I SA/Po 99/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem(spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi SEB na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. Wójt Gminy [...] wymierzył X.A i X.B podatek od nieruchomości za rok 2014 w wysokości[...]zł. Przedmiotem opodatkowania były lokale niemieszkalne wraz z przynależnymi udziałami w nieruchomości wspólnej, stanowiące współwłasność zobowiązanych. Jak ustalił organ I instancji w oparciu o akt notarialny Rep. [...] z dnia [...].12.2012r., dane ewidencji gruntów i budynków oraz informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożoną przez podatników w dniu [...].01.2013r. – X.A.B. nabyli w grudniu 2012r. własność trzech niemieszkalnych lokali w budynku Nr 26 H, położonych na terenie Zespołu Hotelowo-Rekreacyjnego w [...] przy ul. [...], tj.: apartament ( nr 6 o pow. użytkowej 62,50 m²), pomieszczenie gospodarcze w piwnicy (nr 10n o powierzchni użytkowej 4,30 m²) i garaż (nr 11g o powierzchni użytkowej 17,30 m²), udziały w częściach wspólnych budynku oraz w działce gruntu nr 696/6 w obrębie [...] o powierzchni 0,5417 ha, wynoszące odpowiednio: 625/40615, 43/40615 i 173/40615. Suma udziałów w przeliczeniu na powierzchnię wspólnej działki wynosiła 112 m². Stawki zastosowane do obliczenia podatku wynikały z obowiązującej w roku podatkowym uchwały Rady Gminy[...]. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie zobowiązani wnieśli odwołanie z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołujący podnieśli, że zamieszkują w zakupionym przez siebie apartamencie i są tam zameldowani. Lokal spełnia wszelkie kryteria lokalu mieszkalnego i nie jest w nim prowadzona żadna działalność gospodarcza ani pożytku publicznego, dlatego też ich zdaniem organ podatkowy zastosował niewłaściwą stawką odpowiadającą nieruchomościom niemieszkalnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i wskazało, że odwołujący byli w roku podatkowym współwłaścicielami trzech lokali stanowiących odrębne nieruchomości oraz przypadających na nie udziałów we współwłasności gruntu i w częściach wspólnych budynku. W rejestrze lokali prowadzonym przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w[...] wszystkie te lokale zostały określone jako niemieszkalne, niemieszkalny charakter lokali wynika również z aktu notarialnego. W związku z powyższym organ I instancji słusznie zastosował do ich opodatkowania stawkę przewidzianą dla budynków pozostałych lub ich części. W roku 2014 wynosiła ona w [...][...] zł/m². Grunt również prawidłowo zakwalifikowano jako pozostały i zastosowano w stosunku do niego obowiązującą stawkę [...] zł/m². Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że kategoria budynków pozostałych obejmuje budynki niemieszkalne i niewykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Mieszczą się w niej zarówno obiekty wykorzystywane przez osoby fizyczne (domy letniskowe, garaże, schowki, składy opału itp.) jak i służące organizacjom non profit na prowadzenie działalności pożytku publicznego. Zakwalifikowanie budynku czy lokalu jako pozostałego nie świadczy zatem o jego związku z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Fakt zamieszkiwania w lokalu miałby znaczenie dla jego prawnopodatkowej kwalifikacji w przypadku niezałożenia dlań kartoteki w ewidencji budynków. Skoro jednak kartoteka została założona i lokal figuruje w ewidencji jako niemieszkalny, to rzeczywisty sposób wykorzystywania nieruchomości jest bez znaczenia dla wymiaru podatku. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów procesu i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 122 i 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) dalej O.p. poprzez niepodjęcie działań niezbędnych dla ustalenia stanu faktycznego, jakim w przedmiotowej sprawie jest wykorzystywanie obciążonego podatkiem lokalu na cele mieszkaniowe, a także poprzez niezweryfikowanie wskazanych przez skarżących dowodów, w postaci zgody Wójta Gminy [...] na zameldowanie i stałe zamieszkanie skarżących w przedmiotowym lokalu, 2) naruszenie wynikającego z art. 121 w zw. z art. 194 § 3 O.p. obowiązku nakazującego organom postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej poprzez nieuwzględnienie przytoczonych przez skarżących okoliczności faktycznych i dowodów, mających wpływ na kwotę opodatkowania nieruchomości. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że w przedmiotowej sprawie jasno wskazali w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, iż za zgodą Wójta są zameldowani i stale zamieszkują w przedmiotowej nieruchomości. Informacje te w żaden sposób nie zostały zweryfikowane przez organ odwoławczy, mimo iż miała ona decydujący wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. W ocenie skarżący powyższe stanowi rażące naruszenie art. 121 O.p., ponieważ organ w ogóle nie zweryfikował podniesionych w odwołaniu argumentów o faktycznym wykorzystaniu nieruchomości oraz o tym, iż Wójt Gminy [...] miał pełną świadomość rozbieżności pomiędzy stanem prawnym a stanem faktycznym. Organ ograniczył się jedynie do powołania art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne bez uwzględnienia innych przepisów nakładających na organy administracji obowiązek wyczerpującego wszechstronnego zbadania sprawy. Ponadto podnoszą, że organy podatkowe obu instancji nie poinformowały skarżących, działający bez profesjonalnego pełnomocnika, o konieczności zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków. Reasumując, skarżący stwierdzili, iż zarówno organ I jak II instancji w rażący sposób uchybiły swoim obowiązkom wynikającym z podstawowych zasad ujętych w kodeksie postępowania administracyjnego. Mimo jasnej informacji odnośnie rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym a stanem prawnym, żaden z organów nie uwzględnił tej okoliczności, a w ocenie skarżących kluczowe znaczenie ma faktyczny sposób korzystania z nieruchomości przez skarżących. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się de facto do oceny znaczenia wpisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków oraz rejestrze lokali przy wymiarze podatku od nieruchomości, tzn. czy organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości po złożeniu informacji przez podatnika winien kierować się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też winien prowadzić postępowanie w zakresie rzeczywistego wykorzystywania nieruchomości. . W sprawie bezsporne jest, że skarżący nabyli w dniu [...] grudnia 2012 r. lokale w budynku niemieszkalnym Zespołu Hotelowo – Rekreacyjnego w [...], co wynika z przedłożonego aktu notarialnego. Z rejestru gruntów wynika, że budynek, w którym skarżący nabyli lokale jest posadowiony na innych terenach zabudowanych. Informacja z rejestru lokali wskazuje, że skarżący są właścicielami lokalów niemieszkalnych. Pomimo zapisów w ewidencjach skarżąca uważa, że organ podatkowy dokonał nieprawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości, ponieważ nie zastosował stawki dla budynków mieszkalnych, pomijając faktyczne użytkowanie budynku. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawa określa górne granice stawek dla budynków, różnicując stawki w zależności od kategorii budynków. Zatem kwalifikacja budynku ma wpływ na wymiar tego podatku. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027, ze zm.)- dalej u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z powołanego przepisu wynika wprost, że podstawą wymiaru podatku (w zakresie podmiotowym i przedmiotowym) są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W orzecznictwie sądów administracyjnych akceptowany jest szeroko pogląd, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz uwzględniać odpowiednie zapisy ewidencji prowadzonych przez odpowiednie organy (np. wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r. sygn. II FSK 1930/12, wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2234/12, wyrok WSA w Gorzowie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Go 193/14, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntów i budynków nie tyle decyduje rzeczywisty sposób użytkowania, czy wykorzystywania nieruchomości, co funkcje wskazane w ewidencji. W orzeczeniu z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11 (dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że w świetle art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające. Nadto zasadnicze znaczenia na poparcie wskazanej wykładni prawa mają przepisy art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l., które stanowią, że dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym. Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach. Organ podatkowy nie ma kompetencji do podważania danych z ewidencji, co nie oznacza, że w niektórych przypadkach mogą wystąpić sytuacje, gdy organ podatkowy będzie w tym zakresie czynił ustalenia w celu określenia czy też ustalenia podatku od nieruchomości. Może to mieć miejsce, gdy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z innymi dokumentami urzędowymi bądź gdy brak jest stosownych wpisów w ewidencji. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i z informacji z ewidencji lokali są zgodne z decyzjami Starosty [...] dotyczącymi pozwolenia na budowę budynków na terenie Centrum Aktywnego Wypoczynku oraz decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczącą pozwolenia na użytkowanie budynków zamieszkania zbiorowego na terenie Centrum Aktywnego Wypoczynku. Z materiału dowodowego nie wynika również, że skarżący wystąpili do właściwych organów z wnioskiem o dokonanie zmian w stosownych ewidencjach. Nadto należy wskazać, że w złożonej przez skarżących informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego złożonej IN-1 w dniu [...] stycznia 2013 r. podano, że są właścicielami gruntu zakwalifikowanego do pozostałych – 112 m2 oraz nie zadeklarowano, ze są właścicielami lokali mieszkalnych, a jedynie lokali pozostałych o powierzchni 62,50 + 4,3 + 17,3 = 84,10 m2. Jak wynika z decyzji Wójta [...]decyzja została wydana na podstawie złożonej przez podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości oraz ewidencji gruntów i budynków. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 122 i 187 O.p. jest niezasadny, ponieważ organy nie były zobowiązane do ustalenia faktycznego wykorzystywania nabytego lokalu. Należy również podkreślić, że Sąd nie neguje, że zakupiony lokal jest wykorzystywany przez skarżących do celów mieszkaniowych, niemniej jednak w świetle obowiązującego prawa znaczenie dla ustalenia funkcji lokalu do wymiaru podatku od nieruchomości mają zapisy w ewidencji. W związku z powyższym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) Sąd oddalił skargę.