I SA/Po 82/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2002r. postanawia: umorzyć postępowanie. /-/ Włodzimierz Zygmont Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy Spółce A, posiadającej status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony, zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2002r. Postanowieniem z dnia (...) sygn. (...) Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zawiesił postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z 13 grudnia 2006r. I SA/Bd 435/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności art. 1 pkt 8 w zw. z art. 3 ustawy z 20 listopada 1999r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95, poz. 1100) z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim, nie przewidując przepisów przejściowych, zmienił zasady wyliczenia kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz zakładów pracy chronionej, które na dzień 30 listopada 1999r. miały status zakładów pracy chronionej przyznany bezterminowo decyzjami wydanymi na podstawie ustawy z 9 maja 1991r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 46, poz. 201). Rozstrzygnięcie skargi Spółki A zależeć będzie zatem od wyniku sprawy toczącej się przed Trybunałem. W wyroku z dnia 8 stycznia 2009r. o sygn. P 6/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 1 pkt 8 w zw. z art. 3 ustawy z 20 listopada 1999r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest zgodny z zasadą ochrony interesów w toku wyrażoną w art. 2 oraz z art. 32 Konstytucji RP. Pismem z dnia (...) pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Sąd, postanowieniem z dnia (...), podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skarżąca cofnęła skargę (k. 82). Uznając, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne, postanowiono, na podstawie powołanych przepisów, jak w sentencji. /-/ Włodzimierz Zygmont