I SA/Po 904/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku E. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] r. nr: [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka Do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga E. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. określającą zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł z tytułu przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości. W petitum powyższej skargi strona wniosła, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, który ją wydał, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez ten organ, w powołaniu się na art. 61 § 3 P.p.s.a., skarżący wniósł o wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżanej decyzji. W uzasadnieniu E. M. podniósł, iż w świetle okoliczności sprawy, w której przedmiotowa decyzja została wydana bez wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego oraz nie została zapewniona skarżącemu możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, czy do zgłoszenia swoich wniosków, a nadto z uwagi na ciężką sytuację materialną strony - wykonanie decyzji organu podatkowego wyrządzi jej znaczną szkodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w skrócie: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść powyższych norm prawnych, należy stwierdzić , iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W następstwie przyjętej przez ustawodawcę w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady dyspozytywności, decyzja strony skarżącej o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie jej ochrony tymczasowej przed sądem administracyjnym pociąga za sobą obowiązek uzasadnienia przez nią wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia tej ochrony (vide: postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07, LexPolonica nr 2114635). Zaniechanie przez stronę wykazania zaistnienia po jej stronie okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia uwzględnienie przedmiotowego wniosku przez Sąd, który w tym zakresie nie działa z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przesądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio). Tym samym w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie poszukuje okoliczności uzasadniających złożony przez stronę w tym zakresie wniosek (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" z 2009 r. nr 2, poz. 22). W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych norm oraz art. 61 § 5 P.p.s.a., należało orzec, jak w sentencji postanowienia. /-/ Katarzyna Wolna - Kubicka