I SA/Po 871/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. P. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia umorzyć postępowanie z wniosku z dnia 12 listopada 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący P. B. pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 maja 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu skarżący złożył sporządzony na urzędowym formularzu w dniu 17 lipca 2015 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że majątek zgromadzony przez skarżącego oraz ujawnione przychody skarżącego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w sposób jednoznaczny wykluczają go z grona osób uprawnionych do uzyskania wsparcia w formie prawa pomocy. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem skarżący wniósł sprzeciw, który postanowieniem Sądu z dnia 16 września 2015 r. został oddalony. Z kolei zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu zostało oddalone postanowieniem NSA w Warszawie z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt II FZ 833/15. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 5 listopada 2015 r. doręczono skarżącemu odpis prawomocnego zarządzenia z dnia 29 maja 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 29 maja 2015 r. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 9 listopada 2015 r. W dniu 12 listopada 2015 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie jemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2015 r. Sąd odrzucił skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za wrzesień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r., o sygn. akt II FZ 1102/15, oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015 r. stało się prawomocne z dniem 2 marca 2016 r. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 23 marca 2016 r., na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), umorzył postępowanie z wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. W ustawowym terminie skarżący złożył sprzeciw podnosząc, że jego obecna sytuacja finansowa znacznie odbiega od przedstawionej w postanowieniu referendarza. Skarżący podniósł, że nie ma możliwości sądowego dochodzenia praw w sytuacji, w której nie stać go na opłacenie kosztów sądowych. Ponadto wskazał, że jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu z powodu wypadku, a obecnie przebywa na rencie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego przepisu wynika, że zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy skutkuje tym, że Sąd rozpoznaje ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy. Stosownie do art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zdaniem Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy znajdzie zastosowanie norma zawarta w przepisie art. 249a P.p.s.a., a postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 12 listopada 2015 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych należy umorzyć. Przede wszystkim podkreślić należy, że NSA w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2015 r., o sygn. akt II FZ 1102/15, oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015 r., mocą którego została odrzucona skarga wywiedziona w niniejszej sprawie. Tym samym postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015 r. stało się prawomocne z dniem 2 marca 2016 r. Powyższe oznacza zatem, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania przez Sąd została ostatecznie i prawomocnie zakończona. W konsekwencji stwierdzić należy, że postępowanie wpadkowe, jakim jest postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, zainicjowane przez skarżącego wnioskiem z dnia 12 listopada 2015 r. należy umorzyć, albowiem rozpoznanie tego wniosku, na skutek uprawomocnienia się postanowienia o odrzuceniu skargi, stało się zbędne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 249a w zw. z art. 254 § 1 i art. 260 oraz w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.