I SA/Po 981/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] do czasu rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącą i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących skutków dla rodziny skarżącej. Skarżąca wskazała, że: - w 2013 r. poniosła stratę w wysokości [...] zł; - w 2014 r. poniosła stratę w wysokości [...] zł; - w 2015 r. poniosła stratę w wysokości [...] zł. Skarżąca posiada mieszkanie własnościowe o powierzchni [...] m2, a nadto pawilon z płyty obornickiej, w którym do [...] grudnia 2015 r. prowadzona była działalność gospodarcza (obecnie od dnia [...] stycznia 2016 r. działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącą jest zawieszona do dnia [...] maja 2016 r. - na chwilę obecną skarżąca przebywa na zwolnieniu lekarskim). Ponadto skarżąca posiada samochód osobowy marki [...] - środki na zakup tego pojazdu pochodzą z kredytu zaciągniętego w 2012 r. Pojazd ten jest niezbędny skarżącej z uwagi na chorobę niepełnosprawnej córki skarżącej. Skarżąca jest zadłużona względem Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], w kwocie [...] zł. Rachunki bankowe skarżącej wykazują w większości wartości ujemne. Zdaniem skarżącej brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż skarżąca, na skutek egzekucji nałożonej na nią kary finansowej, może zostać pozbawiona środków do życia, co z kolei może mieć bezpośredni, negatywny wpływ na sytuację córki skarżącej, wymagającej stałej opieki matki. Brak środków finansowych może przy tym spowodować, iż skarżąca popadnie w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Na chwilę obecną skarżącej grozi wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co może doprowadzić do faktycznego pozbawienia jej środków do życia. Ponadto przeciwko skarżącej wydane zostały inne decyzje nakładające kary pieniężne. Do wniosku skarżąca załączyła m.in. zeznanie (PIT-36) o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015, 2014, 2013, PIT/B za 2015, 2014, 2013, kopię umowy o kredyt konsolidacyjny, kopię umowy o kredyt konsumencki, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności córki, kopie dokumentów ze Wspólnoty Mieszkaniowej, kopie rachunków bankowych (k. 32-86 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W wyjątkowych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., może być udzielona stronie skarżącej ochrona tymczasowa, poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jej sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody. Przede wszystkim nie wskazała konkretnych okoliczności, z których wynika, że jej aktualna sytuacja finansowa jest trudna. Skarżąca wprawdzie załączyła do wniosku m.in. zeznanie (PIT-36) o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015, 2014, 2013, PIT/B za 2015, 2014, 2013, kopię umowy o kredyt konsolidacyjny, kopię umowy o kredyt konsumencki, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności córki, kopie dokumentów ze Wspólnoty Mieszkaniowej, kopie rachunków bankowych, jednak nie podała informacji o wielkości swojego majątku, np. czy w skład majątku wchodzą jakieś przedmioty wartościowe, oszczędności, jaki jest stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym. W szczególności Sąd stwierdza, że argumentacja skarżącej zmierzająca do wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niemożliwych do odwrócenia skutków z uwagi na poniesioną w latach 2013 - 2015 stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. W tym kontekście podkreślić należy, że strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12, dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów niewątpliwie wynika, że latach 2013 - 2015 poniosła stratę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie [...] zł (w 2013 r.) [...] zł (w 2014 r.), [...] zł (w 2015 r.). Zdaniem Sądu przedstawiona przez skarżącą dokumentacja nie pozwala jednak na precyzyjne ustalenie jej sytuacji majątkowej, albowiem na podstawie samej treści zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za lata 2013, 2014, 2015 (PIT-36), jak też zestawienia PIT/B za 2015, 2014, 2013 nie można ustalić wartości aktualnego majątku skarżącej. W ocenie Sądu na podstawie wniosku strony i załączonych do niego dokumentów nie sposób ustalić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zawarte we wniosku informacje o chorobie skarżącej i jej córki, a także trudnej sytuacji finansowej skarżącej z uwagi na posiadane zadłużenie względem Wspólnoty Mieszkaniowej oraz kierowane do niej wezwania do zapłaty, miałyby znaczenie przy ewentualnym ubieganiu się o zwolnienie od kosztów sądowych w ramach prawa pomocy, nie natomiast przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wbrew przekonaniu skarżącej, fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej na nią kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, gdyż w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie skarżącej zwrócona. Ponadto Sąd zaznacza, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II FZ 1380/14, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższy pogląd do realiów niniejszej sprawy należy wskazać, że analiza całokształtu akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji łączyć się będzie dla skarżącej ze skutkami, które nie będą mogły być zniwelowane poprzez ewentualne wygranie sporu. Sąd podkreśla również, że fakt posiadania przez skarżącą zobowiązań kredytowych, nie może prowadzić do wniosku, że mogą one być zaspokojone kosztem należności wobec Skarbu Państwa. Potrzeba wydatkowania posiadanych środków na zaspokojenie zobowiązań kredytowych nie może być priorytetowo traktowana przed obowiązkiem uiszczenia należnego podatku i innych należności wobec Skarbu Państwa, które to należności powinny być zaspokojone w pierwszej kolejności. Jedynie ubocznie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ewentualna potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.