nie wyliczoną przez Dyrektora Izby Skarbowej kwotę [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007r w sprawie ISA/Po 866/07 uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł o kosztach postępowania sądowego oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej złożonej od tego wyroku przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 w sprawie I FSK 397/08 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu NSA uznał, iż w wyroku Sądu I instancji brak jest merytorycznej oceny stanowiska organów podatkowych. Zdaniem NSA Wojewódzki Sąd Administracyjny nie sprecyzował jakie okoliczności faktyczne i prawne mają być wyjaśnione w ponownym postępowaniu i jak ich nie wyjaśnienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego według NSA uczyniony przez Sąd I instancji zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej nie mógł być uznany za dostatecznie uzasadniony. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt I SA/PO 754/94 dotyczącym uwzględnienia skargi G. R. w przedmiocie zwrotu odsetek od nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 1995 r. zostało przesądzone, " ...że kwota zaległości podatkowej wraz z wpłaconymi odsetkami od tych zaległości, w przypadku uchylenia decyzji określającej podatek za dany okres podatkowy, przekształca się w nadpłatę jako kwotę wpłaconą przez podatnika w wysokości wyższej niż należny podatek. Kwota ta jako nadpłata podlega w całości oprocentowaniu od dnia jej powstania...., że jednym ze standardów demokratycznego państwa prawnego jest to, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka mu została wyrządzona przez niezgodne z prawem działania organów publicznych, a władza publiczna (w tym organy podatkowe) są obowiązane zgodnie z art. 77 ust.1 Konstytucji RP wyrównać szkodę materialną powstałą na skutek niezgodnego z prawem działania." Zgodnie z brzmieniem art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższy prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 marca 2006 r. korzysta także z powagi rzeczy osądzonej (art. 171 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) , wykluczając możliwość ponownego rozpatrzenia tej sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powagą rzeczy osądzonej jest objęta nie tylko sentencja tego wyroku, ale również ocena prawna zawarta w jego uzasadnieniu. Organy podatkowe wykonując powyższy prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu winny zatem działać z najwyższą starannością, by przywrócić zaufanie strony do organów podatkowych podważone ich wadliwym działaniem w określaniu nienależnego zobowiązania podatkowego (powinny więc w praktyce zrealizować dyspozycję art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) Organy podatkowe wydając decyzje w sprawach zwrotu nadpłaty wykazały się zaś wyjątkową niedokładnością. Dopuszczając się w obu instancjach błędów w sposobie rozliczenia zwrotu kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem. Przepis art. 78a. Ordynacji podatkowej ( który w tej sprawie znajduje zastosowanie mimo, że nie obowiązywał on na dzień 23.04.2001, dotyczy bowiem jedynie czynności technicznej- sposobu rozliczenia zwrotu nadpłaty) stanowi: jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. Odnosząc tę czynność techniczną do rozliczenia dokonanego w Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej należało stwierdzić, iż z rozliczenia organu dokonanego w tabeli na k. 4 zaskarżonej decyzji oraz na karcie 47 akt sądowych wynika, że organ nie wziął pod uwagę, że do zwrotu pozostaje nie tylko niewypłacona część nadpłaty z tyt. należności głównej ale również niewypłacona część nadpłaty z tytułu oprocentowania. Mimo, że faktycznie tego nie kwestionował. I tak dla jasnego zobrazowania tego błędu Sąd posłuży się poniższym zestawieniem, posiłkując się rozliczeniem organu dokonanym na k. 47 akt sądowych. Organ przyznaje, że na dzień 23.04.2001r winien zwrócić podatnikowi następujące kwoty: -[...], a zwrócił [...], ( różnica [...] ) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...] ( z tytułu oprocentowania) - [...], a zwrócił [...] ( różnica [...]) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...] ( z tytułu oprocentowania) - [...], a zwrócił [...] ( różnica [...] ) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...] ( z tytułu oprocentowania) - [...], a zwrócił [...] (różnica [...]) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...] ( z tytułu oprocentowania) - [...], a zwrócił [...] ( różnica [...]) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...] ( z tytułu oprocentowania) - [...], a zwrócił [...] ( różnica [...] ) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...] ( z tytułu oprocentowania) - [...] a zwrócił [...] ( różnica [...]) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...] z tytułu oprocentowania) - [...], a zwrócił [...] ( różnica [...]) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...]zł( z tytułu oprocentowania) -[...], a zwrócił [...] ( różnica [...]) dokonał proporcjonalnego rozliczenia zwróconej kwoty i uznał, iż do zapłaty pozostała kwota [...] ( z tytułu należności głównej) pominął zaś kwotę [...]z tytułu oprocentowania) Suma pominiętych kwot daje łącznie kwotę [...] co dodane do kwoty [...] wyliczonej przez organ II instancji daje łącznie kwotę [...] wyliczoną przez skarżącego i jemu należną na dzień 23 kwietnia 2001r. i od kwoty tej winny być naliczane i wypłacone skarżącemu odsetki do dnia zwrotu całej nadpłaty. Na marginesie należy wskazać, iż w uchylonej decyzji organu I instancji również popełniono błąd rachunkowy, który spowodował, iż nieprawidłowo rozliczono zwróconą skarżącemu w 2001r nadpłatę w wysokości [...]. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego kwotę [...] zaliczono jako zwrot podatku zapłaconego przez skarżącego w dniach : 13.10.1998, w kwocie [...], z dnia 27.10.1998 w kwocie [...] , z dnia 16.11.1998 w kwocie [...] z dnia 23.12.1998 w kwocie [...] , z dnia 15 01.1999 w kwocie [...] oraz zwrot części podatku z dnia 13 10.19 w kwocie [...]. Pozostałą kwotę ( [...] – [...] = [...] ) [...] zaliczono jako zwrot oprocentowania zapłaconego podatku i tak od dokonanych przez skrzącego wpłat podatku z dnia 13.10.1998, w kwocie [...] z – [...] , z dnia 27.10.1998 w kwocie [...] – [...], z dnia 16.11.1998 w kwocie [...] – [...], z dnia 23.12.1998 w kwocie [...] – [...] , z dnia 15 01.1999 w kwocie [...] – [...] oraz zwrot części podatku z dnia 13 10.19 w kwocie [...].- [...]. Następnie organ stwierdził, że skarżącemu przysługuje zwrot nadpłaty w kwocie [...] na którą składa się pozostała część nadpłaty z dnia 25.02.1999 w kwocie [...], nadpłata z dnia 31. 03. 1999 w kwocie [...] , nadpłata z dnia 30.04.1999 w kwocie [...] oraz nadpłata z dnia 31 05.1999 w kwocie [...]. Pominął zaś zupełnie konieczność zwrotu skarżącemu oprocentowania od tych kwot. Suma tych pominiętych kwot dawałaby zaś kwotę [...], która łącznie z kwotą [...] stanowi żądaną i należną skarżącemu kwotę [...]. Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z treści tego przepisu wynika, iż decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, wyjaśniać przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i określać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. Uzasadnienie decyzji powinien cechować logiczny związek z rozstrzygnięciem oraz kompletność motywów, które do tego rozstrzygnięcia doprowadziły. Czego, jak wyżej wykazano, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie było. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego wyjaśniające wysokość wyliczonego oprocentowania należnej nadpłaty jest bardzo lakoniczne (liczy wraz z tabelą niecałe dwie strony maszynopisu) i trudno było Sądowi, a tym bardziej stronie na podstawie takiego uzasadnienia zweryfikować poprawność (legalność) naliczonego stronie oprocentowania. Przy ponownym rozstrzygnięciu organ weźmie pod uwagę stwierdzone uchybienia. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. /-/M. Bejgerowska /-/M. Jaśniewicz /-/K. Wolna-Kubicka