II SA/Po 1004/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi D.M. na opinię Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] 2012 r. w przedmiocie niewyrażenia zgody na podjęcie procedury awansowej odrzucić skargę. /-/ T.Świstak Pismem z dnia15 czerwca 2012 r. uzupełnionym pismem z dnia 22 listopada 2012 r. D.M. wniósł m.in. o unieważnienie opinii wydanej w jego sprawie na posiedzeniu zwyczajnym Rady Wydziału [...] [...] w dniu 11 czerwca 2012 r. i nakazanie usunięcia tego punktu z protokołu Rady. Skarżący zarzucił, iż działalność Rady Wydziału [...] w kadencji od 1 września 2009 r. do 31 sierpnia 2012 i od 1 września 2012 r. w dwóch różnych składach – zwyczajnym i nadzwyczajnym jest niezgodna z art. 67 ustawy d na 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym. Sposób działania Rady eliminuje część samodzielnych pracowników naukowych z prawa zasiadania w Radzie w tym prawa skarżącego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Uniwersytetu [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej podnosząc, iż skarga w zakresie działalności Rad Wydziału [...] nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.) uczelnie posiadają autonomię we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach, jakie zostały określone w powołanej ustawie, co jest z kolei potwierdzeniem art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. Tym samym uczelnie publiczne nie mają charakteru organu administracji publicznej w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz raczej stanowią zakład administracyjny, czyli jednostkę organizacyjną powołaną do wykonywania określonych zadań publicznych. Dlatego też sądowoadministracyjna kontrola aktów lub czynności podejmowanych przez takie podmioty musi być wprost umocowana w konkretnym przepisie ustawy. Ustawa o szkolnictwie wyższym określa ściśle jakie akty i czynności podejmowane przez organy wewnętrzne uczelni podlegając zaskarżeniu do sądów administracyjnych. Taką regulację zawarto w art. 36 ust. 1, art. 207 ust. 1 i 4 oraz 221 cytowanej ustawy, przy czym z perspektywy rozpatrywanej sprawy istotne znaczenie posiada pierwszy z wymienionych przepisów. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 tej ustawy, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego stwierdza nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni (w tym także rad podstawowych jednostek organizacyjnych – art. 60 ustawy) lub decyzji rektora uczelni, ale z wyłączeniem decyzji administracyjnych, w razie stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni, nie później niż w terminie 2 miesięcy od otrzymania uchwały lub decyzji. Przepis ten stanowi zatem przejaw ogólnej reguły z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy, według której minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego sprawuje nadzór nad działalnością uczelni. Tym samym przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego – na mocy wyraźnego wskazania w art. 36 ust. 1 cytowanej ustawy – może być dopiero rozstrzygnięcie nadzorcze ministra, a nie sama uchwała organu kolegialnego uczelni. Tym samym złożoną w tym zakresie skargę należy uznać za niedopuszczalną. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 listopada 2011 r. o sygn. akt III SA/Lu 579/11 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż zaskarżona opinia wyrażona w drodze uchwały Rady Wydziału [...] dotyczyła niewyrażenia zgody na podjęcie procedury awansowej. Zgodnie zaś z § 113 ust. 2 i 3 Statutu Uniwersytetu [...][...] przyjętym uchwałą Senatu [...] z dnia 19 czerwca 2006 r., nr [...] stosunek pracy z nauczycielami akademickimi innymi niż zatrudnionymi na stanowisku profesora zwyczajnego nawiązuje po rozstrzygnięciu konkursu przez właściwą radę rektor na wniosek dziekana (dyrektora podstawowej jednostki organizacyjnej), albo kierownika innej właściwej jednostki organizacyjnej, zaś w przypadku niepoprzedzenia nawiązania stosunku pracy przeprowadzeniem konkursu stosunek ten nawiązuje rektor na wniosek dziekana (dyrektora podstawowej jednostki organizacyjnej) lub kierownika innej właściwej jednostki organizacyjnej po zasięgnięciu opinii właściwej rady. Powyższe pozwala na stwierdzenie, iż podstawy prawnej skarżonej uchwały nie mógł stanowić żaden z przywołanych wyżej ustępów § 113 Statutu [...] albowiem z akt sprawy nie wynika by przeprowadzono jakiekolwiek postępowanie konkursowe, względnie by Rektor [...] wystąpił do rady Wydziału [...] o z wnioskiem o zaopiniowanie nawiązania ze skarżącym stosunku pracy na innym niż aktualnie zajmowane przez niego, konkretnym stanowisku, lecz jedynie zwrócił się o wyrażenie opinii w przedmiocie ewentualnego zainicjowania procedury awansowej w stosunku do dr hab. D.M. zatrudnionego na stanowisku asystenta. Opinię Rady Wydziału [...] z dnia [...] 2012 r. uznać co za tym idzie należy za wydaną na podstawie 61 ust. 3 Statutu [...] stanowiącego, iż rada wydziału ma prawo wyrażania opinii społeczności akademickiej wydziału we wszystkich sprawach, które uzna za doniosłe. Taka opinia nie ma charakteru rozstrzygnięcia w przedmiocie jakichkolwiek praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i nie jakiegokolwiek znaczenia prawnego, w tym w szczególności nie jest prawnie wiążąca dla innych organów uczelni. Co za tym idzie wydanie przez radę wydziału opinii o treści przyjętej w uchwale z dnia 11 czerwca 2012 r. nie może być uznane za akt lub czynność o jakim mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze sąd z uwagi na niedopuszczalność skargi orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. /-/ T.Świstak