I SA/Po 941/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie NSA Sylwia Zapalska WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Urszula Kosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r. sprawy ze skargi B. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie nieuznania za zasadny zarzutu wniesionego w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych oddala skargę. /-/ K.Pawlicki /-/ M.Jaśniewicz /-/ S.Zapalska Pismem z dnia [...] maja 2009r., nazwanym "skargą na czynności egzekucyjne", B. F. złożył skargę na czynności egzekucyjne podjęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – W., wyrażone poprzez zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego z dnia [...] maja 2009r. i doręczonego w dniu [...] maja 2009r. Skarżący zażądał cofnięcie zajęcia rachunku bankowego i zwrotu wszystkich poniesionych kosztów egzekucyjnych. Ponadto wskazał, że należności zostały zapłacone zanim organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku. W tej sytuacji – zdaniem strony – dokonano zajęcia rachunku w celu egzekucji nieistniejącego zobowiązania. Powyższe pismo zostało przesłane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego P. – G. jako wierzyciela w celu ustosunkowania się do podniesionych zarzutów. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009r. w/w organ, działając na podstawie art. 33 pkt 1 oraz art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2005r. Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), wyraził stanowisko wierzyciela w przedmiotowej sprawie i nie uznał wniesionych przez zobowiązanego zarzutów. W uzasadnieniu wskazano, że wierzyciel po stwierdzeniu braków opłat w podatku od towarów i usług za grudzień 2008r. oraz styczeń i luty 2009r., podjął czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych poprzez wystawienie w dniu 16 kwietnia 2009r. tytułów wykonawczych i skierowanie ich do właściwego organu. Z kolei organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – W. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych za okresy: - grudzień 2008r., do zapłaty [...]zł z terminem płatności [...] stycznia 2009r. Wpłata w dniu [...] maja 2009r. w wysokości [...]zł. Wystawiono postanowienie z [...] maja 2009r. o zaliczeniu wpłaty. - styczeń 2009r., do zapłaty [....]zł z terminem płatności [...] lutego 2009r. Wpłata w dniu [...] kwietnia 2009r. w wysokości [...]zł. Wystawiono postanowienie z [...] maja 2009r. o zaliczeniu wpłaty. - luty 2009r., do zapłaty [...]zł z terminem płatności [...] marca 2009r. Wpłata w dniu [...] kwietnia 2009r. w wysokości [...]zł. Wystawiono postanowienie z [...] maja 2009r. o zaliczeniu wpłaty. Zdaniem organu w niniejszej sprawie ustalono, iż zobowiązany nie dokonał w terminach wpłat określonych w przepisach prawa, co oznaczało niewykonanie obowiązku przez zobowiązanego i skutkowało wystawieniem przez wierzyciela tytułów wykonawczych. Wniesione zarzuty nie mogą być uznane ponieważ na dzień wystawienia tytułów istniał obowiązek, który podlegał zaspokojeniu, a organ egzekucyjny był zobowiązany do prowadzenia postępowanie egzekucyjnego. W zażaleniu z dnia [...] lipca 2009r. B. F. wniósł o uchylenie postanowienia z [...] czerwca 2009r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o zmianę postanowienia i orzeczenia o obowiązku zwrotu niesłusznie pobranych kwot, w tym kosztów egzekucyjnych, oraz wypłatę odsetek. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że przedstawione przez stronę zarzuty z wyłączeniem zarzutu "wykonania obowiązku" odbiegają od przypadków wskazanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty te dotyczą głównie pracy organu egzekucyjnego a nie wierzyciela. Z kolei odnosząc się do podniesionego w sprawie zarzutu, organ odwoławczy stwierdził, że na dzień 16 kwietnia 2009r., w którym wystawiono tytuły wykonawcze, obowiązek objęty trzema tytułami wykonawczymi był wymagalny, a wpłaty dokonane po tej dacie zostały przez wierzyciela zaliczone zgodnie z art. 62 Ordynacji podatkowej. Z kolei z przedstawionego w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2009r. zestawienia dokonanych wpłat wynika, że zobowiązany tylko częściowo i znacznie po terminie wywiązał się z obowiązku zapłaty należnego podatku. W skardze z dnia [...] września 2009r. B. F. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 27 § 1 oraz art. 64 § 8 i 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a ponadto art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wyjaśnił istotnych elementów stanu faktycznego, a przede wszystkim nie odniósł się do podniesionych zarzutów. Jednocześnie skarżący przyznał, że w sporej części sformułowane przez niego zarzuty nie wypełniały wymogów zarzutów opisanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Na żądanie Sądu organ odwoławczy uzupełnił akta sprawy przez nadesłanie tytułów wykonawczych z dnia [...] kwietnia 2009r. wraz z dowodami ich doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Odnośnie ustalonego w sprawie stanu faktycznego należy stwierdzić, że nie było sporu między stronami, że podatnik w ustawowych terminach nie uiścił należnego podatku od towarów i usług. Wobec powyższego w dniu [...] kwietnia 2009r. wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze, które wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego doręczono zobowiązanemu w dniu [...] maja 2009r. (k. 25 akt sądowych). Z kolei w piśmie z dnia [...] maja 2009r., nazwanym "skargą na czynności egzekucyjne" skarżący użył sformułowania, iż postępowaniu zarzuca istotne naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego poprzez prowadzenie czynności egzekucyjnych wobec braku zobowiązania. Jednocześnie strona nie wskazała żadnego przepisu prawa, który miał być naruszony przez organ egzekucyjny. W związku z tym, że w piśmie sformułowano zarzut, iż organ dokonał zajęcia rachunku bankowego celem egzekucji nieistniejącego już zobowiązania, organ uznał powyższe za zarzut w rozumieniu art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Było to o tyle zasadne, że zarzut wniesiono w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego. W tej sytuacji organ egzekucyjny – stosownie do treści art. 34 w/w ustawy – obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela, które w zakresie m.in. wykonania bądź istnienia obowiązku jest dla organu wiążące. Tytuły wykonawcze (k. 20, 29 i 34 akt sądowych) jako podstawę prawną obowiązku wskazują art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, który stanowi, iż podatnicy są obowiązani bez wezwania do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego. Jak to wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia zobowiązany dokonał wpłat na konto urzędu w dniach [...] kwietnia i [...] maja 2009r. Dokonane wpłaty zostały zaliczone na należność i odsetki za zwłokę, o czym stanowią postanowienia z 11, 12 i 19 maja 2009r. (k. 11, 7 i 3 akt administracyjnych). Wobec powyższego niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż na dzień wystawienia tytułów wykonawczych organ podał właściwą kwotę należności głównej oraz odsetek. Zupełnie niezrozumiały jest z kolei zarzut naruszenia art. 64 w/w ustawy skoro przedmiotem skargi jest postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie nieuznania za zasadny zarzut wniesiony w trakcie postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2009r. obok zarzutu nieistnienia obowiązku zażądał od organu egzekucyjnego cofnięcia zajęcia rachunku bankowego oraz zwrotu kosztów egzekucyjnych. Z kolei w zażaleniu wniósł o uchylenie postanowienia o oddaleniu zarzutów, ale w treści pisma podtrzymał żądanie zwrotu nadmiernych kosztów egzekucyjnych. W takim stanie sprawy skład orzekający doszedł do wniosku, iż skarżący prawdopodobnie chciał złożyć skargę na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 w/w ustawy. Powyższe przypuszczenie znajduje potwierdzenie w skardze, gdzie skarżący przyznaje, że podniesione przez niego zarzuty w sporej części nie wypełniały wymogów zarzutów opisanych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wobec powyższego trudno żądać od organu egzekucyjnego, aby domyślał się jaki jest charakter pisma wnoszonego przez stronę, która prowadzi kancelarię radcy prawnego. W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/K. Pawlicki /-/ M. Jaśniewicz /-/S. Zapalska kk