I SA/Po 89/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwia Zapalska Sędziowie NSA Jerzy Małecki(spr) as.sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant ref.staż. Marek Nowak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Spółki "A" sp. z o.o. w K. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji prawnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę /-/K.Pawlicki /-/S.Zapalska /-/J.Małecki U Z A D N I E N I E Spółka z o.o. "A" w K. w dniu [...]r. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o wyjaśnienie problemu VAT związanego z dokonanym zakupem nieruchomości w drodze przybicia i przysądzenia przez Sąd Rejonowy w Kaliszu, w związku z odmową wystawienia faktury VAT przez komornika sądowego. Po nadesłaniu brakujących dokumentów przez wnioskodawcę -Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia [...]r. nr [...], powołując się na art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił m.in., że w przedstawionej sytuacji ani komornik sądowy, ani sąd rejonowy nie jest zobowiązany do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego należnego podatku od towarów i usług, a sąd nie miał obowiązku wystawienia faktury VAT. Spółka "A" z o.o. pismem z [...]r. ponownie zwróciła się o wyjaśnienie sprawy opodatkowania nabytej nieruchomości, żądając potwierdzenia swego stanowiska, iż to komornik sądowy jest organem egzekucyjnym obowiązanym do wystawienia faktury VAT dokumentującej sprzedaż. Naczelnik Urzędu Skarbowego - po konsultacji swej odpowiedzi z Dyrektorem Izby Skarbowej - pismem z dnia [...]r., nr [...] stwierdził, iż przedmiotowa transakcja stanowiła czynność egzekucyjną sądu, a prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę. Po wezwaniu spółki o uzupełnienie powyższej odpowiedzi - Naczelnik Urzędu Skarbowego, po ponownej konsultacji swego stanowiska z Dyrektorem Izby Skarbowej, pismem z dnia [...]r., nr [...] m.in. wyjaśnił, że komornicy sądowi zgodnie z treścią art. 12a ustawy z 8.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) i zgodnie z § 51 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.03.2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) - komornik sądowy staje się płatnikiem VAT tylko w sytuacji dokonania czynności sprzedaży i tylko wówczas wystawia fakturę VAT potwierdzającą dokonanie takiej sprzedaży. Skoro w niniejszej sprawie sąd dokonał sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, to komornik nie staje się płatnikiem podatku od towarów i usług od tej sprzedaży, ani nie wystawia faktury dokumentującej tą sprzedaż. Na kolejne zapytanie spółki z o.o. "A" z dnia [...]r.- Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem nr [...] z dnia [...]r. wyjaśnił, iż firma "B" S.A. w K. nie jest z tytułu sprzedaży nieruchomości w trybie egzekucji przez sąd rejonowy płatnikiem podatku od towarów i usług i nie ma prawa do wystawienia faktury VAT. Spółka z o.o. "A" pismem z dnia [...]r. wezwała organ podatkowy do usunięcia prawa określonego w art. 14a Ordynacji podatkowej polegającego na nie udzieleniu pisemnej informacji, kto jest podmiotem zobowiązanym do wystawienia faktury VAT w przypadku nabycia nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej. Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...]r. nr [...] stwierdził, iż udzielił odpowiedzi na postawione mu pytania, podtrzymując swoje stanowisko w trzech poprzednio udzielonych odpowiedziach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesionej na podstawie art. 52§ 3, art. 53 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - spółka z o.o. "A" z K. zarzuciła czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. naruszenie art. 14a Ordynacji podatkowej polegającego na nie spełnieniu obowiązku udzielenia pisemnej informacji w przedmiocie, kto jest podmiotem zobowiązanym do wystawienia faktury VAT w przypadku nabycia nieruchomości w trybie egzekucji komorniczej. Naczelnik Urzędu Skarbowego w odpowiedzi na skargę wniósł ojej oddalenie stwierdzając, że zarzuty skarżącej spółki są gołosłowne i bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym skargi, zważył co następuje: Art. 14a Ordynacji podatkowej - w brzmieniu obowiązującym w 2004 r.-zobowiązywał niektóre organy podatkowe do udzielania informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego w sprawach indywidualnych, które nie mogły mieć charakteru abstrakcyjnego. Stosownie do § 1 art. 14a tej ustawy - zapytanie wyłącznie uprawnionego podmiotu (tj. podatnika, płatnika czy inkasenta) winno nie tylko zawierać wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego, ale również własne stanowisko w sprawie. Z treści art. 14a Ordynacji podatkowej wynikało, że właściwy organ podatkowy nie mógł odmówić udzielenia informacji. Jednocześnie jednak, uprawnione do zadania pytania podmioty nie otrzymały żadnego instrumentu prawnego, za pomocą którego mogłyby wpływać na ostateczną treść otrzymanej informacji. Powyższy przepis Ordynacji podatkowej nie przewidywał bowiem żadnej możliwości domagania się przez podatnika, płatnika czy inkasenta zmiany albo uzupełnienia udzielonej mu informacji. Jednocześnie skład sądzący wskazuje, iż już w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 1998 r., sygn. akt I SAB/Ka 16/98 (ONSA 1999, nr 2, poz. 74) wyjaśniono, że udzielenie pisemnej informacji przez organ podatkowy o zakresie stosowania prawa podatkowego nie jest czynnością mieszczącą się w zakresie objętej hipotezą art. 16 ust. l pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), a zatem czynności polegające na udzielaniu czy nieudzielaniu indywidualnej informacji podatkowej nie mogły być przedmiotem skutecznej skargi do sądu. Powyższe stanowisko zostało podzielone w glosie przez doktrynę prawa podatkowego (por. J. Małecki, Glosa do postanowienia NSA z dnia 2 grudnia 1999 r. sygn. akt I SAB/Ka 16/98, Orzecznictwo Sądów Powszechnych 1999, nr 7-8, s. 373-375). Także w wyroku NSA z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt III S.A. 3665/00, Palestra 2003, nr 7-8, s. 242 wyjaśniono, że udzielenie informacji podatkowej jest co prawda czynnością z zakresu administracji publicznej, ale nie ma ona władczego charakteru i nie konkretyzuje się poprzez wydanie decyzji lub innego orzeczenia. Nie stanowi także "przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Odpowiednikiem art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w zakresie wyznaczenia zakresu sądowej kontroli działalności administracji publicznej jest od dnia 1 stycznia 2004 r. art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Komentatorzy powyższej ustawy (por. np. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 61-62) wyjaśniają, że kategoria aktów i czynności organów administracji publicznej które spełniają wszystkie przesłanki wymienione w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest szeroka i w kategorii czynność z zakresu administracji publicznej, które nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego mieszczą się i obecnie".... Działania, które polegają wyłącznie na wyjaśnianiu określonych przepisów prawa, wypowiadaniu poglądów i opinii prawnych na temat treści i znaczenia określonych norm prawnych, wyrażaniu stanowiska na temat stosowania określonych przepisów prawa" Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika zatem, że udzielenie pisemnej informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego w sprawach indywidualnych, które przewidywał w 2004 r. art. 14a Ordynacji podatkowej - nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej mieszczącą się w zakresie objętym hipotezą art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a skarga na tego rodzaju czynność jest niedopuszczalna jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego. Wobec zatem stwierdzenia braku dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego powyższej informacji o zakresie stosowania prawa podatkowego - na podstawie art. 58 § 1 pkt.1 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. Okoliczności powyższe sprawiają jednocześnie, że rozważanie dalszych wątków zawartych w skardze oraz w odpowiedzi na skargę należało pozostawić na uboczu. Sąd administracyjny wyjaśnia jednocześnie, iż nie posiada żadnych kompetencji do udzielania informacji prawnych związanych z pismem strony z dnia [...]r. /-/K.Pawlicki /-/S.Zapalska /-/J. Małecki LF