II SA/Po 1000/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2015r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] Burmistrz Gminy C. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku magazynowo-garażowego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz budowie budynku socjalnego i budowie budynku biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym: separatorem, zbiornikiem na ścieki przemysłowe, oczyszczalnią ścieków bytowych o pojemności do 6m3/dobę, na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb N., gmina C.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Burmistrz Gminy C. (dalej: "Burmistrz") decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...]odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku magazynowo-garażowego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz budowie budynku socjalnego i budowie budynku biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną w tym: separatorem, zbiornikiem na ścieki przemysłowe, oczyszczalnią ścieków bytowych o pojemności do 6m3/dobę, na działkach o nr ewid. [...] i [...] , obręb N., gmina C.. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 – dalej: "u.p.z.p."). Dalej organ wskazał, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejącego w sąsiedztwie planowanej inwestycji. W wyniku tej analizy ustalono, iż na obszarze analizowanym brak jest zabudowy usługowej lub przemysłowej, w sąsiedztwie znajduje się jedynie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zagrodowa (budynki mieszkalne oraz budynki gospodarcze), zabudowa ta sytuowana jest wzdłuż drogi powiatowej nr [...] przebiegającej przez N.. Tym samym brak jest podstaw dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem. Planowana zabudowa na działce objętej wnioskiem nie kontynuuje istniejącego sąsiedztwa na obszarze analizowanym, tym samym planowana inwestycja nie spełnia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Burmistrz nie podzielił stanowiska inwestora, że działalność polegająca na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji jest działalnością produkcyjną. Opierając się na przepisach ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt P 8/10 stwierdził, iż działalność gospodarcza polegająca na demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji stanowi działalność usługową. Według organu zastosowania w niniejszej sprawie nie znajdzie przepis art. 61 ust. 2 u.p.z.p. zgodnie z którym przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art: 67 ust 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 7. W rozpatrywanej sprawie w nieobowiązującym planie ogólnym teren działek nr [...] i [...] nie był przeznaczony pod produkcję. Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r., (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...] 1994 r.) teren działek nr [...] i [...] w części położonej w odległości 50 m od drogi powiatowej w N. oznaczony był symbolem M - tereny mieszane przeznaczone pod zabudowę siedliskową i jednorodzinną, pozostała część terenu położona w odległości większej niż 50 m od drogi powiatowej w N. to tereny oznaczone w planie ogólnym jako tereny upraw polowych. Plan nie przewidywał tego terenu pod inwestycje produkcyjne. Ponadto inwestycja nie spełnia warunku art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. - przedsięwzięcie narusza zapis przepisu odrębnego, tj. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.). Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 tej ustawy w parku krajobrazowym mogą być wprowadzone następujące zakazy: realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przedmiotowa inwestycja położona jest w granicach Parku Krajobrazowego im. [...] i stanowi przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213 poz. 1397 ze zm.) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje demontażu w rozumieniu ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji. Zgodnie z kolei z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r. (Dz. Urz. [...]) w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] na terenie Parku wprowadza się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powyższa uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] weszła w życie z dniem [...] 2014 r. Inwestor otrzymał wprawdzie decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] 2013 r. jednakże miało to miejsce przed wejściem w życie uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] wprowadzającej zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w imieniu M. K. r. pr. M. S. zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 2 u.p.z.p., polegające na jego błędnej interpretacji i bezzasadnej odmowie jego zastosowania w niniejszej sprawie; 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polegające na bezzasadnym jego zastosowaniu w niniejszej sprawie; 3. przepisów uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] poprzez bezzasadne retroaktywne jego zastosowanie w niniejszej sprawie; 4. przepisów art. 7 i 77 K.p.a. poprzez nieuczynienie zadość zasadzie prawdy materialnej na skutek nieobiektywnego i tendencyjnego dokonania ustaleń stanu faktycznego sprawy. Strona podniosła, iż planowana inwestycja ma charakter produkcyjny, a nie usługowy, bowiem przedsięwzięcie nie polega na zbieraniu odpadów, ani też na samym demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lecz istotą funkcjonowania stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji będzie przerób zużytych części i podzespołów na półprodukty, a więc na nowe wyroby, w celu ich odsprzedaży z przeznaczeniem do dalszego ich przerób, a nie tylko, ani nawet nie przede wszystkim demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji. Dalej podniesiono, iż plan ogólny zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na tym terenie do dnia 31 grudnia 2003 r. przewidywał jego przeznaczenia na uprawy polowe, czyli teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy był przeznaczony na cele rolne. Tymczasem grunty rolne, to grunty przeznaczone do produkcji rolnej, a więc grunty przeznaczone na cele produkcyjne, co wynika z art. 2 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zatem przepis art. 61 ust. 2 u.p.z.p. znajdzie zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Strona podniosła także, iż w dniu 31 maja 2013 r. uzyskała decyzję Burmistrza Gminy C. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a strona nabyła na jej podstawie konkretne uprawnienia. Z tej też przyczyny powoływanie się na uchwałę Sejmiku Samorządowego Województwa Wielkopolskiego nr [...] z dnia [...] 2014 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] oznaczałoby naruszenie konstytucyjnego zakazu, wywodzonego z art. 2 Konstytucji RP, odnoszenia nowo ustanowionych norm do szeroko rozumianych zdarzeń, które są w toku i które rozpoczęły się zanim te nowe normy zostały ustanowione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej: "Kolegium") decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza Gminy C., że planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunku, o którym mowa w treści art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Akty prawa miejscowego są na obszarze działania organów, które je ustanowiły źródłami powszechnie obowiązującego prawa. Skoro w chwili wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji obowiązywała uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r., nr [...] w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] , to Burmistrz Gminy C. zobowiązany był do jej uwzględnienia, podobnie jak organ odwoławczy. Na podstawie wskazanej powyżej uchwały utworzony został Park Krajobrazowy [...] , który objął swoim zasięgiem także nieruchomość, na której planowana jest realizacja przedsięwzięcia inwestora. Regulacja § 4 ust. 1 pkt 1 wyżej wskazanej uchwały przewiduje, że na terenie Parku zakazana jest realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 i poz. 1238). Wnioskowana inwestycja bezsprzecznie należy do przedsięwzięć, o których mowa w treści § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem zakaz zagospodarowania terenu w określony w treści § 4 ust. 1 pkt 1 sposób, stanowi przeszkodę do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Nie ma przy tym znaczenia fakt dysponowania przez inwestora ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Kolegium doszło także do wniosku, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Na obszarze przyjętym do analizy znajdują się tereny rolne niezabudowane oraz zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa zagrodowa (budynki mieszkalne jednorodzinne oraz budynki gospodarcze). Funkcja planowanego przedsięwzięcia pozostaje zatem w ewidentnej sprzeczności z zastanym sposobem zagospodarowania terenu sąsiedniego i nie daje się z nią pogodzić. Powołując się na definicje "stacji demontażu", "przetwarzania" i "recyklingu" zawarte w ustawach z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach Kolegium stwierdziło, że działalności polegającej na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów dokonuje się szeregu czynności świadczących o usługowym charakterze takiej działalności, a nie produkcyjnym. W wyniku działalności polegającej na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów nie powstają bowiem żadne nowe produkty. Działalność taka nie ma więc charakteru produkcyjnego. Organ odwoławczy nie podzielił także stanowiska odwołującego się, że przedmiotowe przedsięwzięcie było zwolnione ze spełnienia wymogu kontynuacji zabudowy zastanej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. na podstawie art. 61 ust. 2 tej ustawy. W nieobowiązującym już planie miejscowym teren objęty wnioskiem przeznaczony był na uprawy polowe. Przedsięwzięcie polegające na prowadzeniu stacji demontażu pojazdów nie wpisuje się zatem w funkcję określoną w tym planie miejscowym. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik M. K. zarzucił naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa Wielkopolskiego w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] przez bezzasadne zastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie; 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez bezzasadne jego zastosowanie w niniejszej sprawie; 3. art. 61 ust. 2 u.p.z.p. przez bezzasadną odmowę jego zastosowania w niniejszej sprawie; 4. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie należytego zrekonstruowania stanu faktycznego sprawy pomimo zebrania materiału dowodowego w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją deklaratoryjną, zatem brak jest przesłanek, by odnosić do niej twierdzenie, że przy orzekaniu organ administracji publicznej bierze pod uwagę przepisy obowiązujące w chwili rozstrzygania. Ponadto uchwała Sejmiku o utworzeniu Parku Krajobrazowego [...] nie zawiera przepisów intertemporalnych, co czyni ją niekonstytucyjną. Uchwała ta nie zawiera bowiem jasnych i jednoznacznych przepisów dotyczących tego, czy jej postanowienia odnoszą się także do zdarzeń (w tym postępowań administracyjnych), które rozpoczęły się wcześniej, zanim uchwała Sejmiku weszła w życie. Kwesta zgodności inwestycji, którą skarżący zamierza zrealizować z przepisami określającymi wymogi środowiskowe, została już rozstrzygnięta zanim uchwała Sejmiku weszła w życie. Ocena jej wpływu na środowisko została dokonana w sposób wszechstronny w udzielonej M. K. przez Burmistrza Gminy C. decyzji środowiskowej. Z tego powodu sprawa zgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska powinna być traktowana w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jako objęta rei iudicatae. Strona skarżąca podniosła także, iż teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nigdy nie był przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową. Był natomiast przeznaczony na cele rolne, a więc na cele związane z produkcją rolną oraz przetwórstwem rolno-spożywczym. Stąd niezrozumiałe jest twierdzenie organu odwoławczego, iż tereny położone w sąsiedztwie terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zarzucono, iż organ odwoławczy stwierdzając, iż planowane przedsięwzięcie nie ma charakteru produkcyjnego nie odniósł się do o będących w aktach sprawy pism procesowych i ekspertyz odnoszących się do charakteru planowanej inwestycji. Strona wielokrotne wyjaśniła w toku postępowania, iż nie zamierza przyjmować cudzych pojazdów do demontażu i oddawać właścicielom tych pojazdów części pochodzących z ich demontażu, lecz że zamierza prowadzić skup pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz przetwarzać je na półprodukty i produkty przeznaczone do dalszego przerobu, w szczególności jako materiał przeznaczony do przetopienia w hutach. Organ nie wyjaśnił też w żaden sposób na jakiej podstawie uznał, iż terenu przeznaczonego pod uprawy polowe nie można uznać za teren przeznaczony na działalność produkcyjną. Uzasadnienie takiego stanowiska w tym zakresie nie spełnia wymogów uzasadnienia prawnego. Strona zaznaczyła, że przepis art. 61 ust. 2 u.p.z.p. nie uzależnia uprzywilejowania inwestycji produkcyjnych polegającego na zwolnieniu takich inwestycji z wymogów składających się na zasadę dobrego sąsiedztwa od zachowania tożsamości, czy podobieństwa rodzaju, czy dziedziny produkcji obecnie planowanej oraz przewidzianej w planie miejscowym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., a organy nie odniosły się do tej kwestii. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że dla oceny czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami dotyczącymi ochrony środowiska organy winny uwzględnić nie stan prawny z daty orzekania w niniejszej sprawie ani nawet z daty składania wniosku, lecz tylko i wyłącznie z daty wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W dacie wydania tej właśnie decyzji dokonana została ocena przedsięwzięcia pod kątem przepisów ochrony środowiska i od tego momentu inwestor dysponował w tym zakresie słusznie nabytym prawem, co oznacza że w sprawie nie powinna być stosowana późniejsza uchwala Sejmiku z dnia [...] 2014 r. Odnośnie charakteru działalności polegającej na rozbiórce pojazdów pełnomocnik skarżącego wskazał, że może ona być zorganizowana w dwojaki sposób: zarówno usługowy gdy ktoś demontuje pojazdy nie będące jego własnością na zlecenie właściciela i następnie zwraca uzyskane części właścicielowi oraz w ten sposób, że ktoś nabywa pojazdy na własność i demontując je i przerabiając uzyskuje z nich dla siebie surowce wtórne, które następnie zbywa. Ten ostatni sposób zaplanowany przez inwestora stanowi w ocenie skarżącego działalność produkcyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Ponadto przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W rozpatrywanej sprawie nie stanowi okoliczności spornej przyjęcie przez organy, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją (wnioskiem inwestora), brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Dalej wskazać należy, iż w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, że prawo właściciela (lub innego podmiotu uprawnionego) do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów. Jak wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Konieczność łącznego spełnienia wskazanych wyżej warunków oznacza, iż brak spełnienia któregokolwiek z nich samodzielnie uzasadnia wydanie przez organ decyzji negatywnej dla wnioskodawcy. Co za tym idzie w realiach niniejszej sprawy kluczowym zagadnieniem jest ustalenie czy decyzja ustalająca warunki zabudowy w kształcie wnioskowanym przez skarżącego byłaby zgodna z przepisami odrębnymi. Katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat, zgodnie z przywołanym już powyżej art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego nie został wprost określony w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Nie budzi przy tym wątpliwości, że do przepisów tych zaliczyć należy m. in. regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich, a także przepisy sanitarne, unormowania z zakresu prawa geologicznego i górniczego. Taką regulacją z zakresu ochrony przyrody jest niewątpliwie uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r., nr [...] w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego [...] ). Parki krajobrazowe zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm., dalej u.o.p.) są bowiem jedną z form ochrony przyrody. Uchwała ta wydana została na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 16 ust. 3 u.o.p. Zgodnie z tym przepisem utworzenie parku krajobrazowego lub powiększenie jego obszaru następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, obszar, przebieg granicy i otulinę, jeżeli została wyznaczona, szczególne cele ochrony oraz zakazy właściwe dla danego parku krajobrazowego lub jego części, wybrane spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Likwidacja lub zmniejszenie obszaru parku krajobrazowego następuje w drodze uchwały sejmiku województwa wyłącznie z powodu bezpowrotnej utraty wartości przyrodniczych, historycznych i kulturowych oraz walorów krajobrazowych na obszarach projektowanych do wyłączenia spod ochrony. Biorąc pod uwagę zakres delegacji ustawowej, który obejmuje między innymi określenie w uchwale właściwych dla danego parku krajobrazowego lub jego części zakazów, wybranych spośród zakazów, o których mowa w art. 17 ust. 1 oraz określenie obszaru i przebiegu granic terenu parku na, którym zakazy te będą obowiązywać nie może budzić wątpliwości, iż uchwała w sprawie utworzenia parku krajobrazowego jest aktem prawa miejscowego, czyli aktem obowiązującym na obszarze działania organu, który go wydał, zawierającym powszechnie obowiązujące normy o charakterze generalnym. W art. 17 ust. 1 u.o.p. prawodawca wskazał katalog zakazów jakie mogą być wprowadzane w parku krajobrazowym przez prawodawcę lokalnego, wskazując jako dopuszczalny między innymi zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, ze zm., dalej w tekście u.u.i.ś.). Nadto ustawodawca w art. 17 ust. 3 u.o.p. wskazał, że zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r., nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. W uchwale Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r., nr [...] w § 7 wskazano, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Biorąc pod uwagę, iż publikacja uchwały miała miejsce 23 maja 2014 r. niewątpliwym pozostaje, że weszła ona wżycie w dniu 7 czerwca 2014 r. W § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...]2014 r. wprost wskazano, iż na terenie parku wprowadza się zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ustanowiony w uchwale zakaz odpowiada treści normy kompetencyjnej zawartej w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.o.p. Dla odkodowania treści normy prawnej zawartej w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r. koniecznym jest dokonanie wykładni tego przepisu w powiązaniu z art. 17 ust. 3 u.o.p., zgodnie z którym zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Art. 17 ust. 3 u.o.p. interpretować należy z uwzględnieniem zmian legislacyjnych, jakie nastąpiły w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przez przedsięwzięcia "mogące znaczącą oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe", należy aktualnie, zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś., rozumieć kategorię przedsięwzięć, o jakich mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 u.u.i.ś., to jest przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko. Powyższe oznacza, iż zakaz ustanowiony w w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r. nie obejmuje przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko: co do których organ ochrony środowiska nie stwierdzi potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko (art. 63 ust. 2 u.u.i.ś.) oraz wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego (art. 61 ust. 1 u.u.i.ś. w zw. z art. 17 ust. 3 u.o.p.). A contrario zakaz ten będzie dotyczył wszelkich przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i to niezależnie od wyników postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w tym w szczególności niezależnie do wyników dokonanej w tym postępowaniu oceny faktycznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie zauważyć należy, iż przedsięwzięcie jakie zamierza zrealizować skarżący, to jest przebudowa i zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku magazynowo-garażowego na stację demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji zalicza się zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z 2010 r. ze zm.) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe oznacza, iż planowana przez skarżącego zmiana sposobu zagospodarowania i zabudowy przedmiotowego terenu jest niezgodna z przepisami odrębnymi, to jest z § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...]2014 r., co samodzielnie uzasadniało odmowę ustalenia warunków zabudowy dla tego rodzaju inwestycji. W ocenie Sądu powyższa, stanowiąca akt prawa miejscowego uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r. znajdowała zastosowanie w sprawie, albowiem została przyjęta przez właściwy organ i w ramach delegacji ustawowej, a nadto weszła życie nie tylko przed dniem wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, lecz wręcz przed dniem zainicjowania postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Orzekające w sprawie organy administracji publicznej obowiązane były zatem uwzględnić regulacje zawarte w tejże uchwale przy wydawaniu rozstrzygnięcia w sprawie. W postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są bowiem stosować przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1080/06). Żaden tego rodzaju wyjątek nie został natomiast ustanowiony w uchwale z dnia 28 kwietnia 2014 r. W § 4 ust. 2 tej uchwały prawodawca lokalny wskazał jedynie, iż zakazy o których mowa w § 4 ust. 1 nie dotyczą ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin oraz decyzji o warunkach zabudowy obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. Powyższy przepis zapewnił ochronę praw nabytych wynikających z obowiązujących aktów prawa miejscowego oraz decyzji o warunkach zabudowy i spowodował, że uchwale tej nie można postawić zarzutu retroaktywności. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z retrospektywnością prawa zaś mamy do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", "ciągłym", takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy (tak uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA nr 3 z 2006 r., poz. 71). Podobnie ujmuje się to w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Przyjmuje się bowiem, że naruszenie zasady nieretroaktywności następuje wtedy, gdy aktowi normatywnemu nadano moc obowiązującą wobec stosunków prawnych zaistniałych i trwających w czasie do wejścia tego aktu w życie. Retrospektywność prawa polega zaś na tym, że prawodawca stanowi akty normatywne mające zastosowanie do sytuacji trwających po wejściu w życie tych aktów (tak wyrok TK z dnia 18 października 2006 r., P 27/05, OTK-A nr 9 z 2006 r., poz. 124). Sposób skonstruowania przedmiotowej uchwały z dnia [...] 2014 r. pozwala zatem na stwierdzenie, iż miała ona charakter retrospektywny, a nie retroaktywny bowiem zakresem swego obowiązywania objęła te wszystkie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które na dzień jej wejścia w życie nie były zakończone decyzją wsteczną, a więc także postępowania dopiero wszczęte po dniu wejścia jej w życie. Co za tym idzie nietrafnym jest zarzut sprzeczności tejże uchwały z przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ze względu na brak w niej przepisów intertemporalnych. Wbrew twierdzeniu skarżącego z uchwały w sposób jasny wynika, że jej postanowienia odnoszą się realizacji wszelkich przedsięwzięć, za wyjątkiem tych, które zgodne są z ustaleniami obowiązujących w dniu jej wejścia w życie planów miejscowych oraz dla których w dniu wejścia uchwały w życie istniały ostateczne decyzje o warunkach zabudowy, w ten bowiem sposób rozumieć należy użyte w § 4 ust. 2 uchwały Sejmiku sformułowanie o obowiązujących decyzjach o warunkach zabudowy. Okoliczność, że powyższy akt prawa miejscowego wprowadza regulacje ograniczające skarżącego i innych właścicieli nieruchomości położonych na obszarze ustanawianego parku krajobrazowego w wykonywaniu w przyszłości przysługującego im prawa własności nie może zaś samodzielnie przesądzać o jego niezgodności z aktami prawnymi wyższego rzędu. Za oczywiście błędny uznać należy pogląd skarżącego jakoby uchwała Sejmiku z dnia [...] 2014 r. nie znajdowała zastosowania przy ustalaniu stanu prawnego sprawy, ze względu na to, iż w momencie jej wejścia w życie skarżący posiadał ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w której dokonana została ocena przedsięwzięcia pod kątem przepisów ochrony środowiska i od momentu uzyskania której inwestor dysponował w tym zakresie słusznie nabytym prawem. Zauważyć bowiem należy, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia stanowi element stosowania prawa, przy czym w decyzji tej rozstrzygnięte zostają w ramach konkretnej sprawy indywidualnej zagadnienia określone w art. 82 u.u.i.ś., zaś podjęcie uchwały w przedmiocie utworzenia parku krajobrazowego jest aktem stanowienia prawa, w następstwie którego ustanawiane są normy powszechnie obowiązujące, które dopiero znajdą zastosowanie w sprawach indywidualnych. Co za tym idzie okoliczność, iż w ramach stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia rozstrzygnięte zostały w tej decyzji kwestie dotyczące na przykład warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, względnie wymagania dotyczące ochrony środowiska itp. nie przesądza w żadnej mierze o tym, czy w terminie późniejszym nie dojdzie do zmiany stanu prawnego, dotyczącego chociażby pośrednio zagadnień związanych z ochroną środowiska, czy też ochroną przyrody. Podkreślić przy tym należy, iż jak wykazano już powyżej wprowadzenie na terenie ustanawianego parku krajobrazowego zakazu realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z woli ustawodawcy jest odnośnie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, odmiennie niż przypadku przedsięwzięć mogących jedynie potencjalnie oddziaływać na środowisko, zupełnie oderwane od faktycznego występowania niekorzystnego wpływu danego konkretnego przedsięwzięcia na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez stronę skarżącą zauważyć należy, iż powaga rzeczy osądzonej ostatecznej decyzji o środowiskach uwarunkowaniach przedsięwzięcia obejmuje jedynie rozstrzygnięcia wyraźnie w niej wskazane, a nie bliżej nieokreśloną całościową ocenę zgodności inwestycji, którą skarżący zamierza w przyszłości zrealizować, z przepisami określającymi wymogi ochrony przyrody. Inaczej rzecz ujmując wskazać należy, iż sytuacji gdyby skarżący zmierzał do realizacji przedsięwzięcia mogącego jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to niewątpliwie ustalenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia byłby wiążące w zakresie oceny, czy brak jest niekorzystnego wpływu realizacji przedsięwzięcia na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego i co za tym idzie, przesądzałyby o istnieniu przesłanek z art. 17 ust. 3 u.o.p. wyłączających obowiązywanie zakazu wprowadzonego przez § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały sejmiku z dnia [...] 2014 r., jednakże w żadnym razie ustalenia takowej decyzji nie mogą wpłynąć na niestosowanie przepisów uchwały sejmiku z dnia [...] 2014 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać ma środowisko, co do których brak jest w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Nie sposób także utożsamiać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia z uzyskaniem prawa nabytego do uzyskania następnie w odrębnym postępowaniu decyzji lokalizacyjnej, bez uwzględniania innych przepisów odrębnych z zakresu ochrony przyrody. Bez znaczenia dla sprawy pozostają natomiast rozważania strony skarżącej odnośnie deklaratoryjnego, czy też konstytutywnego charakteru decyzji o warunkach zabudowy. Choć Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy ma charakter deklaratoryjny, albowiem w sytuacji braku planu miejscowego potwierdza na podstawie przepisów prawa o zgodności zamierzonej inwestycji z tymi przepisami i stanowi swego rodzaju promesę dopuszczalności inwestycji, to jednocześnie nie może budzić wątpliwości, iż odnośnie przepisów szczególnych, organ procesujący w przedmiocie warunków zabudowy winien uwzględniać stan prawny obowiązujący w dacie orzekania, albowiem to właśnie zgodność inwestycji z tym stanem prawnym jest przesądzana w decyzji lokalizacyjnej. Powyższe oznacza, iż decyzja odmawiająca ustalenia skarżącemu warunków zabudowy była zgodna z prawem, albowiem obowiązujące w dacie jej wydania (jak i zainicjowania postępowania lokalizacyjnego) przepisy szczególne w postaci § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2014 r., nr [...] w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego [...] przesądzały o niedopuszczalności zlokalizowania na nieruchomościach położonych w granicach tego parku krajobrazowego, w tym na objętych wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy działkach nr [...] i [...], jakichkolwiek inwestycji stanowiących przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a więc także stacji demontażu pojazdów i to niezależnie od faktycznego wpływu planowanej inwestycji na przyrodę i krajobraz parku. W świetle powyższych rozważań jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy nie mogły mieć pozostałe podniesione w skardze zarzuty. W związku z tym Sąd odstąpił od ich szczegółowego rozpoznania. Jedynie gwoli wszechstronnego wyjaśnienia sprawy wskazać należy, iż nie sposób podzielić wyrażonego przez skarżącego poglądu jakoby w sprawie znajdował potencjalnie zastosowanie art. 61 ust. 2 u.p.z.p., albowiem planowana przez skarżącego inwestycja ma charakter inwestycji produkcyjnej. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż przepisy u.p.z.p. nie zawierają definicji legalnej pojęcia działalności produkcyjnej, co oznacza iż treść tego pojęcia musi zostać ustalona w drodze wykładni. W języku polskim przez produkcję rozumie się celową działalność ludzką przystosowującą siły i zasoby przyrody do wytwarzania dóbr materialnych, względnie proces wytwarzania czegoś dla potrzeb człowieka, wytwórczość (patrz Mały słownik języka polskiego PWN, pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z Łępickiej Warszawa 1969). Porównując powyższa definicje pojęcia produkcji z zakresem działalności jaką zamierza prowadzić inwestor stwierdzić należy, iż planowana inwestycja nie ma charakteru produkcji, lecz jedynie charakter usługowy polegający ma przetwarzaniu odpadu jakim jest wycofany z eksploatacji pojazd w sposób zmniejszający obciążenie dla środowiska jakie tego rodzaju odpad powoduje. Okoliczność, iż w toku procedury recyklingowej odzyskuje się z demontowanych pojazdów surowce wtórne, a nawet wyposażenie i części nadające się do ponownego użycia nie ma pozwala w żadnym razie na uznanie tego rodzaju działalności za działalność produkcyjną w rozumieniu przepisów u.p.z.p., albowiem w dalszym ciągu działalność ta jest tylko i wyłącznie wyspecjalizowanym przetwarzaniem odpadu jakim jest zbędny, wycofany z eksploatacji pojazd, przy czym w następstwie recyklingu nie dochodzi do wytworzenia (produkcji) jakichkolwiek nowych przedmiotów, a jedynie do pozyskania surowców wtórnych, czyli odpadów które można ponownie wykorzystać w produkcji prowadzonej przez inne podmioty oraz części już uprzednio przez kogoś wyprodukowanych i zamontowanych w pojeździe. Bez znaczenia dla powyższej oceny pozostają podnoszone przez stronę skarżąca kwestie związane z własnością surowców pozyskanych w drodze recyklingu pojazdów. Znamiennym jest tutaj przykład podnoszony przez stronę skarżącą, a dotyczący wytwarzania ogórków kiszonych. Taki proces stanowi niewątpliwie produkcję, albowiem w wyniku zamierzonej działalności człowiek prowadzi do wytworzenia przy użyciu zasobów naturalnych (surowe ogórki, czosnek, woda, pojemnik) oraz sił natury (procesy zachodzące w składnikach w czasie kiszenia) nowego, odmiennego niż składniki wyjściowe dobra w postaci ogórków kiszonych. Natomiast w procesie recyklingu pojazdów nie dochodzi do wytwarzania nowych dóbr i produktów, lecz jedynie odzyskiwania istniejących, przetwarzania i wyodrębniania odpadów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów pozyskiwania surowców wtórnych. Wobec ustalenia, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 61 ust. 2 u.p.z.p. za prawidłowe uznać należy stanowisko organów, iż planowana inwestycja wymagała oceny pod kątem spełniania przesłanki dobrego sąsiedztwa o jakiej mowa w art. 61ust. 1pkt 1 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika zaś zdaniem Sądu w sposób nie budzący wątpliwości, że planowana inwestycja nie kontynuuje funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu występujących w obszarze analizowanym. W obszarze analizowanym brak jest bowiem zabudowy o charakterze usługowym, a jednocześnie planowanej inwestycji nie sposób pogodzić z w funkcjami w tym obszarze występującymi. Stąd też działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.