I SA/Po 945/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległość podatkową Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. oddala skargę /-/ R.Wiatrowski /-/ S.Małek /-/ M.Skwierzyńska Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z (...), na podstawie przepisów art. 47 § 1, art. 53 § 3, § 4, art. 107 § 1, § 2 pkt 2 i 4, art. 108, art. 116 § 1, § 2, art. 207 ordynacji podatkowej orzekł o odpowiedzialności R. K. jako członka zarządu A Sp. z o.o. za zaległości w podatku VAT za grudzień 2003r. w wysokości (...) zł, odsetki za zwłokę – (...) zł oraz koszty egzekucyjne – (...) zł. W uzasadnieniu wskazano, iż R. K. był członkiem zarządu spółki od 21 stycznia 2003r. do 31 grudnia 2004r. Ustalono również, iż na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w oparciu o deklaracje VAT – 7 wszczęto wobec spółki postępowanie egzekucyjne. W toku tego postępowania dokonano zajęcia majątku ruchomego (2 sztuki form wtryskowych do produkcji obudowy odbiorników TVC 25) o wartości (...) zł. Przedmioty te, jak również zagrożone zajęciem formy wtryskowe do produkcji budowy odbiorników TVC 28, zostały jednak zbyte przez likwidatora spółki. Pozostały majątek ruchomy (kable zasilające, panele i części do aparatu rentgenowskiego), z uwagi na brak wartości handlowej oraz wycofanie z obrotu, nie został zajęty. Innych składników majątku spółki nie ujawniono (pisma do Ministerstwa Sprawa Wewnętrznych i Administracji, CBA Wojewódzka Kopia Bezpieczeństwa Centralnej Ewidencji Pojazdów, Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezji i Kartografii, (...)). Bezskuteczne okazały się również zajęcia rachunków bankowych oraz udziałów w spółce B. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem z (...), umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki. Zgodnie z przepisem art. 116 § 1 ordynacji podatkowej, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli prowadzona wobec spółki egzekucja okazała się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że nie zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie wszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego możliwa jest egzekucja. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe, z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy stwierdzono, iż zaległość w podatku od towarów i usług za wskazany okres powstała w czasie pełnienia przez R. K. funkcji członka zarządu. Egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Jednocześnie nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości bądź otwarcie postępowania układowego z wierzycielami. Tym samym wystąpiły przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu – R. K. za zobowiązania spółki. Podkreślono nadto, iż nie mają znaczenia dla odpowiedzialności osoby trzeciej nieprawidłowości w rozliczeniach z kontrahentami. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje również okoliczność, że R. K. zajmował się funkcjonowaniem serwisów medycznych, stroną techniczną i inżynieryjną. Przepis art. 116 o.p. nie uwzględnia bowiem przy odpowiedzialności wewnętrznego podziału czynności pomiędzy członków zarządu. W odwołaniu R. K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji oraz stwierdzenie okoliczności z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. bądź umorzenie postępowania. Zarzucił: 1) naruszenie przepisu art. 122 oraz art. 187 o.p., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i nieuwzględnienie okoliczności uwalniających odwołującego od odpowiedzialności; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez nieuwzględnienie przesłanki, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. W uzasadnieniu podkreślono, iż organ podatkowy nie wskazał, w którym momencie wystąpiła przesłanka do złożenia stosownych wniosków. Nie uwzględnił także oświadczenia odwołującego w przedmiocie dobrej kondycji finansowej spółki podczas pełnienia przez niego funkcji członka zarządu oraz sprawozdania finansowego za 2003r. potwierdzającego tę okoliczność. Wskazano nadto, iż spółka posiadała wierzytelności z tytułu dostaw dla szpitali publicznych, które nie były regulowane. W związku z tym odwołujący, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ordynacji podatkowej, nie może ponosić odpowiedzialności za omawiane zaległości podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z (...) utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskazał, iż ze zgromadzonych dokumentów wynika, że zaległości podatkowe spółki powstały w czasie pełnienia przez odwołującego obowiązków członka zarządu. Bez znaczenia jest przy tym argument, iż R. K. zajmował się sprawami technicznymi. Podstawą odpowiedzialności jest bowiem sam fakt bycia członkiem zarządu. Dodano, iż wbrew twierdzeniu odwołującego aktywnie pełnił on funkcje członka zarządu, występując w dniu (...) z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych spółki. W toku postępowania wykazano również, iż nie ma możliwości zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z majątku spółki. Podkreślono, iż spółka A nie prowadzi działalności gospodarczej. Zajęcie rachunków bankowych nie przyniosło rezultatów. Nieskuteczne były zajęcia wierzytelności u kontrahentów spółki, z uwagi na ich nieuznanie. Nie ujawniono żadnego majątku ruchomego jak i nieruchomego. Bezskuteczne było również zajęcie udziałów w spółce B. Analiza dokumentów tego przedsiębiorstwa dokonana przez biegłego wykazała bowiem, iż nie przedstawiają one żadnej wartości. Odnosząc się do twierdzenia, iż spółka posiadała majątek ruchomy o znacznej wartości, który został bezprawnie sprzedany przez likwidatora, gdy odwołujący nie pełnił już obowiązków członka zarządu, wyjaśniono, że orzeczenie o odpowiedzialności nie jest uzależnione od wykazania, iż bezskuteczność egzekucji została zawiniona działaniami członka zarządu. Zdaniem organu odwoławczego R. K. nie wykazał także, iż wystąpiły przesłanki egzoneracyjne, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 ordynacji podatkowej. Podkreślono, iż C Sp. z o.o. nabywając w dniu (...) zakład budżetowy A znała wszelkie zobowiązania i obciążenia dotyczące tego zakładu. Potwierdza to również złożony przez spółkę wniosek o umorzenie zaległości z tytułu podatku VAT. Rozłożona na raty zaległości nie została spłacona - zapłacono jedną z siedmiu rat. Ze zgromadzonych dokumentów (bilans, rachunek zysków i strat spółki C za lata 2002 – 2003, zakładu budżetowego oraz spółki A) wynika, iż wymienione podmioty nie posiadały płynności finansowej. Spółka A nie posiadała kapitału własnego. Cały jej majątek był więc zadłużony. C oraz zakład budżetowy ponieśli w roku 2002 stratę w wysokości (...) oraz (...) zł. Strata spółki A z tytułu prowadzonej działalności za 2003r. wyniosła natomiast (...) zł. Bezpodstawny był zatem argument odwołującego, iż w czasie gdy pełnił on obowiązki członka zarządu spółka posiadała płynność finansową. Organ odwoławczy przyznał, iż spółce A przysługiwały liczne wierzytelności wobec szpitali publicznych ((...) zł). Były one jednak trudno ściągalne a prowadzona z nich egzekucji okazała się bezskuteczna. O dobrej kondycji finansowej firmy nie świadczy także bilans aktywów równy bilansowi pasywów. Zgodnie z przepisami o rachunkowości każdy element majątku ma bowiem określone źródło finansowania. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby wskazał, iż wniosek o ogłoszenie upadłości spółki winien zostać złożony najpóźniej z chwilą zaprzestania realizacji układu ratalnego – połowa 2003r. W konsekwencji zasadnie orzeczono o odpowiedzialności R. K. za zaległości spółki z tytułu podatku VAT za grudzień 2003r. W skardze R. K. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów: 1) art. 122 w zw. z art. 187 o.p., poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie wniosków skarżącego o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego; 2) art. 210 § 4 o.p., poprzez pominięcie w decyzji podstawy prawnej oraz brak odniesienia się do argumentów odwołania; 3) art. 229 o.p., poprzez pominięcie wniosków o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Wskazał, iż organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku skarżącego o przeprowadzenie, na podstawie art. 229 o.p., dodatkowego postępowania dowodowego na okoliczność dobrej kondycji finansowej spółki oraz istnienia licznych wierzytelności wobec zakładów opieki zdrowotnej. Nie wyjaśnił także przesłanek uzasadniających utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Tym samym naruszył przepisy art. 122 w zw. z art. 187 oraz art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Podkreślono również, iż z uwagi na treść art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p., skarżący nie powinien ponosić odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W czasie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu spółka posiadała bowiem płynność finansową oraz wierzytelności z tytułu dostaw dla szpitali publicznych. Ponadto skarżący był jedynie formalnie członkiem zarządu. Jego faktyczna odpowiedzialność ograniczała się do spraw technicznych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie. Wskazano, iż kupiony przez spółkę C zakład budżetowy A był zadłużony na kwotę (...) zł, a z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wykazywał stratę w wysokości (...) zł (2002r.). Z kolei spółka C poniosła w roku 2002 stratę w wysokości (...) zł. Powstała w 2003r. spółka – A od początku znajdowała się więc w trudnej sytuacji finansowej. Zwrócono przy tym uwagę, iż organ podatkowy rozłożył spółce zaległość na raty, które nie zostały uiszczone. W związku z tym wniosek o ogłoszenie upadłości winien być zgłoszony najpóźniej z chwilą zaprzestania realizacji układu ratalnego. Podkreślono również, iż wnioski o przeprowadzenie dowodów nie zostały uwzględnione, gdyż zgodnie z art. 188 o.p. dane okoliczności zostały już stwierdzono wystarczająco innymi dowodami. Skarżący nie wyjaśnił przy tym, w jaki sposób dowód z zeznań świadków miałby wpłynąć na odmienną interpretację faktów zawartych w bilansie spółki. Ponadto organ egzekucyjny prowadził postępowanie wobec przedmiotowych wierzytelności, jednak egzekucja ta okazała się bezskuteczna. Niezasadny był więc zarzut naruszenia przepisów art. 122, art. 187 oraz art. 229 o.p. Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeśli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby stwierdzenie jej nieważności bądź uchylenie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 116 ordynacji podatkowej Wskazany przepis stanowi, iż za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. W świetle powołanego przepisu przesłankami odpowiedzialności podatkowej są: 1) pełnienie przez osobę trzecią funkcji członka zarządu spółki w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które stanowi dochodzoną zaległość podatkową, 2) bezskuteczność egzekucji, 3) niewskazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo niewskazanie braku winy w niepodjęciu tych działań, 4) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowej spółki. Orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej na podstawie wskazanego przepisu – organ podatkowy ma przede wszystkim obowiązek wykazania w ramach postępowania dowodowego istnienie zaległości podatkowej spółki. Zaległości te mogą być następstwem m. in. braku zapłaty podatku wynikającego z deklaracji podatkowych. W rozpoznawanej sprawie w sposób niekwestionowany wykazano, iż spółka z o.o. A nie dopełniła obowiązku płatności podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji VAT – 7 za grudzień 2003r. w kwocie (...) oraz odsetki za zwłokę – (...) zł i koszty postępowania egzekucyjnego – (...) zł. Przepis art. 116 § 2 o.p. ogranicza odpowiedzialność członków zarządów spółek za ich zaległości podatkowe do okresu pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu. W tym zakresie ustalono, iż prezesem zarządu spółki w czasie od 1 września 2003r. do 22 kwietnia 2004r. był P. S. a skarżący funkcję wiceprezesa zarządu pełnił od 23 stycznia 2003r. do 31 stycznia 2004r. Nie budzi zatem wątpliwości, iż przedmiotowe zobowiązanie podatkowe powstało w czasie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki. Również termin płatności tego zobowiązania upływał w czasie pełnienia tych obowiązków (art. 99 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług). Podkreślić należy, iż zawarte w przepisie § 2 art. 116 sformułowanie "w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu" – oznacza uprawnienie do realizowania wszystkich czynności związanych z pełnioną funkcją. Z tego względu podnoszona przez skarżącego argumentacja, iż jako członek zarządu zajmował się tylko sprawami technicznymi i sprawnym funkcjonowaniem serwisów nie stanowi podstawy odmiennej oceny zaskarżonej decyzji. Podstawą odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest bowiem pełnienie obowiązków członka zarządu. Bez znaczenia dla tej odpowiedzialności pozostaje więc problem wewnętrznego podziału obowiązków zarządu, a z biernej postawy tej osoby nie można wywodzić zwolnienia z odpowiedzialności podatkowej. Przesłanką warunkującą wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej (członka zarządu) jest bezskuteczność egzekucji. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z (...) na podstawie art. 59 ustawy o egzekucji administracyjnej umorzył postępowanie egzekucyjne, uznając, iż nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiegokolwiek majątku spółki. Egzekucja skierowana do rachunków bankowych spółki, jak również do jej wierzytelności okazała się bezskuteczna. W toku postępowania egzekucyjnego nie ujawniono żadnych ruchomości bądź nieruchomości, wobec których możliwa byłaby egzekucja. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. 2003, Nr 60, poz. 535, z późn. zm.) dłużnik jest obowiązany nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości – zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Według przepisu art. 10 powołanej ustawy upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Za niewypłacalnego uważa się podmiot, który nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań lub gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku (art. 11). Dla wyłączenia odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych nie ma znaczenia, kto zgłosił (zarząd czy wierzyciel) żądanie ogłoszenia upadłości. Istotne jest jedynie, aby nastąpiło to "we właściwym czasie". Wszczęcie postępowania upadłościowego może zatem nastąpić wtedy, gdy wystąpią określone przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli winien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby w ten sposób chronić ich interesy. Spółka wniosła (...) o umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług w kwocie (...) zł. Organ podatkowy decyzją z (...) płatność zaległości rozłożył na siedem rat miesięcznych, licząc od maja 2003r. Bezsporne jest, że spółka po wpłaceniu pierwszej raty kolejnych rat nie płaciła. Zasadnie zatem przyjęto w zaskarżonej decyzji, iż wniosek o ogłoszenie upadłości należało złożyć "z chwilą zaprzestania realizowania układu ratalnego przez spółkę, czyli w połowie 2003r.". Wskazać należy, iż skarżącemu znana była sytuacja finansowa spółki, skoro podpisał wniosek o umorzenie zaległości podatkowych a bilans sporządzony na dzień 31 grudnia 2003r. ujawnił brak płynności finansowej. Spółka na dzień 31 grudnia 2002 miała stratę w wysokości (...) zł a na 31 grudnia 2003 stratę w wysokości (...) zł. Łączne jej zobowiązania na koniec 2003r. wyniosły (...) zł (k. 248 akt pod.). Podkreślenia też wymaga, iż dla wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu nie ma znaczenia brak wiedzy o stanie zobowiązań spółki i wewnętrzny podział obowiązków pomiędzy członkami zarządu spółki. Przepis art. 201 kodeksu spółek handlowych stanowi bowiem, że zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Stąd też należy uznać, iż ewentualna nieznajomość sytuacji finansowej spółki i brak zainteresowania członka zarządu tą kwestią stanowi zawinione zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków. W zaskarżonej decyzji zasadnie zatem przyjęto, iż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu obowiązku w złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżący bezpodstawnie zarzuca, iż spółka, w okresie kiedy pełnił obowiązki członka zarządu, znajdowała się "w dobrej kondycji finansowej", posiadała bowiem liczne wierzytelności wobec zakładów opieki zdrowotnej. Członek zarządu ma możliwość uwolnienia się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki kapitałowej, jeżeli wskaże mienie spółki umożliwiające zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. Wymaga to jednak wskazania mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, iż egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela. Za majątek w powyższym rozumieniu nie mogą być uznane wierzytelności sporne, a więc takie, które są kwestionowane przez dłużnika. W zaskarżonej decyzji przyjęto, iż na dzień 31 grudnia 2003r. spółka posiadała liczne wierzytelności z tytułu dostaw dla szpitali publicznych na łączną kwotę (...) zł. Prowadzona jednak w tym zakresie egzekucja okazała się bezskuteczna, gdyż dłużnicy zajętych wierzytelności nie uznali ich. W postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu organy podatkowe obowiązane są jedynie do wykazania, że zaległości podatkowe istnieją a zobowiązanie podatkowe powstało w okresie pełnienia funkcji członka zarządu oraz że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Natomiast członka zarządu obciąża obowiązek wykazania istnienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność. Organ odwoławczy w świetle powyższych okoliczności zasadnie stwierdził, iż skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Brak też jest podstaw do przyjęcia, iż organ odwoławczy naruszył przepis art. 229 ordynacji podatkowej przez to, że odmówił wnioskom skarżącego z (...) i (...) o przeprowadzenie dowodu z zeznań likwidatora spółki (H. K.), świadka V. S. (księgowa spółki), przesłuchania skarżącego, przeprowadzenia dowodu z akt rejestrowych spółki oraz z akt sprawy toczącej się przed Zakładem Ubezpieczeń Społecznych na fakt, iż spółka znajdowała się w dobrej kondycji finansowej oraz fakt istnienia wierzytelności wobec zakładów opieki zdrowotnej. Organy podatkowe zgodnie z przepisem art. 122 o.p. wykazały bowiem w sposób niewątpliwy, na podstawie stosownej dokumentacji spółki, fakt istnienia przesłanek pozytywnych orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu spółki kapitałowej. Problem wykazania istnienia przesłanek negatywnych tej odpowiedzialności spoczywał na skarżącym. W odniesieniu do wierzytelności skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów (uznania wierzytelności, tytułów wykonawczych), na podstawie których organ egzekucyjny byłby uprawniony do do dochodzenia wymaganych należności (pismo skarżącego z (...), k. 153 akt pod.). "Podkreślić należy, iż członek zarządu winien wskazać konkretny, rzeczywiście istniejący majątek, posiadający określoną wartość i nadający się do egzekucji. Podstawą odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie jest powołane w piśmie z (...) uzasadnienie wyroku sądu powszechnego w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przeciwko skarżącemu. Orzeczenie to pozostaje bowiem bez jakiegokolwiek związku z rozpoznawaną sprawą. Odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej oparta jest na wskazanym przepisie ordynacji podatkowej a nie na przepisach kodeksu cywilnego, o których mowa w powołanym orzeczeniu. Za zaległości podatkowe spółki z o.o. odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu. Decyzją ostateczną z (...). orzeczono o odpowiedzialności członka zarządu (prezesa) P. S., m. in. za zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2003r. w kwocie (...) zł. Stosownie zatem do przepisu art. 116 § 1 o.p. organy podatkowe prowadziły postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. Wbrew zarzutowi skargi organ odwoławczy nie naruszył wymogu przepisu art. 210 § 4 o.p. Uzasadnienie prawne zawiera bowiem szczegółowe wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Uznając, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. /-/Roman Wiatrowski /-/Maria Skwierzyńska /-/Stanisław Małek