II SA/Po 10/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi "A." Spółka z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia . 2010r. nr [...] II. uchyla postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009r. nr [...] III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania /-/ J. Zieliński /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. sp. z o.o. z siedzibą w P. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia . 2010 r. Nr [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy usługowej o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz garaży lub parkingów samochodowych lub zespołu parkingów dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 3000 samochodów osobowych, realizowanych w ramach przedsięwzięcia PN. Centrum Zaopatrzenia Hurtowego [...] wraz niezbędną infrastrukturą zlokalizowanego w P. przy zbiegu ul. G. i O. (dz. nr [...] ark. [...], obręb J.), uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej kartę informacyjną jako załącznik do zaskarżonej decyzji i w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 9 kwietnia 2009 r. B. S.A. z siedzibą w W. złożyła wniosek do Prezydenta Miasta P. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Na skutek wniosku organu w dniu [...] 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. wydał opinię sanitarną, w której nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Następnie, w wyniku zmiany wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pismem z dnia 30 lipca 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko z dnia [...] 2009 r., stwierdzając, że informacje z zakresu emisji do atmosfery, hałasu, gospodarki odpadami nie wprowadzają zmian. Dalej, postanowieniem z dnia [...] 2009 r. Prezydent Miasta P., występując jako organ uzgadniający z zakresu ochrony środowiska, odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskutek powyższego decyzją z dnia [...] 2009 r. Prezydent Miasta P. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. W wyniku odwołania A. sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] 2010 r. uchyliło zaskarżoną decyzje i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dopuścił się rażących błędów proceduralnych. Wskazał, że zgoda na realizacja przedmiotowej inwestycji nie została oparta na wynikach postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w związku z czym zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływana na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej: u.u.ś. Tymczasem organ I instancji treści swej decyzji oparł o przepis art. 82 ust. 1 u.u.ś., co stanowi rażące naruszenie prawa. Następnie Kolegium podało, iż skoro organ I instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko to powinien oprzeć decyzję na informacjach uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania (art.85 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 u.u..ś.) Tymczasem zaskarżona decyzja opiera się na przesłankach z art. 82 u.u..ś. Przepis ten zaś dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium zauważyło, że wbrew art. 84 ust. 2 u.u.ś. zaskarżona decyzja nie posiada jako załącznika podpisanej przez organ karty informacyjnej przedsięwzięcia i jego charakterystyki. Nadto Kolegium uznało, że Prezydent Miasta P. powinien rozważyć możliwość kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako wymienionej nie tylko w § 3 ust. 1 pkt 53, ale także w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (dalej: rozporządzenie), bowiem z wniosku inwestora wynika, że budynek handlowy będzie miał łączną powierzchnię zabudowy 13.309 m2, a więc więcej niż wymagany 1 ha. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji co do braku konieczności nakładania obowiązku przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uznając, że z wniosku i jego uzupełnienia wynika, iż planowania inwestycja została prawidłowo opisana przez wnioskodawcę (zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.ś.), a opinia organu uzgadniającego jest w tym zakresie wiążąca. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]2010 r. Nr [...] ([...] – dopisany nr) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 u.u.ś. oraz § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b i pkt 53 rozporządzenia, a także art. 104 kpa stwierdził 1) brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz, że 2) charakterystyka planowanego przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki odpowiednio nr 1 i nr 2 do niniejszej decyzji. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż uzyskał pozytywne uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P. którzy nie stwierdzili potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Organ zaznaczył, ze wnioskodawca w trakcie postępowania zmienił pierwotne rozwiązanie dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji, rezygnując z obsługi przez ulicę O. na rzecz węzła komunikacyjnego K.. Inwestor wyjaśnił, że przyjęte rozwiązanie obsługi komunikacyjnej nie wpływa na liczbę i miejsce wjazdów na teren planowanej inwestycji przyjętych przy węźle komunikacyjnym O.. W związku z tym organ przyjął nowe rozwiązana bez zastrzeżeń. Analizując przedsięwzięcie organ następnie stwierdził, że teren posiada włączenie komunikacyjne w pełnym zakresie kierunków z ul. G., poprzez węzeł K. i dalej przez drogę serwisową wzdłuż zachodniej granicy terenu inwestycji. Przedmiotowe działki są obecnie niezabudowane i przeznaczone pod uprawy rolne i łąki. Nawierzchnia terenu jest nieutwardzona. W ramach inwestycji planuje się wybudowanie: budynku handlowego, parkingu naziemnego na ok. 622 miejsc parkingowych, infrastruktury zewnętrznej w granicach działki w tym: powierzchnie utwardzone - drogi, chodniki, instalację kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z dachu budynku i z terenów parkingowych, instalację wody i kanalizacji sanitarnej, instalacje gazowe dla potrzeb co. i cw., instalacje wentylacyjno-klimatyzacyjne, agregat prądotwórczy. Z informacji dotyczących skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji wynika, że planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na działkach o łącznej powierzchni 5,02 ha. W ramach inwestycji planuje się wybudowanie budynku handlowego o łącznej powierzchni zabudowy -13 309 m2 (w tym pow. handlowa 8 200 m2). Analizując charakterystykę przedsięwzięcia w zakresie wykorzystywania zasobów naturalnych, w zakresie emisji i występowanie innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii organ I instancji stwierdził, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie miała wpływu na wzrost wykorzystania zasobów naturalnych: na analizowanym obszarze nie notuje się drzewostanu, zatem nie występuje kolizja inwestycji z szatą roślinną. Planowane przedsięwzięcie: - będzie źródłem emisji do powietrza głównie z poruszających się i parkujących na parkingu samochodów osobowych oraz dostawczych - obsługujących planowany punkt usługowy, ale zgodnie z przedstawionymi informacjami zaproponowane rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne zgodne są z obowiązującymi wymogami przepisów ochrony powietrza, a oddziaływanie na jakość powietrza ogranicza się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, - będzie źródłem emisji hałasu głównie z pojazdów poruszających się po terenie inwestycji oraz urządzeń wentylacyjno - klimatyzacyjne zlokalizowanych na dachu budynku, ale poziom dźwięków związany z funkcjonowaniem inwestycji nie będzie przenikał na tereny podlegające ochronie akustycznej, - będzie źródłem ścieków socjalno-bytowych, które odprowadzane będą wewnętrzną kanalizacją do bezodpływowych szczelnych zbiorników, które będą opróżniane za pomocą wozów asenizacyjnych przez wyspecjalizowaną firmę, - będzie źródłem ścieków technologicznych, które po podczyszczeniu odprowadzane będą wspólnie ze ściekami socjalno-bytowymi do własnej sieci kanalizacji sanitarnej, - będzie źródłem wód opadowych i roztopowych, które również zostaną zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami ochrony środowiska: z dachu budynku oraz z powierzchni utwardzonych (po podczyszczeniu na separatorze koalescencyjnym zintegrowanym z osadnikiem szlamu) odprowadzone zostaną w grunt poprzez studnie chłonne. Organ podkreślił, że zgodnie z założeniami zapewniona zostanie prawidłowa gospodarka odpadami zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Inwestycja nie spowoduje oddziaływania transgranicznego, gdyż zarówno usytuowanie jak i skala przedsięwzięcia wykluczają możliwość wystąpienia takiego oddziaływania. Przy czym przedsięwzięcie to jest zlokalizowane poza granicami specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 PLH 300005 "Fortyfikacje w Poznaniu"; mając na uwadze lokalizację i zakres przedsięwzięcia, stwierdzono, że inwestycja ta nie należy do zagrożeń siedlisk i gatunków na ww. istniejących i planowanych obszarach Natura 2000.Nie spowoduje też negatywnego oddziaływania na pozostałe formy ochrony przyrody, gdyż lokalizacja, rodzaj i skala planowanego przedsięwzięcia wykluczają możliwość wystąpienia takiego oddziaływania. W ocenie organu inwestycja nie spowoduje też ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii. Nie będzie źródłem konfliktów społecznych, ponieważ w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się tereny rolne i łąkowe, występująca w pobliżu zabudowa jest o charakterze zabudowy przemysłowo-handlowej, a przedmiotowa inwestycja zaprojektowana zgodnie z zasadami i przepisami ochrony środnika nie będzie źródłem uciążliwości. Prezydent Miasta P. stwierdził też, iż uwzględniając lokalizację i zakres przedsięwzięcia, stwierdzono, że inwestycja ta nie należy do zagrożeń siedlisk i gatunków na ww. istniejących i planowanych obszarach Natura 2000. Uznał też, że zmiany sposobu wykorzystania terenu realizowana inwestycja spełni wymogi przepisów ochrony środowiska. Podsumowując zebrane materiały organ I instancji wskazał, że zostaną zastosowane takie rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne, które zagwarantują, po realizacji przedsięwzięcia, dotrzymanie standardów jakości środowiska poza terenem inwestycji. Biorąc pod uwagę, przeprowadzoną w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, analizę i ocenę bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie ludzi, możliwości oraz sposobów zapobiegania i oddziaływania negatywnego oddziaływania na środowisko, dokonaną w szczególności na podstawie wniosku, karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz jej uzupełnień złożonych dnia 25.05.2009r., 09.06.2009r., 17.06.2009r., 30.06.2009r., 14.07.2009r. i 24.07.2009 r. przez uzyskanie pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta P., działając w imieniu Prezydenta Miasta P., organu właściwego do wydania decyzji, występując jednocześnie jako organ ochrony środowiska, uznał, że po zrealizowaniu przez inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach oraz w niniejszej decyzji, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. Mając na uwadze decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2010r. organ I instancji uznał, iż należało dodatkowo zakwalifikować planowane przedsięwzięcie do § 3 ust. 1 pkt 52b) rozporządzenia, tj. zespołu zabudowy usługowej o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą ponieważ z wniosku Inwestora wynikało, iż budynek handlowy będzie miał łączną powierzchnię zabudowy ok. 13.309 m2, a więc więcej niż wymagany 1 ha. W związku z powyższym niniejszy organ uzupełnił kwalifikację przedmiotowego przedsięwzięcia rozpatrując sprawę ponownie. Wydając ponownie decyzję wziął pod uwagę i rozpatrzył możliwość oddziaływania wszystkich zamierzeń jakie inwestor przewiduje do realizacji na terenie działek nr [...], ark. [...], obręb: J., a więc budowę budynku handlowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz budowę parkingu wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz budowę parkingu naziemnego na około 622 miejsc parkingowych, zgodnie z przyjętą wyżej kwalifikacją przedsięwzięcia naziemnego na około 622 miejsc parkingowych, zgodnie z przyjętą wyżej kwalifikacją przedsięwzięcia. Uwzględniwszy fakt, że w toku postępowania odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ i instancji stwierdził, że brak jest potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko, a charakterystyka i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załącznik do decyzji. Odwołanie od decyzji wniosła spółka A., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 10 § 1, art. 40 § 2 i art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 84 ust. 2 u.u.ś. i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.ś. oraz art. 156 § 1 kpa zw. z art. 63 ust. 1 u.u.ś. W pierwszej kolejności podniesiono, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ I instancji nie zawiadomił stron postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie (art. 10 § 1 kpa). Nadto organ, wbrew art. 40 § 2 kpa nie dopełnił obowiązku doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony. Odwołująca spółka wskazała też, że załącznik do decyzji w formie karty informacyjnej przedsięwzięcia, jako jej integralna część (art.107 § 1 kpa w zw. z art. 84 ust. 2 u.u.ś.) powinien być podpisany przez osobę uprawnioną do wydania decyzji. Tymczasem został on jedynie ostemplowany pieczęcią "nagłówkową" z adnotacją "stwierdzam za zgodność z oryginałem" oraz nieczytelnym podpisem. Na załączniku tym nie ma zaś podpisu osoby, która złożyła podpis pod decyzją, jak też brak na niej pieczęci organu. Odwołująca zarzuciła również organowi, że zważywszy iż projektowana powierzchnia biologiczna czynna terenu objętego inwestycją stanowić będzie zaledwie 0,81 ha (czyli 16% pow. całkowitej terenu) doszło do naruszenia przepisów art. 71 ust. 1 Prawa ochrony środowiska w zw. z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które konstytuują zasadę zrównoważonego rozwoju. Pozostawienie bowiem jedynie 16 % powierzchni biologicznie czynnej świadczy o bardzo intensywnym, inwestycyjnym zagospodarowaniu terenu. Co przy tym istotne, zdaniem odwołującej, organ w decyzji nie wyjaśnił, dlaczego zaaprobował takie proporcje i nie rozważył, czy stanowią one zagrożenie dla środowiska. Odwołująca nadmieniła, że projekt miejscowego planu zagospodarowania terenu dla tego terenu zakłada udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie co najmniej 20 %. Ponadto , skoro działki objęte inwestycją nie leżą w strefie przemysłowej w rozumieniu art. 136a Prawa ochrony środowiska to organ powinien wskazać jakimi kierował się motywami tak dalece ograniczając wielkość powierzchni biologicznie czynnej. Odwołująca spółka zarzuciła organowi I instancji, iż ten pominął zagadnienie powiązania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań na środowisko (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.ś. Wskazano, że po drugiej stronie ul. Opłotki funkcjonuje już inne centrum handlowe, w skład którego wchodzą wielkopowierzchniowe obiekty handlowe – [...], stacja paliw, zaś po drugiej stronie ul. G. działa centrum handlowe – [...]. Organ I instancji nie uwzględnił tych okoliczności, w szczególności zaś nie zbadał, czy nie dojdzie do zjawiska kumulowania się zanieczyszczeń środowiska, zwłaszcza związanym z ruchem pojazdów w tym rejonie. Organ ograniczył się stwierdzenia, że tło akustyczne oraz emisja zanieczyszczenia do atmosfery już obecnie jest wysokie, stąd też dodatkowy tego typu obiekt nie jest uciążliwy dla środowiska. Zdaniem odwołującej, organ I instancji wydając ponownie decyzję nie przeanalizował na ile aktualne są stanowiska opinie wydane w pierwotnym postępowaniu, przez co naruszył art. 7 i 77 kpa. Postawiła też zarzut wadliwości postanowienia Prezydenta Miasta P. z [...] 2009 r., z uwagi na naruszenie przy jego wydaniu art. 65 ust. 3 u.u.ś. Przepis ten nakłada na organ obowiązek uzasadnienia stanowiska z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających z art. 63 u.u.ś. Wspomniane postanowienie nie spełnia tych wymogów. Organ nie uzasadnił oceny proporcji inwestycji do powierzchni działki (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a u.u.s.), ani nie dokonał oceny kumulacji oddziaływań przedsięwzięć z obszaru, na którym projektowana jest inwestycja (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.ś.). Odwołująca spółka wskazała, że zwolnienie z obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko należy do uznania administracyjnego organu ochrony środowiska. Jednakże decyzje takie nie mogą być podejmowane dowolnie, bez należytego uzasadnienia. Na skutek powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wydało zaskarżoną, powołaną na wstępie uzasadnienia, decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium, po przedstawieniu przebiegu postępowania oraz przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie, stwierdziło, że z uwagi na zmianę przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku (...), a zwłaszcza art. 84 ust. 2 tej ustawy, zmuszone było uchylić zaskarżoną decyzję w części w jakiej ustanowiono jako załącznik do niej kartę informacyjną przedsięwzięcia. Nowe brzmienie art. 84 ust. 2 u.u.ś. stanowi, że jedynym załącznikiem do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest charakterystyka przedsięwzięcia. Następnie organ II instancji uznał, że odwołująca bezpodstawnie powołuje się na zapisy projektu planu miejscowego dla terenu objętego inwestycją, gdyż projekt ten nie obowiązuje i nie jest aktem prawa miejscowego. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia wzajemnych proporcji pomiędzy pozostawioną powierzchnią biologicznie czynną a powierzchnią zainwestowaną Kolegium stwierdziło, że faktycznie organ I instancji nie dokonał w tym zakresie własnej analizy, jednakże biorąc pod uwagę brak oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i brak obowiązującego planu miejscowego, można przyjąć wartości przedstawione w tym zakresie przez inwestora. Ponadto biorąc pod uwagę uzgodnienia z właściwymi organami oraz projekt przedsięwzięcia organ odwoławczy uznał, że przedsięwzięcie to nie spowoduje negatywnego kumulowania się oddziaływań na środowisko z innymi istniejącymi przedsięwzięciami. Kolegium przyjęło też, że ze względu na wielkość działki inwestycyjnej powyżej 5 ha proporcje planowanej inwestycji (pow. 1 ha) do zajmowanego terenu nie stanowią zagrożenia dla środowiska. Dalej Kolegium dokonało samodzielnej analizy w zakresie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i przyjęło, że decyzja organu I instancji mieściła się w granicach uznania administracyjnego. Wskazało przy tym, że decyzja organu I instancji została wydana po uzyskaniu wymaganych opinii, które nie nałożyły obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Kolegium nie podzieliło też zarzutu niedoręczenia decyzji organu I instancji pełnomocnikowi odwołującej spółki, jak i niedoinformowania stron o zakończeniu postępowania. Wskazało, że samo przed wydaniem decyzji poinformowało pełnomocnika o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, o możliwości składania wniosków, a także doręczyło mu odpis decyzji wraz z załącznikami. Odwołująca, jak i jej pełnomocnik mieli zatem możliwość oceny zebranego materiału dowodowego, a ponieważ organ II instancji dokonuje własnej oceny sprawy, Kolegium nie stwierdziło, że nastąpiło naruszenie zasad postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Kolegium nie podzieliło tez zarzutu nieaktualności opinii i uzgodnień dokonanych przez właściwe organy. Spółka A. wniosła skargę na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. Zarzuciła naruszenie przy jej wydaniu: - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, względnie art. 145 § 1 pkt 6 kpa poprzez wydanie decyzji na podstawie nieważnego postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, - art. 63 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.ś. poprzez nieuwzględnienie łącznie uwarunkowań projektowanego przedsięwzięcia, - art. 98, art. 100 pkt 1 Prawa ochrony środowiska i art. 42 ust. 1 i 2 Prawa wodnego i art. 6 kpa poprzez zezwolenie na realizację inwestycji mającej ujemny wpływ na środowisko, - art. 7 i art. 77 kpa poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych i nieuwzględnienie interesu społecznego poprzez zezwolenie na realizację inwestycji, która będzie miała ujemnej skutki na środowisko, - art. 85 ust. 2 u.u.ś. oraz art. 8 i art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwość uzasadnienia decyzji oraz - art. 6 kpa poprzez nierówne traktowanie stron postępowania. W motywach skargi podniesiono, że w zaskarżonej decyzji nie rozpoznano zarzutu wadliwości postanowienia organu I instancji z 10 września 2009 r., które zostało wydane z rażącym naruszeniem art. 63 ust. 3 u.u.ś. (o czym skarżący zawarł stanowisko w odwołaniu od decyzji organu I instancji). Tym samym zaskarżona decyzja, która opiera się na powołanym postanowieniu, została również wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Ponadto skarżąca zaznaczyła, że w postanowieniu tym przyjęto, że powierzchnia objęta inwestycją wynosi ok. 6,2 ha, zaś w decyzji organu I i II instancji przyjęto powierzchnię 5,02 ha. Różnica 11.800 m2 ma zaś istotny wpływ na obliczanie wskaźnika zabudowy działki. Nadto skarżąca podała, że inwestor zmieniał wniosek w trakcie postępowania sześciokrotnie. Karta informacyjna przedsięwzięcia nie zawiera zaś daty sporządzenia i nie można ustalić jaki dokument był podstawą do wydania postanowienia z [...] 2009 r. Nie jest tez możliwe ustalenie jaką wersją dysponował Inspektor Sanitarny wydając opinię [...] 2009 r. Skarżąca podkreśliła, że karta informacyjna stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji z [...] 2009 r. oznaczona była jako "tekst jednolity" 9bez daty sporządzenia), natomiast karta załączona do decyzji z [...] 2010 r. już takiego dopisku nie zawiera. Wskazuje to, zdaniem skarżącej, że w postępowaniu występowały różne dokumenty, co do których nie można ustalić kiedy i w jaki zakresie były zmieniane. Wątpliwości skarżącej budzą też kwestie dotyczące rozwiązań komunikacyjnych dla przedmiotowej inwestycji. Wskazała, iż z postanowienia z [...] 2009 r. i opinii sanitarnej wynika, że organy opiniowały rozwiązanie, w którym węzeł K. nie był wykorzystany. Z pisma Inspektora Sanitarnego z [...] 2009 r. uzupełniającego opinię wynika, że przedmiotem uzupełnienia była jedynie analiza w zakresie emisji do atmosfery, hałasu i gospodarki odpadami. Nie ma w nim wzmianki, by organy wiedziały, iż inwestor zmienił pierwotne rozwiązanie obsługi komunikacyjnej przez ul. O. na węzeł K.. Informacja ta pojawia się dopiero w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta P., co stanowi o naruszeniu art. 7 i 77 kpa. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie rozpoznał też zarzutów odwołania dotyczących nieuwzględnienia bardzo dużej intensywności zabudowy projektowanej inwestycji oraz możliwości kumulowania się oddziaływań z istniejącym po drugiej stronie ul. O. zespołem wielkowierzchniowych obiektów handlowych (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.ś.). Zarzucając organowi II instancji naruszenie art. 42 ust. 1 i 2 Prawa wodnego oraz art. 100 ust. 1 Prawa ochrony środowiska spółka A. wyjaśniła, że projektowanie obiektu o tej wielkości bez podłączenia do kanalizacji sanitarnej z punktu widzenia stosowania rozwiązań chroniących środowisko wodno-gruntowe jest ewidentnym wykroczeniem przeciwko środowisku. Skarżąca podkreśliła, że sąsiednie obiekty handlowe przy ul. O. są podłączone do systemu kanalizacji sanitarnej wykonanej przez inwestora. W związku z powyższym skarżąca stwierdziła, że zaskarżone rozstrzygnięcie preferuje w nieuprawniony sposób inwestora poprzez ograniczenie kosztów jego inwestycji, nad interesem społecznym, naruszając normę z art. 7 kpa. Ponadto skarżąca wskazała, że przyjęte rozwiązanie techniczne polegające na budowie szamb wpłynęło na zaniżenie wskazanej w karcie informacyjnej ilości pobieranej i zużywanej na potrzeby funkcjonowania obiektu wody. Ilość pobieranej wody bezpośrednio przekłada się na ilość wytwarzanych ścieków. Tego zaś typu obiekty odwiedzane są dziennie przez nawet kilka tysięcy klientów i zatrudniają nawet kilkaset osób, zużywając dziennie kilkadziesiąt m3 wody. Tymczasem w karcie informacyjnej nie podano nawet szacunkowych ilości osób odwiedzających obiekt, wykazano tylko ilość pojazdów (3000 klienci, 100 personel, 30 dostawcze). Zdaniem skarżącej w karcie zaniżono kilkakrotnie (3-5-krotnie) wielkość poboru wody, a w następstwie także odprowadzanych ścieków. Skarżąca wskazała też na naruszenie art. 98 i art. 100 Prawa ochrony środowiska poprzez dopuszczenie przez organy orzekające do ograniczenia powierzchni biologicznie czynnej do poziomu 16% powierzchni całkowitej terenu, co może spowodować naruszenie lokalnych stosunków wodnych w aspekcie uwarunkowań zmian naturalnego procesu infiltracji i odnowy zasobów wód podziemnych. Jednocześnie pominięto zagadnienie emisji ścieków opadowych z powierzchni utwardzonych. W karcie informacyjnej nie podano typów urządzeń podczyszczających ani też rzeczywistego sposobu ich zagospodarowania. Stwierdzono jedynie lakonicznie, że: "wody opadowe z odwodnienia dachu budynku w ilości ok. 190 dm3/s oraz z terenów utwardzonych w ilości ok. 398 dm3/s będą mogły być wprowadzone przez studnie chłonne". Zdaniem skarżącej stwierdzenie to jest zbyt ogólnikowe, nie poparte obliczeniami. Wszystkie zaś urządzenia infiltracyjnego wprowadzania wód do gruntu wymiarowane są na sumaryczne ilości, a nie chwilowe natężenie wielkości spływu, jak podano w karcie. Nie można więc wykluczyć, że w przypadku deszczy nawalnych generowany lokalny spływ powierzchniowy z terenów parkingów i pozostałych powierzchni utwardzonych może powodować podtopienie nieruchomości sąsiednich. Nadto, skarżąca wskazała, że zgoda na odprowadzanie ścieków (wód opadowych) do gruntu, zgodnie z Prawem wodnym oraz ochrony środowiska, wymaga uprzedniej znajomości struktury wód podziemnych, w tym, poziomu wód gruntowych w rejonie realizacji inwestycji. Takich zaś danych karta informacyjna nie zawiera. Skarżąca wskazała też, że nie wyjaśnia naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 10 § 1 i art. 40 § 1 kpa poprawienie tych błędów przez organ odwoławczy w celu pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku inwestora. Wątpliwości skarżącej budzi również rozpoznanie odwołania w niniejszej sprawie przez ten sam skład Kolegium, który wydał decyzję z wniosku tego samego inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tożsamej inwestycji (wniosek z 15.05.2008 r.), a która to została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z grudnia 2009 r. (sygn. akt II SA/Po 652/09). Fakty te uprawdopodabniają zarzut nierównego traktowania stron postępowania, z wyraźną preferencją dla wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, bowiem organy orzekające dopuściły się istotnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma treść przepisów art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 u.u.ś. Zgodnie z pierwszym z nich postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Przepis art. 74 ust. 1 u.u.ś. (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku w niniejszej sprawie) stanowił, iż do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: 1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia; 2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia; 3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu; 6) wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Powołane przepisy zawierają normę prawną, zgodnie z którą to treść wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wraz z wymaganymi załącznikami określa przedmiot postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że fundamentalne dla tego postępowania jest precyzyjne określenie przez organ prowadzący na podstawie wniosku i załączników do wniosku, jakiego rodzaju przedsięwzięcie, o jakiej charakterystyce i w jaki sposób oddziałujące na środowisko jest przedmiotem postępowania. Zaznaczyć przy tym należy, że wagi wniosku i załączników do wniosku, a zwłaszcza w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (jak w niniejszej sprawie) karty informacyjnej przedsięwzięcia, nie podważa fakt, że przepis art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 119, poz. 804) zmienił treść przepisu art. 84 ust. 2 u.u.ś. w ten sposób, że wyłączył z załączników do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kartę informacyjną przedsięwzięcia, pozostawiając jedynie charakterystykę przedsięwzięcia. Zważyć bowiem trzeba, że nadal, również w dacie wydania zaskarżonej decyzji, przedmiot postępowania ustalany jest przez organy na podstawie wniosku i dołączonej do niego karty informacyjnej przedsięwzięcia (w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) i mapy ewidencyjnej terenu obejmującego inwestycję. Przepisy art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 u.u.ś. określają zatem sytuację, gdy administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki. Postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest więc oparte na zasadzie skargowości, do którego wszczęcia niezbędny jest wniosek strony. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że obowiązkiem organów orzekających w niniejszej sprawie było dokładne ustalenie treści wniosku inwestora – B. S.A. Prezydent Miasta P. jako organ I instancji zobowiązany był ustalić rodzaj, charakter, skalę, usytuowanie oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania planowanego Centrum Zaopatrzenia Hurtowego B. wraz z niezbędną infrastrukturą, zlokalizowanego w P. przy zbiegu ulic G. i O.. Zważyć należy, iż akta administracyjne sprawy poza wnioskiem z dnia 9 kwietnia 2009 r. (złożono 10.04.2009 r.), wypisem z rejestru gruntów, mapą orientacyjną z lokalizacją inwestycji, pełnomocnictwem, oświadczeniem o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odpisem z KRS oraz planem zagospodarowania terenu (k. 147-165 akt adm. I inst.) nie zawierają karty informacyjnej złożonej organowi w dniu 10 kwietnia 2009 r. Jednocześnie akta sprawy pokazują, iż Prezydent Miasta P. dysponował kartą informacyjną przedsięwzięcia złożoną wraz z wnioskiem 10 kwietnia 2009 r., bowiem w dniach 27 kwietnia - 8 maja 2009 r. pracownicy organu dokonali wstępnej oceny wniosku i karty informacyjnej (k. 130-132 akt adm. I inst.). Stwierdzić należy, iż na podstawie akt administracyjnych sprawy nie sposób ustalić jakiej treści karta informacyjna przedsięwzięcia jako integralna część wniosku o wydanie decyzji została przedstawiona Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w P. (dalej: PPIS) celem zaopiniowania i była przedmiotem dalszego postępowania. Zauważyć przy tym trzeba, że PPIS w opinii z [...] 2009 r. wskazał, iż z przedłożonej mu karty informacyjnej wynika m.in., że "przewiduje się budowę budynku handlowego, parkingu naziemnego na ok. 622 pojazdów oraz infrastruktury zewnętrznej. Połączenie projektowanego budynku oraz całego założenia budowlanego z miejskim układem dróg odbywać się będzie w oparciu o wjazd z ulicy G., dalej z ul. O. i przez nowoprojektowaną drogę wzdłuż zachodniej granicy terenu inwestycji." Powyższe po pierwsze potwierdza, że organy były w posiadaniu karty złożonej wraz z wnioskiem z 9 kwietnia 2009 r., po wtóre, że w karcie tej przewidziano dla przedmiotowej inwestycji układ komunikacyjny przez ul. O. W dniu 9 czerwca 2009 r. inwestor przedłożył Prezydentowi Miasta P. uzupełnienie wniosku wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, w której również określono, że "połączenie projektowanego budynku oraz całego założenia budowlanego z miejskim układem dróg odbywać się będzie w oparciu o wjazd z ul. G., dalej z ul. O. i przez nowoprojektowaną drogę wzdłuż zachodniej granicy terenu inwestycji." Jednakowo układ komunikacyjny przedsięwzięcia przedstawiono w kolejnej karcie informacyjnej z 17 czerwca 2009 r. Wniosek w zakresie obsługi komunikacyjnej uległ zmianie w uzupełnieniu przedłożonym organowi 30 czerwca 2009 r. Inwestor przedstawił kolejną wersję karty informacyjnej, w której określił, że: "połączeniem projektowanego budynku oraz całego założenia budowlanego z miejskim układem dróg odbywać się będzie w oparciu o wjazd z ul. G. i poprzez węzeł komunikacyjny (K.) oraz przez nowoprojektowaną drogę wzdłuż zachodniej granicy terenu inwestycji". Organ I instancji mając na względzie powyższe zwrócił się do inwestora o wyjaśnienie, czy w zakresie wjazdu i wyjazdu na inwestycję zaszły zmiany, gdyż taka zmiana może mieć wpływ na oddziaływanie inwestycji i w związku z tym należy zweryfikować całą kartę informacyjną przedsięwzięcia, gdyż zmieniają się warunki przedsięwzięcia (k. 101 akt adm. I inst.). W odpowiedzi z 14 lipca 2009 r. inwestor wyjaśnił, że "przyjęte rozwiązanie obsługi komunikacyjnej nie zmienia wpływu na środowisko w porównaniu z wariantem dla dwóch węzłów (O., K.). W stosunku do pierwotnego rozwiązania zrezygnowano z jednego z dwóch elementów, czyli obsługi przez ulicę O.." (k. 99 akt adm. I inst.).Sąd w tym miejscu zauważa, że w aktach brak dokumentów, z których wynikałoby przyjęcie wariantu z dwoma węzłami wjazdu. Organ właściwy do wydania decyzji skierował do inwestora wezwanie, by ten przedstawił rozwiązania obsługi komunikacyjnej z węzłami (O., K.) oraz rozwiązania z jednym węzłem (K.), aby móc dokonać oceny, czy zmiana rozwiązań ma wpływ na wielkość emisji substancji generowanych ze źródeł inwestycji. Organ wskazał inwestorowi, że jeśli zmienił się ruch pojazdów na terenie inwestycji (zrezygnowano z jednego wjazdu/wyjazdu) to zmieniło się akustyczne oddziaływanie inwestycji na środowisko i dlatego należy przedłożyć zmieniony wariant inwestycji (k. 96 akt adm. I inst.). W odpowiedzi z 24 lipca 2009 r. inwestor poinformował organ I instancji, że liczba i miejsce wjazdów na teren inwestycji nie ulega zmianie. Zmianie ulega jedynie sposób dojazdu do inwestycji (k. 95 akt adm. I inst.). Mając na względzie dokonane zmiany wniosku Prezydent Miasta P. raz jeszcze zwrócił się o opinię sanitarną do PPIS. Ten pismem z [...] lipca 2009 r. podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko, jednocześnie wskazując, że uzupełnione informacje z zakresu emisji do atmosfery, hałasu, gospodarki odpadami nie wprowadzają zmian. Sąd pragnie zauważyć, że w dniu [...] sierpnia 2009 r. inwestor przedłożył tekst jednolity karty informacyjnej przedsięwzięcia. Z karty informacyjnej dołączonej do decyzji organu I instancji wynika, że wjazd odbywać się będzie poprzez węzeł komunikacyjny K. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę wykazane zmiany wniosku i dołączonej do niego karty informacyjnej, nie sposób ustalić jakiej treści wniosek i w jakiej wersji karta informacyjna była przedmiotem oceny dokonanej przez Prezydenta Miasta P. w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r., w którym odstąpiono od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Zważyć należy, iż treść wspomnianego postanowienia ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem rozstrzygnięto w nim o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym dopuszczono do uproszczonego (z pominięciem wspomnianej oceny) wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zważyć należy, że w postanowieniu z dnia [...] 2009r. Prezydent Miasta P. przyjął, że inwestycja ta będzie posiadała obsługę komunikacyjną poprzez ulicę O. (s. 3 postanowienia – k. 72 akt adm. I inst.). Tymczasem w zmienionym z dnia [...] 2009 r. wniosku określono, że wjazd odbywać się będzie poprzez węzeł K.. W decyzji z dnia [...] 2010 r. Prezydent Miasta P. ustalając środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji przyjął, że inwestor zrezygnował z obsługi przez ulicę O. na rzecz węzła komunikacyjnego K. i ograniczył się do wyjaśnienia, że do rozwiązania tego nie ma zastrzeżeń, bowiem inwestor podał, iż nie wpływa ono na liczbę i miejsce wjazdów na teren planowanej inwestycji przyjętych przy węźle komunikacyjnym O.. Z powyższego wynika, że przedmiotem postanowienia Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2009 r. było przedsięwzięcie, które w zakresie obsługi komunikacyjnej różniło się od przedsięwzięcia przyjętego w decyzji tegoż samego organu z [...] 2010 r. W konsekwencji należy uznać, że Prezydent Miasta P. rezygnując z konieczności przeprowadzenia oceny na środowisko badał inną inwestycję, niż ta, która była przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne przy tym jest, że już sam organ I instancji przed wydaniem postanowienia z [...] 2009 r. wyrażał obawy, że zmiana obsługi komunikacyjnej może mieć wpływ na zmianę wielkości emisji substancji generowanych ze źródeł inwestycji. Wskazał też, że zmieniło się akustyczne oddziaływanie inwestycji na środowisko (k. 96 akt adm. I inst.). Zauważyć w tym miejscu należało również rozbieżność pomiędzy wskazaną powierzchnią całkowitą działki w postanowieniu z dnia [...] 2009r., a wielkością przyjętą w decyzji organów obu instancji. Opisane powyżej wadliwości stanowią naruszenie norm zawartych w art. 7, 75, 77 § 1 kpa. W istocie bowiem nie sposób przyjąć, by organy podjęły w opisywanym zakresie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko skarżącej spółki, że Prezydent Miasta P. przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z . 2010 r., dopuścił się naruszenia przepisów postępowania art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) u.u.ś. Stosownie do przepisu art. 85 ust. 2 pkt 2 u.u.ś. uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z tym w decyzji tej organ zobowiązany był m.in. uwzględnić uwarunkowania związane ze skalą przedsięwzięcia, wielkością zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji (pkt a przepisu), a także powiązaniami z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowaniem się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt b przepisu). Prezydent Miasta P. tymczasem ograniczył się do wskazania powierzchni działek zajętych pod inwestycję (5,02 ha), podania ich przeznaczenia (uprawy rolne i łąki) oraz wskazania powierzchni zabudowy (13.309 m2) i powierzchni handlowej (8.200 m2). Organ w żaden sposób nie wyjaśnił zaś dlaczego w jego ocenie dopuszczalne jest pozostawienie dla tego terenu powierzchni biologicznie czynnej na poziomie ok. 16%. Ponadto wziąwszy pod uwagę uwarunkowania otoczenia przedmiotowej inwestycji, a zwłaszcza bliskie sąsiedztwo innych wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, organ powinien był wyjaśnić, dlaczego jego zdaniem, oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie kumulować się lub będzie kumulować się w stopniu nieznacznym z sąsiednimi przedsięwzięciami. W szczególności organ nie rozważył, czy zmiana obsługi komunikacyjnej na węzeł K., nie spowoduje nadmiernego kumulowania się oddziaływania na środowisko (ochrona przed hałasem i ochrona powietrza). Niewystarczające są przy tym wywody organu odwoławczego, który przyznając, że organ I instancji nie dokonał w tym zakresie samodzielnej analizy jednocześnie stwierdził, że biorąc pod uwagę brak oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, można przyjąć wartości przedstawione w tym zakresie przez inwestora. Takie stanowisko jest o nie do zaakceptowania także z tego względu, że Sąd zakwestionował również, jak wyżej przedstawiono, treść postanowienia o odstąpieniu od oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W konsekwencji przyjąć należy, że wbrew obowiązkowi organy obu instancji nie dokonały własnych ustaleń faktycznych. Za nie odpowiadające wymogom uznać należy lakoniczne stwierdzenia co do zgodności zamierzenia z przepisami. W istocie bowiem organy obu instancji poprzestawały na wyartykułowaniu nazw ustaw bez przytoczenia właściwych norm, zaniechano też przeprowadzenia w ich świetle szczegółowych rozważań w zakresie dopuszczalności zaproponowanych przez inwestora rozwiązań. Obydwie decyzje w zakresie wymaganym przepisami art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit.a) i b) u.u.ś. wymykają się spod kontroli sądoadministracyjnej. Identyczne rozważania w zakresie oceny przedsięwzięcia odnieść należy także do postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] 2009 r. Wystarczy wskazać na lakoniczne stwierdzenia nie poparte analizą przepisów w zakresie braku negatywnego oddziaływania zamierzenia. Powyższe narusza nie tylko treść wskazanych powyżej norm – art. 85 ust. 2 pkt 2 w zw z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a, ale także fundamentalne zasady wynikające z norm 7, 75, 77 § 1 kpa. Z tego też względu trafnie podniosła również skarżąca spółka, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są dotknięte elementarnymi wadami w zakresie ich uzasadnienia (art. 107 § 3 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 i art. 63 ust. 1 u,.u.ś.). Zważywszy, że w sprawie nie przeprowadzono oceny oddziaływania na środowisko organy orzekające zobowiązane były w uzasadnieniach swych decyzji wyjaśnić poszczególne uwarunkowania przedsięwzięcia. Tymczasem uzasadnienia obu decyzji poza przytoczeniem toku postępowania, przepisów prawa oraz wydanych w sprawie opinii sanitarnej i postanowienia z [...] 2009 r. organy ograniczyły się do powołania na stanowisko inwestora zaprezentowane w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Przykładowo za lapidarne uznać trzeba takie wyjaśnienia organu odwoławczego, który stwierdza, że "biorąc pod uwagę uzgodnienia z właściwymi organami oraz projekt przedsięwzięcia stwierdzić należy, iż nie spowoduje on negatywnego kumulowania się oddziaływań z innymi, istniejącymi przedsięwzięciami, na środowisko". Nie można uznać by cokolwiek wyjaśniała teza Kolegium, iż "zgodnie z kartą informacyjną oraz charakterystyką przedsięwzięcia emisja do środowiska, w szczególności hałasu, ścieków i substancji powstałych w związku z użytkowaniem obiektu, nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko, a zastosowane rozwiązania technologiczne dają gwarancję minimalizację uciążliwości dla środowiska". Tak samo ocenić należy zawarte w decyzji organu I instancji stwierdzenie, że " zgodnie z przedstawionymi informacjami zaproponowane rozwiązania techniczne, technologiczne i organizacyjne zgodne są z obowiązującymi wymogami przepisów ochrony powietrza". Identyczny zapis zawarty jest postanowieniu z dnia [...] 2009r. (k.73 u góry). Mając na względzie wykazane istotne uchybienia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I i II wyroku. Ponownie prowadząc postępowanie organy orzekające zobowiązane będą do dokładnego wyjaśnienia treści wniosku inwestora, a zwłaszcza ustalenia ostatecznej wersji karty informacyjnej przedsięwzięcia, a następnie przed wydaniem postanowienia ustalającego istnienie bądź brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, zwrócą się do regionalnego dyrektora ochrony środowiska o wymaganą opinię. W myśl bowiem przepisu przejściowego art.156 u.u.ś. w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z wyłączeniem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 starostowie wykonywali zadania regionalnych dyrektorów ochrony środowiska w zakresie dotyczącym opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko do dnia 15 listopada 2009r.tj w terminie roku od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania w oparciu o przepisy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). /-/ J.Zieliński /-/ E.Podrazik /-/ A.Łaskarzewska