I SA/Po 865/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Sylwia Zapalska(spr.) as.sąd.WSA Maciej Jaśniewicz Protokolant sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej sprawy ze skargi L.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] r. o nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego L.K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. wstrzymuje wykonanie zaskarżonych decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/M.Jaśniewicz /-/Wł.Zygmont /-/S.Zapalska L. K. jest właścicielem nieruchomości położonej w S. nr [...] gmina S. od której Burmistrz Urzędu Miasta i Gminy ustalił mu decyzją z [...] r. podatek za 2004 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wysokości wpisu podatku od nieruchomości Burmistrz wyraził pogląd, że zastosował stawki dla budynków rekreacyjnych zgodnie z Uchwałą Nr XIV/100/2003 Rady Miejskiej Gminy z dnia 9 grudnia 2003 r. W odwołaniu od powyższej decyzji L. K. domaga się uznania, że dom w S. w którym zamieszkuje jest domem mieszkalnym, a nie letniskowym, co wpływa na wysokość opodatkowania. Przekazując akta sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego Burmistrz Gminy przyjął, że pobyt odwołującego w spornym budynku ma charakter czasowy i incydentalny, a na stałe zamieszkuje w S.. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu podkreśliło, że pozwolenie na budowę opiewało na budynek letniskowy, a podatnik nie wykazał, że budynek położony w S. zaspokaja jego i rodziny podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Ustawa o podatku i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (t.jedn. z 2000 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) nie definiuje pojęcia "budynek mieszkalny" a sam fakt, że budynek podatnik wykorzystuje przez pewien okres czasu w ciągu roku nie może decydować o tym, że jest to budynek mieszkalny. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu L. K. skargą opartą na zarzucie naruszenia prawa materialnego i procesowego bez wskazania konkretnych przepisów i domagał się uchylenia niekorzystnej dla niego decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi i wnosi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 134 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonej decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz niepogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius). Skarga okazała się uzasadniona. Z uchwały NSA z dnia 1 lipca 2002 r. wynika, że o zaliczeniu budynku letniskowego do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) decyduje kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i jego bliskich. Należy również wskazać na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i WSA który w licznych wyrokach między innymi z 19 maja 1999 r. SA/Sz 1884/98, z 14 grudnia 2004 r., SA/Po 1368/04, z 11 stycznia 2005 r. I SA/Po 2186/02 wskazywał, że dom letniskowy, który ma charakter mieszkalny i pełni rolę stałego w nim pobytu należy do kategorii budynków mieszkalnych. Skoro zatem o mieszkaniowym charakterze budynku decyduje jego przeznaczenie na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych ludzi, a nie to w jakim otoczeniu budynek taki został usytuowany i jakie posiadał pozwolenie na budowę należało się przychylić do zarzutów zawartych w skardze, że postępowanie dowodowe nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów I i II instancji (art. 121 Ordynacji podatkowej) oraz, że organy nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienie sprawy (art. 122 Ordynacji). W ponownym postępowaniu organy podatkowe powinny w razie wątpliwości rozważyć kwestie faktycznego zamieszkania skarżącego i jego bliskich, oraz czy sporny budynek zaspokaja potrzeby mieszkaniowe właściciela i osób mu bliskich, również przy uwzględnieniu wykonywanej pracy zawodowej. Uznając, że zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności orzeczono zgodnie z art. 152, natomiast o kosztach na podstawie art. 200 cytowanej ustawy. /-/M.Jaśniewicz /-/Wł.Zygmont /-/.S.Zapalska LF