I SA/Po 863/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., odsetki za zwłokę oraz koszty postępowania egzekucyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu - radcy prawnemu [...] kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych [...] ) uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych [...] ) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił Spółce "[...]" Sp. z o.o. z/s w [...], zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w wysokości [...] zł. W celu wyegzekwowania zaległości podatkowych Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wystawił tytuły wykonawcze, na podstawie których wszczął wobec Spółki postępowanie egzekucyjne. Postępowanie to okazało się jednak bezskuteczne. Nie doprowadziło bowiem do zaspokojenia ww. należności Skarbu Państwa. Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności [...] za zaległości podatkowe Spółki "[...]" Sp. z o.o. w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. oraz za odsetki za zwłokę od ww. zaległości i koszty egzekucyjne. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] na podstawie m. in. art. 107 i art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. – dalej: "Ordynacja podatkowa") orzekł o solidarnej odpowiedzialności [...] za ww. zaległości podatkowe ciążące na Spółce "[...]" Sp. z o.o. w kwocie należności głównej [...] zł oraz za odsetki za zwłokę od ww. zaległości w łącznej wysokości [...] zł i koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł. Decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...] grudnia 2012 r. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ wyjaśnił, iż w związku z decyzją ostateczną Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2012 r. dotyczącą podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. wystawione zostały następujące tytuły wykonawcze: 1. [...] na kwotę należności głównej [...] zł 2. [...] na kwotę należności głównej [...] zł W/w decyzja ostateczna nie została wykonana. Organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec Spółki. Zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunków bankowych okazały się bezskuteczne. Z protokołu o stanie majątkowym Spółki z dnia [...] września 2012 r. wynika, iż nie ustalono żadnego majątku należącego do zobowiązanego, do którego można by zastosować środek egzekucyjny. Egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości bezskuteczna. Pod wskazanym przez Spółkę adresem siedziby brak oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Mieszkają tam rodzice jednego ze wspólników Spółki, [...] wraz z jego siostrą [...]. Członkowie zarządu Spółki "[...]" Sp. z o.o. nie przedłożyli żadnych dowodów uzasadniających odstąpienie od orzeczenia ich odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej Spółki, a w szczególności: - nie wykazali, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez ich winy; - nie wykazali, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez ich winy; - nie wskazali mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że strony postępowania nie przedstawiły żadnych dowodów uzasadniających odstąpienie od orzeczenia odpowiedzialności o której mowa w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy stwierdził, że zachodzą ustawowo przewidziane okoliczności, w świetle których członkowie zarządu Spółki [...] i [...] są odpowiedzialni solidarnie za wymienione w sentencji zaległości podatkowe Spółki "[...]", których termin płatności upływał w czasie, gdy pełnili obowiązki członków zarządu tej spółki. Od powyższego rozstrzygnięcia podatnik wniósł w dniu [...] stycznia 2013 r. odwołanie żądając oddalenia odpowiedzialności odwołującego się, gdyż nie został poinformowany na jakiej podstawie powstały zaległości i czy są one słuszne. Zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła niedoręczenie decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, na podstawie której "nastąpiło tak wysokie zobowiązanie podatkowe", wobec którego nie mógł wnieść odwołania. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że była przesłuchiwana podczas kontroli skarbowej przez pracownika urzędu skarbowego w 2011 r., którego prosiła o przesłanie protokołu kontroli pod swój adres zamieszkania z powodu niemożności kontaktu z Prezesem ww. Spółki z o.o., który to nie odbiera od [...] ani telefonów, ani korespondencji. W dalszej części uzasadnienia dodaje, iż w zaskarżonej decyzji jest przedstawiona tabela, która ma ilustrować nieuregulowane płatności, jednakże jest dla odwołującego się nieczytelna, gdyż nie jest dołączone zeznanie podatkowe, na podstawie którego powstało zadłużenie. Ponadto wskazuje, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określająca zobowiązanie podatkowe z 2006 r. została wydana w dniu [...] marca 2012 r. [...] stwierdza, iż w decyzji nie zostało wyjaśnione, dlaczego tak długo trwało postępowanie oraz że decyzja ta została doręczona [...] marca 2010 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w trakcie postępowania organ I instancji prawidłowo określił stronę orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe rzeczonej Spółki. Na podstawie Krajowego Rejestru Sądowego nr [...], a w szczególności umowy Spółki z o.o. sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2006 r. Repetytorium A nr [...] ustalono, że [...] pełni nieprzerwanie od dnia [...] stycznia 2006 r. funkcję wiceprezesa zarządu ww. Spółki z o.o. Zatem bezsprzecznie pełnił ją również w czasie, gdy upłynął termin płatności ww. zobowiązania podatkowego. Strona w postępowaniu wyjaśniającym nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt zaprzestania pełnienia sprawowanej funkcji. W świetle art. 107 § 1, § 2 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej ponosi zatem solidarnie ze Sp. z o.o. "[...]" i pozostałymi członkami zarządu odpowiedzialność za ww. długi podatkowe. Ponadto od dnia [...] stycznia 2006 r. Prezesem w/w Spółki jest [...]. Wobec [...] organ I instancji prowadził odrębne postępowanie w przedmiocie jego odpowiedzialności za powstałe w czasie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu, zaległości podatkowe Spółki, które to postępowanie zostało zakończone wydaniem w dniu [...] grudnia 2012 r. decyzji nr [...], która z dniem [...] grudnia 2012 r. stała się ostateczna. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził również, że organ podatkowy właściwie przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie wystąpienia przesłanek umożliwiających wydanie zaskarżonej decyzji oraz przesłanek pozwalających na odstąpienie od orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za wskazane w sentencji decyzji zaległości podatkowe ww. Spółki z o.o. Z materiału dowodowego wynika, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Z protokołu o stanie majątkowym Spółki z o.o. "[...]" sporządzonego w dniu [...] września 2012 r. wynika, że ww. Spółka nie posiada majątku nieruchomego czy też ruchomego, jak również nie ma informacji na temat jakichkolwiek praw majątkowych stanowiących własność zobowiązanego. Pod wskazanym adresem ww. Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku ww. Spółki z o.o. Konsekwencją powyższego było wszczęcie postępowania w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za wskazane w sentencji decyzji zaległości podatkowe. Oceniając zasadność orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności [...] członka zarządu ww. Spółki z o.o., pełniącego jednocześnie funkcję wiceprezesa zarządu rzeczonej Spółki z o.o. za ww. zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji w pełni pozwala na podjęcie takiego rozstrzygnięcia w trybie art. 116 Ordynacji podatkowej. Uznano, że postępowanie przeprowadzone w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności strony za wskazany okres przeprowadzone zostało w sposób rzetelny, z zachowaniem zasad postępowania a ustalenia podjęte na jego podstawie uzasadniają podjęcie decyzji o orzeczeniu za przedmiotową zaległość podatkową solidarnej odpowiedzialności. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w pełni podziela ustalenia i argumenty organu I instancji w ww. zakresie. Nadto pomimo, iż udowodnienie zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych obciąża osoby, których dotyczy orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w toku postępowania wyjaśniającego dodatkowo zbadał przesłanki egzoneracyjne unormowane w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, oceniając, czy wniosek o ogłoszenie upadłości został zgłoszony we właściwym czasie należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60 poz. 535 ze zm.) - według stanu prawnego obowiązującego w latach 2008 - 2009 - zwanej dalej prawem upadłościowym i naprawczym. Wszczęcie postępowania upadłościowego może bowiem nastąpić wówczas, gdy wystąpią ku temu ustawowe przesłanki, o których mowa w wymienionym akcie prawnym. W myśl art. 21 ust. 1 powołanej ustawy dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Z treści art. 10 wymienionej ustawy wynika natomiast, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Za niewypłacalnego uważa się zaś podmiot, który nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań - art. 11 ust. 1 ww. ustawy oraz w przypadku dłużnika będącego osobą prawną także, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje - art. 11 ust. 2 powołanego aktu prawnego. Powyższy zapis oznacza, że spełnienie którejkolwiek z dwóch przesłanek wymienionych w art. 11 ustawy obliguje zarząd spółki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. W przypadku Spółki z o.o. "[...] " obie z przytoczonych przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość zostały spełnione. Na podstawie sprawozdania finansowego ww. Spółki z o.o. ustalono, iż już w 2008 r. istniała przesłanka o której mowa w art. 11 pkt 2 Prawa upadłościowego i naprawczego. Według stanu na dzień 31 grudnia 2008 r. zobowiązania ogółem ponad dwukrotnie przekraczały majątek Spółki. Dyrektor izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, iż przedmiotowe zobowiązanie powstało z mocy prawa zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zaś decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., jedynie ujawniła prawdziwą wysokość powyższego zobowiązania. Termin zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 200ór. upłynął w dniu [...] kwietnia 2007r. Ponadto na dzień [...] kwietnia 2012r. ww. Spółka posiadała wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zaległości podatkowe także w podatku od towarów i usług za miesiące maj i czerwiec 2006 r. Organ odwoławczy wyjaśnił również, iż z informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...] wynika, że płatnik "[...]" Sp. z o.o. nie opłacał składek od maja 2009 r. Na dzień [...] marca 2013 r. ww. Spółka posiadała zaległości w opłacaniu składek na: - Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za miesiące: maj i lipiec 2009 r., - Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego za miesiąc lipiec 2009 r., - Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za miesiąc lipiec 2009 r. W ww. piśmie wskazano również, iż w stosunku do Sp. z o.o. "[...]" prowadzone jest postępowanie wyjaśniające w zakresie obowiązku opłacania składek począwszy od miesiąca sierpnia 2009 r. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że w II kwartale 2009 r. ziściła się także przesłanka wymieniona w art. 11 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, ponieważ ww. Spółka z o.o. nie wykonywała swoich wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. Z uwagi na powyższe w związku z art. 21 ust. 1 ww. ustawy Spółka winna więc była w I kwartale 2009 r. zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości. Pomimo tego, reprezentanci ww. Spółki nie złożyli jednak takiego wniosku. Zdaniem organu odwoławczego przesłanka, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit a Ordynacji podatkowej nie została spełniona. Odwołujący się również nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości czy też niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jego winy, co wyczerpałoby treść przesłanki o której mowa w art. 116 § 1 pkt lit. b Ordynacji podatkowej. Nadto w toku postępowania przed organem I i II instancji strona nie wskazała mienia Spółki z o.o. "[...]", z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W związku z powyższym, organ odwoławczy zaznaczył, że po uprzednim stwierdzeniu braku istnienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] prawidłowo orzekł o solidarnej odpowiedzialności strony za rzeczone zaległości podatkowe dłużnika głównego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., organ odwoławczy stwierdził, że są one bezzasadne i nie mogą skutkować wydaniem w tym zakresie rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Zaskarżonemu orzeczeniu strona zarzuciła, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie doręczył [...] decyzji z dnia [...] marca 2012 r., w której określił dla ww. Spółki zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., wobec czego strona nie mogła wnieść odwołania od tej decyzji. Odnosząc się do zarzutu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r., jak słusznie zaznaczył w zaskarżonej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Ubocznie wskazać należy, że stroną postępowania prowadzonego przez organ kontroli skarbowej w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. była Spółka z o.o. "[...]", a nie [...]. Jak wyjaśnił Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r., ww. decyzja została wydana dla Spółki z o.o. "[...]" i doręczona tej spółce przez pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej w lokalu wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym jako siedziba spółki - w [...] przy ul. [...] – i [...]- osobie upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Według informacji posiadanych przez organ skarbowy w lokalu tym mieściła się tylko siedziba spółki, a faktyczna jej działalność prowadzona była w obiektach wynajmowanych w [...] koło [...] (w latach 2006 - 2010) oraz w biurze w [...] przy ul. [...] (w latach 2008 - 2009 ). W 2012 r. ww. Spółka nie prowadziła już działalności gospodarczej, zatem zgodnie z przepisem art. 151 Ordynacji podatkowej, jedynym adresem właściwym do doręczeń była siedziba Spółki. W myśl tego przepisu bowiem, osobom prawnym pisma (m. in. protokoły i decyzje) doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Od tejże decyzji służyło ww. Spółce odwołanie składane za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Z uprawnień tych jednak Spółka nie skorzystała. Zauważyć należy, iż spory personalne w organie reprezentującym ww. Spółkę, są wewnętrzną sprawą Spółki z o.o. "[...]". Kwestie porozumiewania się ze sobą poszczególnych członków zarządu nie mogą mieć wpływu na tok postępowania podatkowego, które toczy się na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, a nie zgodnie z życzeniami czy żądaniami członków zarządu. Zauważyć należy również, że sprawowanie zarządu w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością ma charakter dobrowolny. [...] stwierdziwszy istnienie przeszkód w należytym sprawowaniu funkcji członka zarządu miał możliwość złożenia rezygnacji z powierzonej funkcji, czego jednak nie uczynił. Strona wskazała, że w zaskarżonej decyzji jest przedstawiona tabela, która ma ilustrować nieuregulowane płatności, jednakże jest dla Odwołującego nieczytelna, gdyż nie jest dołączone zeznanie podatkowe, na podstawie którego powstało zadłużenie oraz że nie została poinformowana na jakiej podstawie powstały te zaległości. Organ odwoławczy nie zgodził się z powyższymi zarzutami bowiem tabela jest tylko usystematyzowaniem mającym na celu czytelniejsze przedstawienie nieuregulowanych płatności w podatku ww. Spółki z o.o. Wyszczególniono w niej zobowiązania Spółki, tj. uregulowaną kwotę podatku należnego [...] zł wynikającą z korekty zeznania podatkowego CIT - 8 za 2006 r. Spółki z o.o. oraz nieuregulowane zobowiązanie w kwocie [...] zł wynikające z ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Wskazany w dalszej części tabeli termin – [...] kwietnia 2007 r. jest terminem płatności zobowiązania podatkowego za 2006 r., wynikającym z ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – dalej: "u.p.d.o.p."). Zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.d.o.p. podatnicy obowiązani są składać urzędom skarbowym zeznanie o wysokości dochodu (straty) osiągniętego w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku. Z uwagi na fakt, iż ostatni dzień terminu w 2007 r. przypadł na sobotę, w myśl art. 12 § 5 Ordynacji podatkowej, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, tj. w tym przypadku [...] kwietnia 2007 r. [...] pozycja - zaległości w kwocie [...] zł, odzwierciedla różnicę pomiędzy uregulowaną a nieuregulowaną kwotą zobowiązania. Następnie wskazane są odsetki od zaległości podatkowych na dzień wydania zaskarżonej decyzji oraz koszty postępowania egzekucyjnego. Dodatkowo na końcu tabeli wskazano sumę należną do zapłaty w kwocie [...] zł. Organ podkreślił, iż zarówno pierwotne zeznanie CIT - 8 za rok 2006 r. Spółki z o.o., jak i korekta tego zeznania oraz ww. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] znajdują się w aktach niniejszej sprawy. [...] w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] nie skorzystał z możliwości czynnego udziału w postępowaniu, mimo iż został o tym uprawnieniu zawiadomiony przez organ I instancji w trybie art. 123 Ordynacji podatkowej. Nie skorzystał również z przysługującego mu na podstawie art. 200 Ordynacji podatkowej uprawnienia i nie wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] stwierdził, że księgi podatkowe ww. Spółki z o.o. stanowiące podstawę do sporządzenia deklaracji podatkowej za 2006 r., prowadzone były nierzetelnie, ponieważ zarówno przychody, jak i koszty ich uzyskania wykazane zostały w nieprawidłowej wysokości. Biorąc pod uwagę zarówno stan prawny jak i ustalony stan faktyczny organ kontroli skarbowej decyzją z dnia [...] marca 2012 r. określił Spółce z o.o. "[...]" za 2006 r. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w prawidłowej wysokości. Decyzja ww. organu posiada szczegółowe uzasadnienie i wykazuje szereg nieprawidłowości w prowadzeniu ksiąg podatkowych ww. Spółki z o.o. Organ odwoławczy nie zgadza się także z zarzutem długotrwałego prowadzenia postępowania przez organ kontroli skarbowej i kwestii czy zobowiązania określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] są słuszne. W niniejszym postępowaniu zaskarżona została decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności strony za wskazane zaległości Sp. z o.o. "[...]", a nie decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], określająca wysokość przedmiotowych zaległości rzeczonej Spółki z o.o. Organ odwoławczy działając zgodnie z prawem nie może wykroczyć poza zakres postępowania i w ramach sprawy z zakresu orzekania o solidarnej odpowiedzialności odwołującego się za wskazane długi Sp. z o.o. "[...]" rozpatrywać sprawę wymiaru owych zaległości określonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Odnośnie wątpliwości strony dotyczących doręczenia ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], organ wyjaśnił, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] w zaskarżonej decyzji błędnie wskazał datę [...] marca 2010 r. - jako datę doręczenia. Ww. decyzja wydana została w dniu [...] marca 2012 r. i tego samego dnia została doręczona. Z uwagi na fakt, iż zapis znajdujący się na stronie drugiej, wers 10 zaskarżonej decyzji był oczywistą omyłką pisarską Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] sprostował oczywistą omyłkę i wskazał, że decyzja wydana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] została doręczona w dniu [...] marca 2012 r. W skardze z dnia [...] lipca 2013 r. skarżący wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. wadliwe ustalenie stanu faktycznego, ewentualnie błędną ocenę stanu faktycznego skutkującą błędnym zastosowaniem lub niezastosowaniem prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p., b) art. 12 u.p.d.o.p. (definicja przychodu), 2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, ewentualnie błędną ocenę stanu faktycznego, tj: a) art. 21 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej, b) art. 91 Ordynacji podatkowej, c) art. 375 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 91 Ordynacji podatkowej, d) uchwały z dnia 26 sierpnia 1965 r. III CO 9/65 Sądu Najwyższego składu siedmiu sędziów - Izba Cywilna, e) art. 120 Ordynacji podatkowej, f) art. 122 Ordynacji podatkowej, g) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013, poz. 267 – dalej: "K.p.a."), h) art. 7 K.p.a., i) art. 75 § 1 K.p.a., j) art. 77 §1 K.p.a., k) art. 80 K.p.a., l) art. 81 K.p.a. Odpowiadając na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w całości podtrzymał skargę. W ocenie skarżącego organ dopuścił się naruszenia przepisów: - art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niedostatecznie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie zebranie całego materiału dowodowego, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, - art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż w rozpatrywanej sprawie egzekucja z majątku "[...]" Sp. z o.o. jest bezskuteczna. Odpowiadając na powyższe pismo procesowe Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd stwierdza, że nie doszło w sprawie do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jakkolwiek skarżący nie podniósł zarzutu przedawnienia, to Sąd oceniając z urzędu stan faktyczny sprawy przez pryzmat przepisów prawa podatkowego w zakresie przedawnienia zobowiązań podatkowych, tj. art. 70 § 1, art. 70a § 1 Ordynacji podatkowej stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Z akt sprawy wynika, że w odniesieniu do zaległości podatkowych powstałych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r., z uwagi na wystąpienie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z wnioskiem do administracji podatkowych państw obcych o informacje o przeprowadzonych transakcjach, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia od dnia [...] września 2008 r. do dnia [...] listopada 2010 r. Ponadto Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wszczął w dniu [...] maja 2012 r. postępowanie przygotowawcze o przestępstwo skarbowe. Jak wskazał w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej na dzień wydania decyzji nie było informacji o jego zakończeniu. W związku z powyższym ww. zobowiązanie podatkowe jest nadal wymagalne. Sprawa odpowiedzialności [...] za zaległość z tego tytułu podlegała zatem merytorycznemu rozpatrzeniu. Kontroli sądowej podlegała decyzja wydana w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności [...] za zaległości Spółki z o.o. "[...]" członka zarządu pełniącego funkcję Wiceprezesa Zarządu Spółki. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 107 i art. 116 Ordynacji podatkowej. Stosownie do treści art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zgodnie z art. 107 § 2 pkt 2 i 4 Ordynacji podatkowej osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie członkowie jej zarządu jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania powstałe w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu jest możliwe jedynie w przypadku, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości bądź, że niezgłoszenie takich wniosków nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Na podstawie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 12 u.p.d.o.p. - poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, ewentualnie błędną ocenę stanu faktycznego skutkującą błędnym zastosowaniem lub niezastosowaniem prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając powyższy zarzut skarżący wskazał, że organ podatkowy błędnie określił dochód, poprzez wliczenie do przychodów Spółki podwójnego przychodu z jednego zdarzenia prawnego. Zdaniem [...] ten błąd rachunkowy, podwojenia przychodu, spowodował błędne wyliczenie dochodu, a zatem błędne zastosowanie ww. przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wyjaśnił, że określenie zobowiązań podatkowych Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. miało miejsce w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], które to postępowanie zostało zakończone decyzją wydaną w dniu [...] marca 2012 r. (k. 39-50 akt adm.). Ponownego podkreślenia wymaga kwestia, że przedmiotem niniejszej sprawy nie było określenie wysokości zobowiązania podatkowego, bowiem decyzja w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich nie stanowi orzeczenia, które rozstrzyga o wysokości zobowiązania, a jedynie reguluje kwestię, na kim ciąży obowiązek jego uregulowania, w przypadku, gdy nie wywiązuje się z niego podatnik i co do zasady stanowi jedynie konsekwencję wydanej wcześniej decyzji wymiarowej. Bezzasadny okazał się również zarzut dotyczący naruszenia art. 21 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej nie rozstrzyga się już kwestii związanych z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego. Z uwagi na ujawnienie nieprawidłowości w postępowaniu podatnika, realizującego wynikających z u.p.d.o.p. obowiązków instrumentalnych, organ kontroli skarbowej został zobligowany do podjęcia określonych przepisami prawa działań zmierzających do określenia zgodnej z prawem wysokości zobowiązania. Biorąc pod uwagę zarówno stan prawny jak i ustalony stan faktyczny Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] marca 2012 r. określił Spółce z o.o. "[...]" za 2006 r. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych w prawidłowej wysokości. Wbrew zarzutom skarżącego nie doszło do podwójnego obliczenia przychodu dla tego samego zdarzenia gospodarczego. W uzasadnieniu ww. decyzji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wskazał, że sprzedaż usług spedycyjnych stanowi przychód związany z działalnością gospodarczą Spółki i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p., zgodnie z którym do przychodów zalicza się także przychody należne, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane. Wobec powyższego do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym organ podatkowy przyjął wartość usług wykonanych przez Spółkę z o.o. "[...]" na rzecz nieujawnionego kontrahenta w wielkości wynikającej z zapisów przypisanych pierwotnie do firmy "[...]" w łącznej kwocie [...] USD ([...] zł). Za datę powstania tych przychodów przyjęto daty wystawienia faktur przez Spółkę z o.o. "[...]", zgodnie z zasadami określonymi w art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. Wskazać również należy, że na konta bankowe "[...]" Sp. z o.o. wpłynęły środki pieniężne w kwocie [...] USD ([...] zł). Nadawcami wpłat były wymienione przez skarżącego w uzasadnieniu niniejszego zarzutu Spółki: [...] "[...]" [...], [...] "[...]", [...] "[...]" [...], [...]" [...], "[...]" [...]. Według Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w toku postępowania nie ustalono faktycznych powodów wpłacenia w 2006 r. przez ww. firmy na rzecz Spółki z o.o. "[...]" ww. kwoty. Niezaprzeczalnie jednak środki pieniężne w tej kwocie wpłynęły na konta ww. Spółki z o.o. i w świetle zebranego przez organ kontroli skarbowej materiału nie miały związku z jej działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. otrzymane pieniądze stanowią przychód spółki, który należy uwzględnić przy obliczaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu. Mając powyższe na uwadze bezpodstawnym jest zarzut skarżącego, jakoby organ błędnie uznał, iż poprzez zdarzenie prawne - zapłatę przez inne podmioty doszło do powstania z mocy prawa zobowiązania podatkowego, zaś ww. decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] ujawniła jedynie prawdziwą wysokość powyższego zobowiązania. Nie można zgodzić się z kolejnym zarzutem dotyczącym naruszenia art. 91 Ordynacji podatkowej, art. 375 kodeksu cywilnego w zw. z art. 91 Ordynacji podatkowej oraz uchwały z dnia 26 sierpnia 1965 r. III CO 9/65 Sądu Najwyższego. Wyjaśnić bowiem należy, iż przedmiotem sprawy w postępowaniu w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej w myśl art. 116 Ordynacji podatkowej są wymagalne zobowiązania podatnika. Odpowiedzialność osoby trzeciej, w tym przypadku członka zarządu spółki z o.o., dotyczy dochodzenia należnych podatków, a nie określenia czy ustalania ich wysokości. Sąd zauważa, iż w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, w tym członka zarządu spółki kapitałowej, nie jest możliwe podnoszenie zarzutów dotyczących wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji ostatecznych. Odpowiedzialność osób trzecich, w tym członków zarządu spółki posiadającej osobowość prawną, powstaje bowiem nie w trakcie kształtowania się stosunku zobowiązaniowego, jak to ma miejsce w przypadku odpowiedzialności podatnika, płatnika i inkasenta, ale dopiero w czasie realizacji tego zobowiązania. Osoba trzecia nie może zatem skutecznie podważać ustaleń dokonanych w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do podmiotu (podatnika, płatnika, inkasenta), za którego długi podatkowe odpowiada. W konsekwencji w przypadku, gdy w stosunku do spółki została wydana decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, w postępowaniu o odpowiedzialności osób trzecich nie rozstrzyga się już kwestii związanych z ustaleniem istnienia obowiązku podatkowego oraz z wysokością zobowiązania podatkowego. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż podnoszona kwestia dotycząca prowadzenia postępowania kontrolnego nie może być przedmiotem badania w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej jako członka zarządu, co oznacza, że pozostaje bez wpływu na zakres odpowiedzialności skarżącego za długi podatkowe Spółki. Ubocznie zauważyć należy, iż w uzasadnieniu ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] stwierdzono, że "ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli doręczonym Spółce za pośrednictwem poczty w dniu [...] lutego 2012 r. Spółka nie wniosła uwag do protokołu oraz nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się na temat zebranego materiału dowodowego, pomimo iż w dniu [...] lutego 2012 r. została powiadomiona o uprawnieniu przysługującym jej zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (k. 50 akt adm.). Wskazać w tym miejscu należy, że osoby prawne występujące w postępowaniu podatkowym jako strony, działają przez swoich ustawowych lub statutowych przedstawicieli. W przypadku Spółki z o.o. organem uprawnionym do jej reprezentacji jest zarząd. Wraz z przyjęciem funkcji członka zarządu Spółki z o.o. [...] przyjął na siebie również obowiązki prowadzenia spraw tej Spółki i jej reprezentowania. W myśl art. 293 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037 ze zm.) powinien przy wykonywaniu swoich obowiązków dołożyć staranności wynikającej z zawodowego charakteru swojej działalności. Zgodzić należy się ze skarżącym, że zgodnie z art. 91 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych, jednakże zauważyć należy, że powołana w tym miejscu przez skarżącego uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 sierpnia 1965 r. sygn. akt III CO 9/65 odnosi się do odmiennego od niniejszego postępowania, stanu prawnego i faktycznego. Wskazać ponownie należy, że postępowanie w sprawie orzeczenia odpowiedzialności osób trzecich nie może być traktowane jako kolejna instancja postępowania wymiarowego mającego na celu określenie prawidłowej wysokości podatku dochodowego od osób prawnych ww. Spółki z o.o. za 2006 r. prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]. Powyższy zarzut nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Na uwagę nie zasługuje również podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 6 i art. 7 K.p.a. Określona w art. 120 Ordynacji podatkowej zasada praworządności ma węższy zakres niż zasada wyrażona w art. 6 K.p.a., gdyż odnosi się wyłącznie do elementarnego w państwie prawa obowiązku samego organu podatkowego - działania na podstawie prawa. Natomiast zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej podobnie uregulowana jak zasada zawarta w art. 7 K.p.a. obarcza organ podatkowy obowiązkiem pełnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, dających podstawy do jej załatwienia. Do postępowania podatkowego i w przeciwieństwie do postępowań prowadzonych na podstawie przepisów K.p.a. nie wprowadzono jednak zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu jednostki. Organy podatkowe działają na podstawie przepisów oraz w granicach prawa. Wskazać należy, iż organy podatkowe prowadząc postępowanie podatkowe obowiązane są przestrzegać zasad zawartych w przepisach Ordynacji podatkowej, nie natomiast przepisów zawartych w K.p.a. (por. art. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu dotyczącym orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. organy podatkowe mają obowiązek ustalenia, zgodnie z art. 116 Ordynacji podatkowej pozytywnych jej przesłanek, ale także rozważenie, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, z którym to obowiązkiem koresponduje określona w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zasada zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Następnie organ podatkowy, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej zobowiązany jest dokonać oceny, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ odwoławczy podkreśla, że zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena znalazły swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ podatkowy uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Jest spójne i logiczne, a z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynika ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne zawiera zaś wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W opinii Sądu bezpodstawna jest konstatacja skarżącego jakoby organ nie podjął wszelkich działań niezbędnych do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego. Niezasadne są również zarzuty skarżącego naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 81 K.p.a. Przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, co oznacza że organy podatkowe nie mogły ich naruszyć. Postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej Odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania Spółki prowadzone jest bowiem na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu powyższego zarzutu skarżący ponownie wskazał na kwestię określenia zobowiązania Spółki z o.o. "[...]" w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wyraził swoje stanowisko w tej kwestii w zaskarżonej decyzji (k. 172-173, strony 10-11 zaskarżonej decyzji). Niezasadne są zarzuty podnoszone w podsumowaniu skargi [...] odnoszące się do decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. Skarżący błędnie uznał, że ww. decyzja wydana została przez "Naczelnika UKS w [...]" bądź też jak dalej wskazuje "Naczelnika US w [...]". Zauważyć w tym miejscu należy, iż to nie Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], a Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] dokonał określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. ww. Spółce z o.o. Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu "[...]" Sp. z o.o. [...] za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. Odnosząc się zaś do kwestii doręczeń pism w tym również samej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2012 r. kierowanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] do Spółki "[...]" Sp. z o.o. wskazać należy, iż mając na uwadze podstawowe zasady postępowaniu podatkowego, a w szczególności art. 120 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy zbadał kwestię ww. doręczeń, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (k. 173-174, strony 8-9 zaskarżonej decyzji). Jak wyjaśnił Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. ww. decyzja została wydana dla Spółki z o.o. "[...]" i doręczona tej spółce przez pracownika Urzędu Kontroli Skarbowej w lokalu wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym jako siedziba Spółki w [...] przy ul. [...] - [...] - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. W 2012 r. ww. Spółka nie prowadziła już działalności gospodarczej, zatem zgodnie z przepisem art. 151 Ordynacji podatkowej jedynym adresem właściwym do doręczeń była siedziba Spółki. [...] nie była pełnomocnikiem Spółki z o.o. "[...]" w prowadzonym postępowaniu kontrolnym, a jedynie osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do w/w Spółki z o.o. Takie oświadczenie złożyła ustnie pracownikowi Urzędu Kontroli Skarbowi przed odebraniem ww. decyzji. W ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie było podstaw do kwestionowania tego oświadczenia, ponieważ korespondencja wcześniej kierowana do ww. Spółki z o.o. za pośrednictwem poczty do siedziby spółki również była odbierana przez [...] i ostatecznie trafiała do rąk Prezesa Zarządu ww. Spółki z o.o. [...]. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu zaznaczył również, że z rozmowy przeprowadzonej z [...] wynikało, że otrzymał on ww. decyzję i wynik kontroli z dnia [...] marca 2012r., kończące postępowanie kontrolne w ww. Spółce w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i podatku od towarów i usług za 2006r. (k. 123 -128 akt adm.). W związku z powyższym podniesiony zarzut należało uznać za bezzasadny. W podsumowaniu przeprowadzonej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organy obu instancji zgromadziły w sprawie obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. Tym samym postawione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego okazały się bezzasadne. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.