I SA/Po 869/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 06 czerwca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lutego 2016r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka złożyła skargę na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z wnioskiem o wstrzymania wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie spornej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jej zdaniem, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia w szczególności brak jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różna praktyka organów I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Ponadto zwróciła uwagę, że w sprawach podobnych do niniejszej, WSA w Poznaniu w wydanych orzeczeniach w okresie od [...] grudnia 2012 r. do [...] grudnia 2013 r. orzekł o zasadności skarg oraz uchylił zaskarżone decyzje. Wskazane okoliczności, czynią zasadnym uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ponadto spółka oświadczyła, że aktualnie względem niej toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Aktualnie spółka ponosi duże straty, m.in. wskutek nieosiągania planowanych zysków w wyniku zatrzymania urządzeń przez Urzędy Celne. Stwierdziła, że uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 k.k.s. nie zostało udowodnione prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Spółka wyraziła przekonanie, że zasługuje na tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej. Wskazała, że dalsze nakładanie na nią decyzjami kar i nie wstrzymywanie ich wykonania grozi jej nieodwracalną szkodą. Według spółki w przesłankach wynikających z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), chodzi nie tylko o szkodę grożącą samemu skarżącemu, ale również każdą inną szkodę w tym także szkodę grożącą Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranych kar. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 , art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach wyznaczonych zakresem znaczeniowym przesłanek zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka szkody, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. ciężar wykazania, że okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa właśnie na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań sąd stwierdza, że spółka nie wykazała, aby w sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżąca i powołała się na merytoryczne zarzuty skierowane przeciwko kwestionowanej decyzji. Wniosek nie zawierał natomiast żadnego konkretnego odniesienia do ustawowych przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżąca nie wskazała potencjalnych skutków, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w jej majątku. Ponadto do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym spółki. Zweryfikowanie wniosku przez Sąd musi się nastąpić z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych spółka nie przedstawiła. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto skarżąca we wniosku stwierdziła, że wnosi o wstrzymanie wykonania kwestionowanego przez nią aktu do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia przedmiotowej kary pieniężnej. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r., o sygn. akt P 4/14, po rozpoznaniu m.in. pytania prawnego NSA, orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne z: art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji RP, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Sąd wyjaśnia, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie faktycznym sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.