I SA/Po 998/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Ziewińska sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie. Pismem z [...] czerwca 2021 r. V. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwana również skarżącą) wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług. Na tle przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego skarżąca zwróciła się do organu m. in. z pytaniem, czy udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług w rozumieniu odpowiednio art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm. – dalej w skrócie: "ustawa o PTU"). Skarżąca wyraziła przy tym pogląd, że czynność tego rodzaju stanowi świadczenie usług, a nie dostawę towarów. Wydając zaskarżoną interpretację, organ uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Uznano, że w sprawie występuje tzw. świadczenie złożone. W ocenie Dyrektora dla użytkownika pojazdu elektrycznego najistotniejsze jest naładowanie go, a więc pobranie odpowiedniej ilości energii niezbędnej do jego napędu. Za świadczenie główne należy zatem w jego ocenie uznać dostawę energii elektrycznej, natomiast za pomocnicze pozostałe usługi oferowane przez skarżącą. W konsekwencji (powołując się m. in. na art. 2 pkt 6 ustawy o PTU) stwierdzono, że w przypadku sprzedaży energii elektrycznej następuje dostawa towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o PTU. W skardze na zaskarżoną interpretację podniesiono m. in. zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 oraz art. 8 ustawy o PTU poprzez błędną wykładnię tych przepisów polegającą na uznaniu, że głównym świadczeniem realizowanym na stacjach ładowania na rzecz użytkowników pojazdów elektrycznych jest dostawa energii elektrycznej, tj. dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ustawy, podczas gdy wykładnia niniejszych przepisów powinna prowadzić do uznania, że głównym świadczeniem realizowanym na rzecz użytkowników pojazdów elektrycznych jest usługa, o której mowa w art. 8 powołanego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Postępowanie należało zawiesić z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Kluczowe dla prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu jest zawarte w nim słowo "zależy", zgodnie z którym, jeśli coś zależy od danej sytuacji, to ona decyduje o tym lub ma na to decydujący wpływ. Nie chodzi przy tym o jakikolwiek wpływ, ale o wpływ przewidziany prawem. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania. W orzecznictwie podnosi się, że zawieszenie postępowania z przewidzianych w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyczyn ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Zawieszenie powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej. Rozstrzygając o zawieszeniu postępowania, sąd powinien jednak oceniać wszelkie przesłanki w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być także istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania [tak: postanowienie NSA z 19 października 2010 r., II FSK 912/10]. Tutejszemu Sądowi jest z urzędu wiadomym, że NSA postanowieniem z 23 lutego 2022 r., I FKS 1712/18 wystąpił to Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem prejudycjalnym, czy świadczenie złożone realizowane na punktach ładowania na rzecz użytkowników pojazdów elektrycznych obejmujące: a) udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym integrację ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu), b) zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego, c) niezbędne wsparcie techniczne dla użytkowników pojazdów, d) udostępnienie użytkownikom specjalnej platformy, strony internetowej czy aplikacji, służących do rezerwacji danego konektora, podglądu historii transakcji i dokonanych płatności, a także możliwości korzystania z tzw. e-portfela, służącego do dokonywania płatności należności za poszczególne sesje ładowania - stanowi dostawę towarów w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), czy też świadczenie usług w rozumieniu art. 24 ust. 1 tej dyrektywy? W ocenie Sądu udzielenie odpowiedzi na pytanie prejudycjalne NSA ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, w której spór pomiędzy skarżącą a organem dotyczy tego, czy udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych stanowi dostawę towarów czy świadczenie usług w rozumieniu odpowiednio art. 7 i art. 8 ustawy o PTU. W świetle powyższego, po dokonaniu oceny z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości oraz ekonomiki procesowej należy stwierdzić, że zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadnione. Zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości UE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne NSA pozwoli tutejszemu Sądowi na wydanie poprawnego merytorycznie rozstrzygnięcia, zgodnego z regulacjami dyrektywy 112. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.