II SA/Po 104/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Kamieńska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Kamieńska Wójt Gminy, reprezentowany przez architekta J. S.-K. - opracowującą na zlecenie Gminy projekty decyzji o warunkach zabudowy (k.15 akt sądowych), zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...], uchylającą decyzję skarżącego z dnia [...] Nr [...]i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W myśl art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Wśród podmiotów tych nie wymienia się organu administracji, który wydawał decyzję w I instancji. Wójt Gminy wydając decyzję w I instancji nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego dotyczy sprawa, ale jako organ administracji realizujący przyznane mu kompetencje do rozstrzygania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Tym samym Wójta nie można uznać za podmiot, który ma interes prawny w rozumieniu wyżej powołanego przepisu. Skarga jest więc niedopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r. Nr 135, poz.1270 ze zm.) podlega odrzuceniu. Należy też wyjaśnić, iż reprezentująca skarżącego architekt J. S.- K. nie odpowiada wymogowi, jaki wprowadza dla pełnomocników nieprofesjonalnych przepis art. 35 par.2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż łączy ją z jednostką samorządu terytorialnego umowa zlecenia, a nie status pracownika. Tymczasem stosownie do tego przepisu pełnomocnikiem osoby prawnej może być pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego, czyli osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę /art. 2 Kodeksu Pracy (t.J.Dzu U. z 1998 r.Nr 21 poz. 94 ze zm.) Na uznanie za pracownika osoby wykonującej na rzecz organu Gminy konkretne prace powierzone w ramach umowy zlecenia nie pozwalają również przepisy art.2 pkt 4 ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, popz.1593 ze zm. ) oraz art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej( Dz.U. Nr 170 poz. 1218 ze zm.). /-/ B. Kamieńska