I SA/Po 854/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie NSA Włodzimierz Zygmont As.sąd.WSA Katarzyna Nikodem(spr.) Protokolant ref.-staż. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi S.K. i E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...]; II. określa, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K.Nikodem /-/E.Brychcy /-/ W.Zygmont Decyzją z dnia [...] nr [...] Wójt Gminy ustalił E. i S.K. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie [...]. Organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że przy zaliczeniu danego budynku do kategorii budynków mieszkalnych decydujące znaczenie ma dokumentacja budowlana budynku, która wyraźnie precyzuje jakiego rodzaju kategoria budynku jest określona. Podstawowym kryterium pozwalającym zaliczyć budynek letniskowy jako mieszkalny jest uzyskanie przekwalifikowania budynku na mieszkalny od organu, który wydał pozwolenie na budowę budynku letniskowego. Skoro z dokumentacji budowlanej wynika, że budynek położony w W. przy ul S. [...] jest budynkiem letniskowym, teren, na którym jest położony budynek jest terenem rekreacyjnym i turystycznym, w związku z czym opodatkowanie tego budynku wg stawek jak dla budynku mieszkalnego, będzie możliwe dopiero po uzyskaniu przez niego decyzji o zmianie przeznaczenia budynku z letniskowego na mieszkalny. Organ wskazał, że z dokumentów przedłożonych w toku postępowania wynika co prawda, że podatnicy wystąpili o zmianę przeznaczenia budynku z letniskowego na mieszkalny, jednak do czasy wydania decyzji wymiarowej postępowanie w tym zakresie zostało zakończone poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej. Od powyższej decyzji podatnicy złożyli odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz ustalenia zobowiązania podatkowego z zastosowaniem stawki podatkowej przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Podatnicy podnoszą, że stan faktyczny na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za rok [...] nie uległ zmianie. Nadal przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym, w którym podatnicy zamieszkują. Budynek nadal zaspakaja ich podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] ustalającą E. i S.K. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...]. Organ odwoławczy wskazał, że w [...], organ podatkowy pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dowodowe odnośnie charakteru budynku położonego w W. W toku postępowania ustalono, że jest to budynek mieszkalny. W konsekwencji organ zmienił własną decyzję z dnia [...] i decyzją z dnia [...] opodatkował budynek z zastosowaniem stawki właściwej jak dla budynków mieszkalnych. W [...] stan nie uległ zmianie, nadal budynek podlegał opodatkowaniu jak budynek mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że dokonując wymiaru podatku za rok 2006, organ podatkowy nie wykazał w uzasadnieniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania, czy i w jaki sposób zmienił się stan faktyczny w sprawie uzasadniający zmianę stawki podatkowej. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zmiana interpretacji przepisów prawnych przez organ podatkowy nie może stanowić wyłącznej podstawy do zastosowania w roku następnym innej stawki podatkowej. Decyzją nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. w kwocie [...], z zastosowaniem stawki przewidzianej dla budynków pozostałych (letniskowych) [...] za 1 m2. Organ podatkowy stwierdził, że w toku postępowania ustalono, że E. i S.K. są na stałe zameldowani w G. przy ul. G. [...] w mieszkaniu lokatorskim o powierzchni [...] m2. S.K. jest na rencie, natomiast E.K. pracuje w G. W G. mają lekarza rodzinnego. Z oświadczenia S.K. wynika, że przebywają zarówno w W. jak i w G. Organ powołuje się na dowód z zeznań świadka sołtysa wsi E.J., który zeznał, że S.K. zna tylko z widzenia, widuje go sporadycznie, natomiast E.K. w ogóle nie zna. W 2006 r. przypomina sobie tylko jeden kontakt telefoniczny w sprawie oświetlenia. Organ w decyzji wskazuje na opinię sołtysa, że jego zdaniem przebywanie E. i S.K. ma charakter tylko wypoczynkowy. Według opinii organu przedłożone faktury za energię i wodę z G. i W. nie wskazują jednoznacznie, że podatnicy użytkują dom letniskowy tylko i wyłącznie do celów stałego zamieszkania. Ponadto organ podatkowy powołuje się na umowę zawartą [...] na przyjęcie ścieków bytowo-gospodarczych z budynku letniskowego, z której wynika, że usługa ta rozliczana jest ryczałtowo za miesiące: [...] każdego roku. To świadczy, zdaniem organu, że budynek podatnicy wykorzystują czasowo w okresie letnim. Powyższe okoliczności dowodzą, zdaniem organu podatkowego, że pomimo, że budynek daje możliwość zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych, podatnicy nie zamieszkują stale w budynku letniskowym, tym samym nie zaspakajają w nim potrzeb mieszkaniowych. Od powyższej decyzji podatnicy złożyli odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podatnicy podnoszą, że wydana po raz drugi decyzja Wójta Gminy nie zawiera wystarczających podstaw do zmiany kategorii budynku, a co za tym idzie do zmiany stawki podatkowej obowiązującej od 2003 r. Podatnicy wskazują, że w toku postępowania strona wskazywała, że w W. zamieszkuje cały rok, podając, że ostatecznie w [...] zrezygnuje z mieszkania w G., kiedy żona przejdzie na emeryturę. W ocenie odwołujących przeprowadzony dowód z zeznań świadka sołtysa wsi nie wnosi nic nowego do sprawy. Odwołujący wskazuje, że umowa na zrzut ścieków z dnia [...], która określa opłatę za ścieki za miesiące od [...] każdego roku nie może przesądzać o tym, że podatnicy zamieszkują w domu w W. wyłącznie latem. Zdaniem podatnika, przedstawione zostały w toku postępowania dowody świadczące o kosztach całorocznego zamieszkiwania w W. Ponadto wskazuje, że odbiór nieczystości stałych odbywa się w sposób regularny raz w tygodniu (niekiedy co drugi tydzień) przez firmę M.S. z K. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznał, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił E. i S.K. wysokość podatku od nieruchomości, stosując dla budynku stawkę podatkową przewidzianą dla budynków pozostałych. Organ odwoławczy wskazał, że podziela pogląd wyrażony w orzecznictwa sądów administracyjnych, że ustalenie, czy określony budynek wybudowany jako "domek letniskowy" spełnia warunki uznania go za budynek mieszkalny dla celów podatku od nieruchomości, winno oprzeć się na zbadaniu okoliczności faktycznych konkretnej sprawy w odniesieniu do konkretnych podatników i uwzględniać przede wszystkim fakty odnoszące się do przeznaczenia i rzeczywistego wykorzystania przez właścicieli nieruchomości i osób im bliskich. Same okoliczności związane z powstaniem budynku i dokumentacja wydana w związku z budową budynku, nie może przesądzać o jego klasyfikacji do kategorii budynków pozostałych. Zatem dom letniskowy powinien być zaliczony do kategorii budynków mieszkalnych, o ile spełnia wymogi przewidziane przez odpowiednie przepisy prawa budowlanego dla budynków mieszkalnych i jednocześnie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właściciela nieruchomości i osób mu bliskich. Zdaniem Kolegium Odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo i wnikliwie zbadał okoliczności faktyczne sprawy i zasadnie wywiódł, że budynek ten należy zakwalifikować do kategorii budynków pozostałych – budynków letniskowych. Organ odwoławczy wskazał, że [...] S.K. zadeklarował do opodatkowania powierzchnię [...] m2 w kategorii budynku letniskowego oraz [...] ara gruntów letniskowych. Nadto E. i S.K. są zameldowani na pobyt stały w G., gdzie E.K. pracuje. Strony oświadczyły, że zrezygnują z mieszkania w G. i przeniosą się na stałe do W. od [...] Kolegium stwierdziło, że nie neguje, że strony korzystają z domu w W. i dowody w postaci przedłożonych rachunków o tym dowodzą, jednakże nie zmienia to faktu, że budynek ten pozostaje zaliczony do kategorii budynków letniskowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wnosi o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwagi na rażąco błędnie przeprowadzone postępowanie dowodowe ustalające funkcję jaką pełni budynek w W. Strona podnosi, że stan faktyczny nie uległ zmianie od [...], kiedy budynek został przez organ podatkowy zakwalifikowany do budynków mieszkalnych dla celów podatku od nieruchomości. Dlatego też w ocenie skarżącego organ podatkowy pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego organ podatkowy w sposób tendencyjny ocenił zebrany materiał dowodowy. Próba wykazania przez organ podatkowy, że sporny budynek nie spełnia funkcji zaspokajania potrzeb mieszkaniowych rodziny, oparta została na przesłance, że miejsce zameldowania podatników i miejscu pracy E.K. jest w G. Organ pominął natomiast oświadczenia podatników, że miejscem ich zamieszkania jest W., na dowód czego przedłożyli rachunki związane z wykorzystywaniem domu dla potrzeb mieszkaniowych przez cały rok. Ponadto strona podnosi, że organy działały w sprawie opieszale, a o niezałatwieniu sprawy w terminie strona nie została zawiadomiona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażona w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 powyższej ustawy). Skarga w ocenie Sądu zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do zakwalifikowania budynku położonego w W. stanowiącego własność E. i S.K. do jednej z kategorii budynków wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. nr 9 poz. 84, ze zm.), co w konsekwencji ma wpływ na wysokość stawki podatkowej w podatku od nieruchomości. Jak wynika z akt podatkowych podatnicy wybudowali na działce o powierzchni [...] m2 budynek letniskowy o powierzchni użytkowej [...] m2. W latach [...] Wójt Gminy ustalił podatek od nieruchomości budynku stosując stawkę właściwą jak dla budynków mieszkalnych, ponieważ postępowanie wyjaśniające i dowodowe wykazało, że budynek ten jest wykorzystywany na cele mieszkalne. W 2006r. Wójt Gminy wszczął postępowanie podatkowe i decyzją z dnia [...] ustalił podatek od nieruchomości w wysokości [...] zł, przyjmując, że budynek nie spełnia kryterium budynku mieszkalnego i opodatkował budynek z zastosowaniem stawki przewidzianej dla budynków pozostałych (w tym letniskowych). Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jednak po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ podatkowy pierwszej instancji decyzją z dnia [...] ustalił podatek w tej samej wysokości, nie znajdując podstaw do zastosowania stawki podatkowej przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] nr [...]. Organy podatkowe uznały, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że dom położony w W. jest budynkiem mieszkalnym. Organ przyznaje, że budynek ten spełnia wymogi przewidziane dla budynków mieszkalnych, jednakże postępowanie dowodowe wykazało, że budynek w 2006 r. nie służył podatnikom w zaspakajaniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Bezsporne w sprawie jest, że E. i S.K. wybudowali budynek w W. na podstawie pozwolenia na budowę budynku letniskowego. Bezsporne jest, że w latach [...] organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznał, że budynek ten jest wykorzystany na cele mieszkalne, zatem podlega opodatkowaniu według stawki preferencyjnej przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Wydaje się, że nie ma również sporu między stronami co do wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie. Co prawda Wójt Gminy na stronie 3 decyzji powołuje się na interpretację Ministra Finansów z dnia 28 marca 2006 r. nr LK 833/46/KM/06/195, który w piśmie tym stwierdził, że podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów i budynków, budynek określony został jako budynek mieszkalny. Jednakże dalsza część uzasadnienia decyzji jak i uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego świadczy, że organy podatkowe przyjęły korzystną dla podatników wykładnię przepisów powołując się ugruntowane w tym zakresie orzecznictwo. Organy uznały, że wobec braku w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych definicji legalnej budynku mieszkalnego, należy posłużyć się wykładnią językową i przyjąć, że budynek, który jest przeznaczony do zamieszkania i służy rzeczywiście zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych właściciela nieruchomości i osób mu bliskich jest budynkiem mieszkalnym, zatem faktyczne przeznaczenie budynku i jego wykorzystywanie jest podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych. Spór natomiast dotyczy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podatnicy w toku całego postępowania podnosili, że od 2003 r. stan faktyczny co do przedmiotowej nieruchomości nie uległ zmianie. Nieprzerwanie od 2003 r. w budynku tym zamieszkują, dlatego też od 2003 r. płacili podatek od nieruchomości budynku położonego w W. według stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Wskazali, że w dniu [...] złożony został wniosek do Starostwa Powiatowego w W. Wydziału Architektury i Budownictwa o zmianę przeznaczenia budynku letniskowego na mieszkalny, z uwagi na fakt zaspakajania w nim podstawowych potrzeb mieszkaniowych jego i jego rodziny. Skarżący zeznał do protokołu, że od [...] wraz z żoną jest zameldowany w G. przy ul. G. [...]. Jednakże zamieszkują w W., co nie oznacza, że nie przebywają w razie potrzeby również w miejscu stałego zamieszkania. Tam posiadają lokatorskie prawo do lokalu o powierzchni [...] m2 w bloku wielorodzinnym. S.K. jest rencistą, natomiast jego żona pracuje jeszcze zawodowo. Dlatego też nie zrezygnowali jeszcze z mieszkania w G., aby w razie potrzeby można było się w tym mieszkaniu zatrzymać. Strona wskazała, że w zasadzie w każdy dzień z żoną dojeżdżają do G., jest to niewielka odległość (około [...] km.) W mieszkaniu w G. przebywają sporadycznie. Lekarza pierwszego kontaktu mają w G., ponieważ tam są zameldowani. Na potwierdzenie, że skarżący wraz z żoną przebywa w W. przez cały rok i tam zamieszkuje przedstawił rachunki za zużycie wody i energii elektrycznej w mieszkaniu w G. (które są w jego ocenie bardzo niskie) i w domu w W. (stosunkowo wysokie) oraz faktury na zakup oleju opałowego. S.K. poinformował organ podatkowy, że z dniem przejścia żony na emeryturę zrezygnują z mieszkania w G. i wystąpią o stałe zameldowanie w W. przy ul S. [...], ma to nastąpić w 2007 r. Nadto przesłuchiwani w charakterze strony E. i S.K. w dniu [...] wyjaśnili, że ich życie rodzinne jest realizowane w W. Tam chodzą do kościoła, przyjmują coroczną kolędę. Ich córka brała ślub w W. W tamtejszym kościele ochrzczone było również jej dziecko. Ponownie wskazują, że rachunki za opał, zużycie wody i energii elektrycznej świadczą o stałym zamieszkiwaniu w W. Organ podatkowy przesłuchał w charakterze świadka E.J. (sołtysa wsi W.), który zeznał, że E.K. nie zna, natomiast S.K. wyłącznie z widzenia, jednakże nie widuje ich, bowiem nie wpłacają u niego podatku od nieruchomości. Ze S.K. w tym roku miał jeden kontakt telefoniczny w sprawie awarii lampy. W jego ocenie przebywanie w W. E. i S.K. ma charakter okresowy. Organy podatkowe uznały, że strona nie wykazała, że rzeczywiście wykorzystuje budynek w W. dla celów mieszkalnych. Organ uznał, że skarżący wraz z żoną faktycznie zamieszkują w G. przy ul G. [...], gdzie są zameldowani. W G. pracuje E.K., w tej miejscowości mają lekarza rodzinnego. Zdaniem organu dowodem na okresowe przebywanie skarżącego i jego żony w domu w W. przemawia umowa na przyjęcie ścieków z [...] oraz zeznania sołtysa. W ocenie Sądu decyzje organów podatkowych zostały wydane z naruszeniem art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Ocena przez organ podatkowy pierwszej i drugiej instancji materiału dowodowego zebranego w celu ustalenia czy budynek położony w W. jest faktycznie wykorzystywany przez właścicieli na cele mieszkalne narusza zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć "uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w danym postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu tych dowodów, które mają znaczenie dla oceny mocy dowodowej i ich wiarygodności (W. Siedlecki, Uchybienia procesowe w sądowym postępowaniu cywilnym, Wydawnictwo Prawnicze 1971, s. 100). Zatem organ podatkowy jest zobowiązany rozpatrzyć cały materiał dowody, nie pomijając żadnego, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas jest obowiązany uzasadnić przyczyny odmowy tej wiarygodności. Organy podatkowe w zaskarżonych decyzjach nie uzasadniły, dlaczego uznały za niewiarygodne wyjaśnienia złożone przez E. i S.K., że od [...] zamieszkują w domu w W., który ze względów technicznych nadaje się do zamieszkania. Skarżący przedłożył jako dowód na stałe zamieszkiwanie w domu w W. rachunki za zakup oleju opałowego, zużycie wody w G. i zużycie energii elektrycznej. Są to istotne dowody, które winny zostać przez organ wnikliwie ocenione, natomiast w zasadzie zostały przez organ pominięte. Organ podatkowy pierwszej instancji w ocenie Sądu dokonał wybiórczej oceny części przedłożonych faktur. Ustosunkował się wyłącznie do dowodów z faktur na zużycia energii elektrycznej, wskazując, na stronie 2 decyzji z dnia [...] że "Z załączonych do sprawy faktur wynika, że tak w miejscowości stałego zameldowania (...), jak i w miejscowości wypoczynkowej – W., w której wypoczywają zainteresowani, energia elektryczna jest wykorzystywana proporcjonalnie do metrów powierzchni użytkowych budynków. Zgodnie z powyższym ww. faktury nie oznaczają jednoznacznie, że P. K. użytkują dom letniskowy tylko i wyłącznie do celów stałego zamieszkania". Tymczasem należy zauważyć, że oprócz faktur za energię elektryczną (z których wynika jednoznacznie, że wielokrotnie wyższe było zużycie energii w W. niż w G.) skarżący w toku postępowania przedłożył również faktury na zakup oleju, zużycie wody w G. Skarżący przedłożył faktury za zakup oleju opałowego za okres od [...] do [...] (K. 106-119 akt podatkowych). Jak wynika z przedłożonych dowodów skarżący dokonywał zakupu oleju opałowego w okresie grzewczym z częstotliwością co dwa tygodnie, a niekiedy co tydzień. Te dowody zostały pominięte i nie były przedmiotem oceny organu podatkowego. Skarżący przedłożył faktury za zużycie wody w G. wskazując na niskie jej zużycie, co dowodzi jego zdaniem, że nie jest możliwe przyjęcie, że zamieszkują stale w G. Te dowody również nie podlegały ocenie organów podatkowych. Organ natomiast wskazał, że zasadniczym dowodem na potwierdzenie, że skarżący wraz z żoną nie zamieszkują w W., a przebywają tam wyłącznie w celach wypoczynkowych w okresie letnim jest dowód z zeznań świadka sołtysa wsi W. oraz umowa na przyjęcie ścieków. Należy jednak zauważyć, że przedmiotem zeznania świadka powinny być, co do zasady, osobiste jego spostrzeżenia co do faktów, a nie sądy o faktach tworzone w drodze wnioskowań. Informacje, które zostały przekazane przez świadka to fakt, że sołtys nie zna E.K. i zna z widzenia S.K., którego widuje sporadycznie oraz, że miał w 2006 r. jeden kontakt telefoniczny ze S.K. odnośnie awarii oświetlenia. Organ natomiast w decyzji powołuje się przede wszystkim na opinię sołtysa wyrażoną podczas składanych zeznań, który stwierdził że sądzi, przypuszcza, że przebywania E. i S.K. ma charakter okresowy i wypoczynkowy. Opinia sołtysa nie może być uznana jako dowód z przesłuchania świadka. Umowa o przejęcie ścieków w okresie letnim (na którą powołują się organy) zawarta w [...], jeśli miałaby posłużyć na wykazanie, że skarżący nie zamieszkuje w W. wymaga dodatkowego zbadania i wyjaśnienia, jak również ustosunkowania się strony do tej kwestii. Organy podatkowe nie mogą dowolnie selekcjonować dowodów, które są podstawą ustaleń faktycznych (wyrok WSA 3 sierpnia 2006r. III SA/Wa 187/05). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy musi dokonać oceny zebranego materiału dowodowego w pełnym zakresie, jak również wyjaśnić kwestię związaną z umową o przejęcie ścieków. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ E. Brychcy /-/ W. Zygmont