I SA/Po 857/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. we W na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia kaucji gwarancyjnej stanowiącej zabezpieczenie zapłaty podatku w związku z dokonaniem dostaw towarów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia [...] skarżąca A Sp. z o.o. we W, reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia kaucji gwarancyjnej stanowiącej zabezpieczenie zapłaty podatku w związku z dokonaniem dostaw towarów. W skardze złożyła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, przy czym wniosku tego nie uzasadniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać należy, że powołane wyżej okoliczności nie zachodzą w rozpoznawanej sprawie z uwagi na charakter zaskarżonego aktu – postanowienia, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], nr [...] odmawiające Spółce przyjęcia kaucji gwarancyjnej w wysokości [...] stanowiącej zabezpieczenie zapłaty podatku w związku z dokonywaniem dostaw towarów. Podkreślenia wymaga, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i w doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2010, s. 204). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (red. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 296). W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie w przedmiocie odmowy przyjęcia kaucji gwarancyjnej stanowiącej zabezpieczenie zapłaty podatku w związku z dokonaniem dostaw towarów. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone postanowienie jest rodzajem aktu prawnego, który nie posiada znamion wykonalności. W ocenie Sądu postanowienie wydane na podstawie art. 105b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) nie należy do grupy aktów nakazujących stronie wykonanie obowiązku lub dokonanie czynności. Zaskarżone postanowienie jest aktem prawnym, którego nie można wykonać, gdyż nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków o charakterze prawnomaterialnym. Nie nadaje się zatem do wykonania i nie korzysta z przymiotu wykonalności. Nie możliwe jest w związku z tym zaistnienie przesłanek warunkujących udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.