I SA/Po 876/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony oddala skargę Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec [...] S.A. z siedzibą w P. (dalej: spółka, zobowiązana, skarżąca), na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], wystawionego w dniu [...] marca 2018 r. przez Prezydenta Miasta [...], obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości od osób prawnych w kwocie należności głównej [...] zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia [...] marca 2018 r., dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] we W.. Powyższe zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego, zostało doręczone spółce w dniu [...] kwietnia 2018 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu [...] marca 2018 r. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2018 r. dłużnik zajętej wierzytelności, poinformował organ egzekucyjny o przeszkodzie w realizacji zajęcia, z uwagi na brak środków. Pismem z [...] kwietnia 2018 r. spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła zarzut na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm. – dalej: "u.p.e.a.") oparty na niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na nieistnienie egzekwowanego obowiązku. W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że w tytule wykonawczym spółka została błędnie oznaczona jako zobowiązany, bowiem nie jest ona w przedmiotowej sprawie podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości. Spółka, co prawda jest właścicielem nieruchomości, jednak nie jest ich posiadaczem samoistnym. Pełnomocnik spółki wskazał, że [...] S.A., nie miała dostępu do nieruchomości, które były w posiadaniu samoistnym innego podmiotu, zatem nie można "zastępczo" obciążyć spółki należnością publicznoprawną. Pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., wezwał stronę o uzupełnienie braku formalnego w postaci złożenia do akt sprawy pełnomocnictwa do reprezentowania spółki oraz sprecyzowania podstawy faktycznej i prawnej wniesionych zarzutów. W odpowiedzi na powyższe, pismem z [...] kwietnia 2018 r. pełnomocnik spółki przedstawił wymagane pełnomocnictwo oraz sprecyzował zarzut, wskazując na naruszenie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., polegający na wystawieniu tytułu wykonawczego w odniesieniu do spółki, podczas gdy w przedstawionej sytuacji nie jest ona podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości. W związku z powyższym, zdaniem pełnomocnika strony w przedmiotowej sprawie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego. Z uwagi na wniesiony zarzut Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] Jednocześnie organ, na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a., pismem z [...] maja 2018 r., zwrócił się do wierzyciela o wydanie stanowiska w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Prezydent Miasta [...] działając jako wierzyciel, postanowieniem z [...] maja 2018 r. uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe stanowisko wierzyciela Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. pismem z [...] czerwca 2018 r. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o informację czy postanowienie w przedmiocie zarzutów, stało ostateczne. Pismem z [...] czerwca 2018 r. Prezydent Miasta [...] poinformował organ egzekucyjny, iż pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na postanowienie wierzycielskie w przedmiocie zarzutów. Wierzyciel - Prezydent Miasta [...] pismem z [...] lipca 2018 r. poinformował organ egzekucyjny, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. utrzymało w mocy postanowienie wierzycielskie. Postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r. stało się ostateczne z dniem [...] czerwca 2018 r. Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. uznał wniesiony zarzut strony, tj. błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony. W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie postanowienia, uznania zarzutu za uzasadniony i umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała na: - bezpodstawne uznanie zarzutu, w zakresie błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony, pomimo, iż zarzut ten powinien zostać uwzględniony jako, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne narusza art. 33 § 1 pkt 4 i 6 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm. – dalej: "u.p.o.l."), - w przedstawionym przypadku skarżąca nie jest podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku od nieruchomości. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej: "k.p.a."), w związku z art. 18 i art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P., zgodnie z zapisami art. 34 § 1 u.p.e.a., słusznie uznał, iż zarzut błędu co do osoby zobowiązanego znajduje się w przedziale, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., w związku z powyższym stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, zbadał jej dopuszczalność oraz formalną poprawność tytułu wykonawczego, działając w myśl art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym na organy egzekucyjne nałożony został obowiązek zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do wniosku strony o umorzenie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wykładnią przepisu art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny uznając zarzuty za uzasadnione, umarza postępowanie egzekucyjne. W przedmiotowej sprawie wierzyciel jak i organ egzekucyjny postanowił odmówić uznania za zasadny zarzut, złożony na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. błędu co do osoby zobowiązanego, co jest równoznaczne z odmową umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia [...] września 2018 r. spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o uznanie zarzutu i umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 138 § 2 k.p.a., w związku z art. 144 k.p.a poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. - art. 33 § 1 pkt 4 i 6, art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., polegającym na ich niezastosowaniu i dokonaniu czynności egzekucyjnej w sytuacji, gdy istniały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania, z uwagi na fakt, iż zobowiązanie w stosunku do spółki nie istniało, postępowanie egzekucyjne prowadzone do niewłaściwego podmiotu - spółki, która w związku z tym, że nie była posiadaczem samoistnym nieruchomości, nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Ponadto w uzasadnieniu skargi strona wskazała, powołując się na art. 3 ust. 3 u.p.o.l., iż podstawą dokonania czynności był obowiązek, w którym skarżąca została błędnie obciążona jako zobowiązany. Pełnomocnik wskazał, iż spółka nie jest w przedmiotowej sytuacji podmiotem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości. Skarżąca była co prawda właścicielem nieruchomości, jednak nie była ich posiadaczem samoistnym. W rzeczywistości zatem obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. ciąży na posiadaczu samoistnym. Odpowiadając na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Katalog zarzutów ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu i do tego organu należy ostateczne rozstrzygnięcie o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Obowiązuje przy tym siedmiodniowy termin na zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem zaskarżenia, który służy zobowiązanemu w fazie wszczęcia tego postępowania. Oznacza to, że nie można podnosić nowych zarzutów na dalszych etapach postępowania. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty, w terminie otwartym na ich wniesienie. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Zaznaczyć w tym miejscu przede wszystkim należy, iż w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie złożonych zarzutów, z tym że w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Na skutek złożonych zarzutów uruchamiane jest postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 u.p.e.a. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2016 r., o sygn. akt II FSK 3862/13; wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie pismem z [...] kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na podstawę prawną art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., oparty na niedopuszczalności prowadzonego postępowania egzekucyjnego, ze względu na nieistnienie egzekwowanego obowiązku. W uzasadnieniu zarzutu, strona jednocześnie podniosła błąd co do osoby zobowiązanego. W związku z wniesionymi zarzutami, organ egzekucyjny wezwał pełnomocnika strony o sprecyzowanie podstawy faktycznej i prawnej wniesionych zarzutów. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik spółki pismem z [...] kwietnia 2018 r., sprecyzował, iż wnosi w imieniu zobowiązanej zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., polegający na wydaniu tytułu wykonawczego wobec [...] S.A., podczas gdy nie jest ona podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku od nieruchomości. Zdaniem pełnomocnika, w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z zarzutem dotyczącym błędu co do osoby zobowiązanego. Z uwagi na wniesiony zarzut Naczelnik Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia [...] maja 2018 r. wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w przedmiocie złożonego zarzutu. Wierzyciel w swoim stanowisku, wyrażonym w postanowieniu z [...] maja 2018 r. i następnie utrzymanym w mocy ostatecznym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], wskazał, iż [...] S.A. "Ugodą, umową odnowienia, umową przeniesienia własności nieruchomości oraz praw użytkowania wieczystego", zawartej w akcie notarialnym Rep. A nr [...] z [...] października 2014 r., weszła w posiadanie nieruchomości położonej w [...]. W następstwie tego, w księdze wieczystej dokonano wpisu w Dziale II jako właściciela nieruchomości [...] S.A. Ponadto, Prezydent Miasta [...] powołał regulacje zawarte w art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. 2018r. poz. 800) oraz art. 6 ust. 1 i ust. 9 u.p.o.l., z których wynika, że osoby prawne - tak jak spółka, uiszczają podatek od nieruchomości na rzecz gminy na zasadzie samoopodatkowania, poprzez złożenie stosownej deklaracji podatkowej i wyliczenie wysokości należnego podatku. Ustalenia wysokości należnego podatku od nieruchomości dokonuje zatem podatnik w złożonej deklaracji podatkowej. Wysokość zobowiązania podatkowego jest w takim przypadku ustalana bez wydawania decyzji wymiarowej. Stanowisko wierzyciela, potwierdza również wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 470/12. W wyroku tym zwrócono uwagę na to, że deklaracja podatkowa w podatku od nieruchomości jest formą oświadczenia wiedzy. W ten sposób podatnik przedstawia w deklaracji stan faktyczny objęty obowiązkiem podatkowym. Deklaracja podatkowa zawiera również oświadczenie woli podatnika, że przekształcenia z mocy prawa obowiązku podatkowego w zobowiązanie podatkowe. Ustawodawca tworzy domniemanie prawne, że podatek obliczony w deklaracji jest podatkiem, który w podanej przez podatnika wysokości powinien być zapłacony. Wobec powyższego, wierzyciel dochodzi należnego mu podatku zgodnie z obowiązującymi procedurami, wystawiając upomnienia, a następnie tytuły wykonawcze na poszczególne raty podatku od nieruchomości. Wierzyciel zaznaczył jednocześnie, że Spółka w dniu [...] kwietnia 2016 r. dobrowolnie złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości na lata 2014 - 2016, zgłaszając do opodatkowania posiadane nieruchomości. Ponadto, Prezydent Miasta [...] wskazał, że [...] S.A. złożyła do organu podatkowego (wierzyciela) wniosek o odroczenie terminu płatności należności objętych ww. deklaracjami. W wyniku postępowania w dniu [...] czerwca 2016 r., została wydana decyzja o odroczeniu terminu płatności do dnia [...] grudnia 2017 r. Po upływie wskazanego w decyzji terminu, wierzyciel podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania należności, zgodnie z obowiązującymi procedurami, wystawiając upomnienie, a następnie tytuł wykonawczy. Zdaniem wierzyciela, nieuzasadnione jest twierdzenie zobowiązanej spółki wyrażone w zarzutach, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego jakoby spółka została błędnie oznaczona jako zobowiązany oraz że została "zastępczo" obciążona należnością, zważywszy na fakt, że [...] S.A. sama złożyła deklarację i zgłosiła do opodatkowania przedmiotowe nieruchomości. W związku z powyższym, wierzyciel nie ma podstaw do niedochodzenia należności podatkowych i uznał zarzut zobowiązanej spółki za nieuzasadniony. Wobec powyższych okoliczności, w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym sprawy, zasadnie organy obu instancji uznały, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego znajduje się w przedziale, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a. w związku z powyższym stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Wskazać należy, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1490/10 "Organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela". Prawidłowo zatem organ egzekucyjny przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, zbadał jej dopuszczalność oraz formalną poprawność tytułu wykonawczego, działając w myśl art. 29 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym na organy egzekucyjne nałożony został obowiązek zbadania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Jak bowiem zważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 945/11 "Organ egzekucyjny nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. To wyraźne wyłączenie dopuszczalnego zakresu badania tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny na etapie jego skierowania przez wierzyciela w sposób jednoznaczny potwierdza, iż badanie to ma charakter formalny". W związku z tym twierdzeniem, badanie przez organ egzekucyjny czy dane zobowiązanie istnieje, prowadziłoby do wkroczenia w sferę merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. O tym czy egzekwowany obowiązek istnieje, organ egzekucyjny może decydować w sytuacji, w której organ ten jest równocześnie wierzycielem. Zaznaczyć należy, że organ egzekucyjny w świetle przepisów ustawy egzekucyjnej rozpoznając zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, jest związany stanowiskiem wierzyciela (na które przysługiwało zażalenie), jednakże sprzeczne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego z wolą wierzyciela w tej kwestii, stanowiłoby ingerencję w sferę merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Przyjęcie innego stanowiska stoi w sprzeczności nie tylko z wykładnią językową i systemową przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ale także z wykładnią celowościową. Decydowanie bowiem na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny za wierzyciela o przyczynach merytorycznych odnoszących się do tytułu wykonawczego, wypaczałoby rolę tego pierwszego w tym postępowaniu, a drugiego z nich pozbawiło, w określonych okolicznościach, możliwości wykonania ciążącego na zobowiązanym obowiązku. Nie ulega zatem wątpliwości, że Prezydent Miasta [...] tytułem wykonawczym nr [...] dochodzi zaległości wynikającej z nieopłacenia podatku od nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...]. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.) podlegają egzekucji, administracyjnej. Skoro zatem Prezydent Miasta [...] jest wierzycielem należności z tytułu podatku od nieruchomości położonej na terenie jego właściwości - to właściwym trybem jej dochodzenia jest egzekucja administracyjna. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały również przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego powołane przez skarżącą. Zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny uznając zarzuty za uzasadnione, umarza postępowanie egzekucyjne. W przedmiotowej sprawie wierzyciel, jak i organ egzekucyjny postanowił odmówić uznania za zasadny zarzut, złożony na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. błędu co do osoby zobowiązanego, co jest równoznaczne z odmową umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Na marginesie należy dodać, że organ nadzoru wyjaśnił, że organ egzekucyjny, w wyniku złożenia przez pełnomocnika Spółki zarzutu w oparciu o art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu [...] maja 2018 r., zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a. postanowieniem z [...] maja 2018 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Dokonując analizy zgromadzonego materiału, w kontekście obowiązujących przepisów prawa, należy zważyć, że organy słusznie uznały zarzut błędu co do osoby zobowiązanego, wniesiony pismem z [...] kwietnia 2018 r., postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego w dniu [...] marca 2018 r. przez P. W., obejmującego zaległości z tytułu podatku od nieruchomości od osób prawnych, za nieuzasadniony. Podnoszone przez skarżącą okoliczności nie mogą stanowić skutecznej podstawy zakwestionowania orzeczenia wydanego przez Naczelnika Pierwszego W. Urzędu Skarbowego w P. w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów. Podkreślenia końcowo ponownie wymaga, iż organ I instancji podejmując sporne rozstrzygnięcie związany był stanowiskiem wierzyciela. Wbrew twierdzeniom skargi nie zostały naruszone przepisy art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., gdyż postanowienie organu I instancji uznające zarzuty za nieuzasadnione odpowiada prawu. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji.