I SA/Po 904/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [....] r. o nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2013r. Nr [...] ustalającą R. S. zobowiązanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2012. Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] 2013 r. Prezydent Miasta P. ustalił R. S. podatek od nieruchomości za rok 2012 w kwocie [...]zł. Podatkiem objęte zostało 69, 70 m˛ powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego oraz 724,97 m˛ powierzchni gruntu - zakwalifikowanego jako grunt pozostały. Do opodatkowania podstaw przyjęto stawki podatkowe wynikające z uchwały z dnia 8 listopada 2011 r. Nr [...], które określały, iż dla gruntów pozostałych stawka podatkowa wynosi [...] zł za 1 m˛ a w stosunku do 1m˛ użytkowej powierzchni mieszkalnej - stawka podatkowa wynosiła [...] zł. W przewidzianym ustawą terminie odwołanie od decyzji organu I instancji złożył R. S.. Decyzji organu podatkowego I instancji zarzucono brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów mających znaczenie dla niniejszej sprawy tj. wykazania - czy Skarżący jest posiadaczem gruntu o wskazanej w decyzji podstawie, czy jest najemcą opodatkowanego lokalu oraz czy nieruchomość przeznaczona jest dla celów mieszkalnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wskazało, że sporna nieruchomość - w tym lokal mieszkalny - został prawidłowo opodatkowany - w oparciu o przepis art.3 ust. 3 ust. 1 pkt4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazano, że zgodnie z tym przepisem, podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące posiadaczami nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli nieruchomości te stanowią odrębną nieruchomość. Wskazano, że jak wynika z informacji zawartych w piśmie organu podatkowego I instancji przekazującym odwołanie R. S., sporna nieruchomość stanowi niezabudowaną część nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] oznaczonej geodezyjnie jako obręb N., obejmującą obszar 724,97 m˛, ark.23, dz.[...]. Jak wyjaśniono, powierzchnia tej nieruchomości jest również ujawniona w księdze wieczystej prowadzonej m.in. dla tej nieruchomości pod aktualnym adresem ul. [...] w P. (poprzednio u. [...]). Wskazano ponadto, że z dokumentu znajdującego się w aktach organu I instancji, tj. umowy dzierżawy ogrodu przydomowego zawartej pomiędzy M. P. a R. S. w dniu 5 maja 2009 r. wynika, że powierzchnia 724,97 m˛ została wydzierżawiona R. S. jako ogród przydomowy. Wskazano też, że w aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych w P. z dnia 15 czerwca 2005 r. skierowane do R. S., z treści którego wynika, iż Skarżący jest najemcą lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w P. o powierzchni 53,96 m˛. Wyjaśniono, że powierzchnia mieszkalna uległa powiększeniu do wielkości 69,7 m˛ na skutek dokonanej samowolnie rozbudowy i z tego względu na dokonanie samowolnej dobudowy powierzchni mieszkalnej wymagane będzie pozwolenie na jej użytkowanie z Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P.. Podkreślono nadto, że nazwa ulicy i numer domu, przy której położona jest sporna nieruchomość tj. [...], wcześniej nosiła nazwę ul. [...] w P., a w wyniku podziału nieruchomości położonej przy [...], ark.26,dz.[...] w P. na mniejsze działki - sporna nieruchomość uzyskała odrębne oznaczenie geodezyjne i stała się działką nr [...] i w takim oznaczeniu figuruje w księdze wieczystej. Wyjaśniono, że Zarząd Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych w P. w 2012 r. nie był trwałym zarządcą nieruchomości należących do Gminy P.. W przewidzianym ustawą terminie R. S. wniósł skargę do sądu administracyjnego, podnosząc zarzuty błędnej oceny stanu faktycznego, poprzez założenie, iż podatnik zawarł umowę nie z zarządcą nieruchomości; naruszenie prawa materialnego (art. 3 ustawy o podatkach lokalnych) poprzez uznanie, że Skarżący jest zobowiązany do opłacania podatku od nieruchomości, oraz naruszenia art. 70 Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazano na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, (w szczególności art. 7, 10 § 1, 40 § 2 kpa, i 77 kpa, poprzez brak możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, brak zawiadomienia o podejmowanych czynnościach). Żądaniem skargi objęto uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie jej, jak również decyzji ją poprzedzającej. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że w grudniu 2013 r. R. S. złożył w Urzędzie Miasta P. deklarację w podatku od nieruchomości za lata 2008-2013. Za wszystkie lata złożono jedną deklarację. Tego samego dnia (jak wskazuje prezentata) Skarżący złożył korektę złożonej deklaracji. Ponieważ zarzutem złożonej do Sądu skargi, jak i podnoszonym na etapie postępowania odwoławczego objeto prawidłowość przyjętych przez organy ustaleń faktycznych w zakresie podstawy opodatkowania, nie sposób nie odnieść się do faktu zupełnego pominięcia tej okoliczności w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Jak wynika ze złożonych jednego dnia deklaracji i jej korekty, przedmiotem korekty była wskazana przez Skarżącego podstawa opodatkowania. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organy dokonywały weryfikacji wskazanych danych w tym zakresie. Uwagę zwraca również sposób wypełnienia przez podatnika druku deklaracji i jej korekty. Dokumenty te nie zawierają bowiem wszystkich danych, a z akt sprawy nie wynika aby organ wzywał podatnika do uzupełnienia wskazanych dokumentów. Kolejnym ważnym elementem jest podstawa przyjętych przez organy ustaleń faktycznych. Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazuje, że ustalenia te oparto na danych z ewidencji. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na fakt, że do akt sprawy nie załączono żadnego dokumentu, który pozwalałby na weryfikację poprawności przyjętej przez organy obu instancji podstawy opodatkowania w roku 2012. Jedynymi załączonymi do akt dokumentami na które powołuje się Kolegium w kontekście ustaleń faktycznych są: umowa dzierżawy z dnia 05 maja 2009 roku oraz pismo Zarządu Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych w P. z dnia 15 czerwca 2005 r. skierowane do podatnika. Zauważyć należy, że nie są to źródła w oparciu o które powinno następować ustalenie podatku od nieruchomości. Podstawą wymiaru podatków, co do zasady, nie jest bowiem stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. W tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające (wyrok NSA z dnia 28 marca 2014 r., II FSK 950/12; dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl).Na rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków wskazuje przepis art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm. - w skrócie: "P.g.k."), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy tym, w orzecznictwie tym dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie, na przykład, dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art.180 § 1 w związku z art.194 § 3 O.p. (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo; dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazuje Kolegium stan nieruchomości położonej przy ul. [...] ulegał zmianom. Bezspornie bowiem doszło do podziału nieruchomości oraz jej ewidencyjnego oznaczenia i rozbudowy lokalu mieszkalnego. Akta sprawy nie pozwalają jednak stwierdzić, ani kiedy konkretnie nastąpiły te zmiany, ani jakie dane ujawniono w ewidencji, a co za tym idzie czy organy obu instancji dokonując wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2012, przyjęły właściwe dane. Należy zauważyć, że Skarżący zakwestionował również ustalenia co do przeznaczenia nieruchomości na cele mieszkalne i w tym kontekście brak dowodów potwierdzających prawidłowość ustaleń organów. Z akt sprawy wynika, że w 2013 r. Skarżący złożył jedną zbiorczą deklarację za lata 2008-2013, tego samego dnia dokonując korekty tej zbiorczej deklaracji i nie jest jasne ani: kiedy nastąpiły opisane w decyzji zmiany dotyczące podstawy opodatkowania i zostały ujawnione w ewidencji, ani czy wszystkie te zmiany zostały ujawnione w ewidencji. Podkreślić należy, że jakkolwiek, organy deklarują, że poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne zostały dokonane w oparciu o dane z ewidencji, to fakt ten nie poddaje się weryfikacji ponieważ nie załączono do akt sprawy dokumentów tę okoliczność potwierdzających. Skarżący, jakkolwiek wskazał w zbiorczej deklaracji (obejmującej lata 2008-2013) i jej korekcie określone dane, to jednocześnie w złożonym odwołaniu dotyczącym podatku od nieruchomości za rok 2012 oraz w skardze do Sądu kwestionuje on dane przyjęte przez organy przy ustalaniu wymiaru podatku rok 2012. Skoro natomiast – jak wskazano powyżej – organy przy dokonywaniu wymiaru podatku związane są danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków (a nie danymi wskazanymi przez podatnika), to dla oceny zasadności zarzutów skargi konieczne jest odniesienie się do zapisów ewidencji gruntów i budynków. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd w myśl art. 133 ppsa, orzeka na podstawie akt sprawy. Z uwagi na brak w aktach sprawy dokumentacji, w oparciu o którą wedle deklaracji zwartych w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej dokonano wymiaru podatku za rok 2012, Sąd nie mógł dokonać weryfikacji zasadności podniesionych w skardze zarzutów, bowiem z akt sprawy nie wynika, kiedy doszło do omawianych zmian i ujawnienia, ani jaki ewentualnie te zmiany miały wpływ na ustalenie podatku od nieruchomości w roku 2012. Uwagę zwraca również fakt, że przedmiotem zawartej ze Skarżącym w 2009 r. umowy dzierżawy jest "ogród przydomowy". Należy zwrócić uwagę, że status prawny wskazanego w umowie "przydomowego ogrodu" nie jest znany ponieważ do akt nie załączono stosownej dokumentacji. Określenie charakteru prawnego tego ogrodu ma zasadnicze znaczenie dla zastosowania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności w sytuacji gdy Skarżący utrzymuje, że nie ciąży na nim obowiązek podatkowy w tym zakresie. Należy zauważyć, że pozbawiając Skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału organy nie poczyniły ustaleń z czego konkretnie Skarżący wywodzi swoje stanowisko o braku obowiązku podatkowego w tym zakresie, tj. czy chodzi faktycznie tylko o postanowienia stanowiącego załącznik do umowy dzierżawy "Regulaminu użytkowania ogródków przydomowych", czy też może o status prawny tego ogrodu nazwanego jedynie "ogrodem przydomowym" w kontekście zwolnienia przedmiotowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ II instancji nie odniósł się w żaden sposób do kwestii treści wskazanego Regulaminu, a w załączonej do akt dokumentacji załącznika tego brak. Zgodzić też należy się też ze stroną skarżącą, co do tego że nie jest jasne na jakiej podstawie ustalono status Skarżącego jako podatnika w odniesieniu do lokalu mieszkalnego. Sam Skarżący kwestionuje swój status jako podatnika w tym zakresie, a jedyną wskazaną przez organy podstawą do przyjęcia statusu Skarżącego jako podatnika w odniesieniu do lokalu mieszkalnego jest załączone do akt pismo Zarządu Komunalnych Zasobów Mieszkaniowych w P. z dnia 15 czerwca 2005 r. Zauważyć przy tym należy, że powołując się na wskazane pismo z 2005 r. organ dokonał wymiaru podatku za rok 2012. Również w tym zakresie, pozbawiono Skarżącego możliwości wypowiedzenia się. W świetle powyższego należało stwierdzić, że decyzje obu instancji wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, że w myśl art. 187 § 1 (t.j. – Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej jako: Ordynacja podatkowa) organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 124 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Nie sposób też zgodzić się z organami, że w okolicznościach badanej sprawy brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania i brak powiadomienia o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej, są uchybieniami pozostającymi bez wpływu na wynik sprawy. W obliczu wyraźnych trudności podatnika z prawidłowym określeniem podstawy opodatkowania (czego dowodzi korekta deklaracji, jak również fakt złożenia zbiorczej deklaracji za lata 2008-2013) oraz w obliczu treści zarzutów odwołania fakt, że nawet nie umożliwiono stronie wypowiedzenia się w sprawie i nie udokumentowano przyjętych przez organy ustaleń, ma zasadniczy wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Prawidłowość przyjętych przez organy i kwestionowanych przez stronę skarżącą ustaleń faktycznych w zakresie przyjętej podstawy opodatkowania wymyka się kontroli Sądu, bowiem wbrew deklaracjom organów o przyjęciu ustaleń faktycznych z ewidencji gruntów i budynków, do akt sprawy załączono wyłącznie kopię umowy dzierżawy z 2009 (bez załącznika) oraz pismo z 2005 r. Tymczasem, nie ulega wątpliwości, że nie są to wystarczające źródła dla przyjęcia właściwej podstawy opodatkowania, w podatku od nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że choć Kolegium odwołuje się do zapisów w księgach wieczystych, to również tych danych nie załączono do akt sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności wskazać, że nie zasługuje na akceptację zarzut przedawnienia. Przedmiotem skargi jest legalność decyzji ustalającej osobie fizycznej zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2012. Stosownie do treści art. 21§ 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Jednocześnie w myśl art. 6 ust 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. W myśl art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, - co do zasady - nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W okolicznościach badanej sprawy ciążący ewentualnie na R. S. obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości miał powstać w 2012 r. Decyzję ustalającą wysokość zobowiązania z tego tytułu wydano w dniu [...] 2013 r. i doręczono przed 31 grudnia 2013 r. a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Z woli ustawodawcy zasadą jest, że termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 47 § 1 ordynacji podatkowej). Jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie przepisy prawa podatkowego określają kalendarzowo terminy płatności podatku, a decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego nie została doręczona co najmniej 14 dni przed terminem płatności podatku, obowiązuje termin określony w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej. Ponieważ art. 6 ust. 7 zd. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że podatek od nieruchomości od osób fizycznych jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego, a decyzję dotyczącą roku 2012 doręczono Skarżącemu w 2013 roku to termin płatności tego zobowiązania podatkowego mógł upłynąć dopiero z 14 dniem od dnia doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Odnosząc się do argumentacji skargi należy wskazać, że w myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, z którym upłynął termin płatności podatku. W okolicznościach badanej sprawy oznacza to, że wskazany w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej termin przedawnienia, na który powoływała się strona skarżąca z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2012, doręczonej w 2013 r., upływałby dopiero z dniem 31 grudnia 2018. Podniesiony więc w skardze zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2012 nie zasługiwał więc na uwzględnienie. Strona skarżąca, wbrew zarzutom skargi, nie wykazała też faktu zwarcia przez Skarżącego umowy dzierżawy z zarządcą a nie właścicielem nieruchomości. W tym zakresie należy zauważyć, że umowa dzierżawy z 2009 r. przedłożona wraz ze zbiorczą deklaracją za lata 2008-2013 przez samego Skarżącego w sposób jednoznaczny wskazuje jako stronę umowy Miasto P., a nie jednostkę organizacyjną jednostki samorządu terytorialnego. Z treści wskazywanego przez stronę skarżącą dokumentu jednoznacznie wynika z kim Skarżący zawarł umowę. Strona skarżąca nie wykazała też w żaden sposób aby umowę tę wbrew jej literalnemu brzmieniu zawarto z zarządcą nieruchomości, a nie jej właścicielem. Tymczasem, jeżeli trwały zarząd zostałby ustanowiony, to bezspornie musiałaby istnieć decyzja potwierdzająca ten fakt. Strona skarżąca nie powołuje się na istnienie jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego ustanowienie trwałego zarządu na spornej nieruchomości. W okolicznościach badanej sprawy organy wskazują, że nie doszło do ustanowienia trwałego zarządu, a umowa została zawarta z właścicielem nieruchomości. W tej sytuacji brak podstaw by zgodzić się z argumentacją zwartą w skardze i powołanym w niej orzecznictwie, bowiem dotyczy ono stanów faktycznych w których to zarządca nieruchomości wynajmował, dzierżawił je innym osobom. Mając na uwadze okoliczności faktyczne badanej sprawy, należy również zauważyć, że nawet gdyby już po zawarciu pomiędzy Skarżącym a Miastem P. umowy dzierżawy, miało dojść do ustanowienia trwałego zarządu, to fakt ten pozostałby bez wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Spełnienia tych przesłanek dowodzi, bowiem umowa dzierżawy z 2009r. z której zarówno organy, jak i Skarżący wywodzą jego tytuł prawny do tej nieruchomości w roku 2012. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, należy wskazać, że postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji toczyło się trybie przewidzianym przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (kpa) nie znajdowały w niniejszej sprawie zastosowania. Dlatego też zarzuty naruszenia przepisów kpa nie zasługują na uwzględnienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie rozważenie biegu terminu przedawnienia, w kontekście ewentualnego zawieszenia biegu terminu do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za rok 2012. W przypadku ustalenia, ze nie upłynął termin przedawnienia do wydania decyzji ustalającej za rok 2012, rzeczą organów będzie precyzyjne ustalenie i udokumentowanie w aktach sprawy stanu faktycznego i prawnego istniejącego w roku 2012, tj. udokumentowanie statusu prawnego ogrodu przydomowego oraz przysługującego Skarżącemu tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego i jednoznaczne określenie podstawy opodatkowania. Postępowanie należy przeprowadzić z poszanowaniem zasad postępowania, umożliwiając stronie skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału. Wobec powyższego Sąd w pkt. I sentencji wyroku orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ppsa. W pkt. II sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800). Na koszty, w niniejszej sprawie składa się wyłącznie kwota [...]zł stanowiąca koszty zastępstwa procesowego adwokata ustanowionego z wyboru, ponieważ od kosztów sądowych skarżący został zwolniony na mocy orzeczenia referendarza sądowego.