II SA/Po 1069/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. i R. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r. Nr ... w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego solidarnie na rzecz M. K. i R. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. Decyzją z dnia ... 2015 r., znak ..., nr ... działająca z upoważnienia Starosty K. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa K. L. B. po rozpoznaniu wniosku H. i M. B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego o wiatę o pow. zabudowy - cz. istniejąca: 84,00 m2, cz. projektowana: 75,02 m2, zlokalizowanym na działce położonej w K., przy ul. W., oznaczonej numerem ewid. gruntów: ..., arkusz mapy: ..., kategoria obiektu: .... Jako podstawę prawą decyzji organ powołał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 1409). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż że przedłożony projekt został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w art. 34, 35 ustawy Prawo budowlane i przepisami wykonawczymi, w szczególności zgodny jest z planem zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie ulic: T., S., J., B., K., zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w K. Nr XLVII/337/2006 z dnia 28 lutego 2006 r., opublikowaną w dzienniku urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 61 z dnia 28 kwietnia 2006 r., poz. 1580, oraz zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Nr XXXVIII/304/2009 Rady Miejskiej w K. z dnia 25 marca 2009 r., spełnia też wymagania określone przepisami w tym techniczno-budowlanymi. Posiada określone przepisami opinie i uzgodnienia, w tym postanowienie Starosty K. umożliwiające wykonanie na działce budowlanej nr ewid. ... w projektowanej rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wiaty, w odległości od bezpośrednio do 1,00 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. ..., w odległości od bezpośrednio do l,00 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. ... i w odległości od bezpośrednio do 0,7 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ewid. ... i ..., przy ul. W. w K.. Odnosząc się do zastrzeżeń podnoszonych w toku postępowania przez właścicieli nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją (R. i M. K. oraz S. i S. K.) organ I instancji wskazał, że: przeznaczenie wiaty zostało określone w projekcie budowlanym, kwestie odstępstwa od warunków technicznych reguluje art. 9 Prawa Budowlanego, a zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy następuje po złożeniu wniosku o wydanie wniosku o pozwolenie na budowę, projekt zagospodarowania działki został sporządzony w zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisy p.poż. regulują usytuowanie budynków, a wiata nie jest budynkiem, dlatego przepisy te nie mają zastosowania, kwestie odprowadzenia wód opadowych Inwestor przedstawił w projekcie budowlanym. Podsumowując organ stwierdził, że zarzuty podnoszone przez strony postępowania nie mają przełożenia w przepisach prawa, wobec czego zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż postanowienie z dnia ... 2014 r. zezwalające na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.) również wydane zostało przez działająca z upoważnienia Starosty K. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa K. L. B., zaś w przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych brak skierowanego do ministra przez organ wniosku o wydanie tegoż postanowienia oraz samego upoważnienia ministra do jego wydania. Odwołania od powyższej decyzji w terminie prawem przewidzianym złożyli S. i S. K. oraz R. i M. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołujący S. i S. K. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 107 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, d, e ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - Prawo budowlane, art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane i § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że jako właściciele działki oznaczonej numerem ewid. ..., sąsiadującej z działką nr ... od strony wschodniej w myśl art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane są stroną w niniejszym postępowaniu, bowiem ich nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Wskazali dalej, że organ w uzasadnieniu decyzji pominął liczne wątpliwości skarżących wyrażone w składanych wcześniej pismach, nie odnosząc się do nich merytorycznie. W szczególności organ nie wypowiedział się co do podniesionej przez skarżących kwestii wymiarów projektowanej wiaty oraz przesłanek i samego uzasadnienia wniosku o upoważnienie Starosty przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju do odstąpienia od ogólnych przepisów techniczno-budowlanych zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu decyzji nie zawarto bowiem jakichkolwiek okoliczności, które zdaniem organu uzasadniały wystąpienie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wnioskiem o udzielenie upoważnienia do odstąpienia przez organ od respektowania ogólnych zasad techniczno-budowlanych w zakresie położenia i umiejscowienia projektowanego obiektu budowlanego. Organ nie wypowiedział się również w zakresie wątpliwości skarżących co do odprowadzania śniegu z połaci dachu, napraw rynny oraz napraw samego dachu projektowanego obiektu budowlanego, który zgodnie z projektem ma zostać usytuowany niemalże na granicy działek. Skarżący wskazali także, iż jeden z wnioskodawców - M. B. jest Wicestarostą K., w związku z czym organ naruszył przepis art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a., w ten sposób, iż organ administracji publicznej na mocy tego przepisu podlega wyłączeniu z załatwienia sprawy dotyczącej interesów kierownika tego organu. W niniejszej sprawie, mimo, iż wnioskodawca pełni funkcję kierowniczą, a taką jest funkcja wicestarosty, organ nie wyłączył się z załatwienia sprawy, która bezpośrednio dotyczy tej osoby i jego małżonki. Takie postępowanie narusza nie tylko art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a., ale także stoi w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do władzy publicznej i rodzi pytanie czy wnioskodawca nie wywierał presji na organie administracji co do wydania korzystnej dla siebie decyzji. Odwołujący się wskazali dalej, że projektowany obiekt budowlany nie odpowiada przepisom techniczno-budowlanym w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska i ochrony przed hałasem i drganiami. W ocenie S. i S. K. projekt obiektu budowlanego nie spełniał również wymogu zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - Prawo budowlane w zakresie wymogu dotyczącego usuwania wody opadowej, a także śniegu z połaci dachowej, bowiem zaprojektowana rynna posiada rurę spustową skierowaną bezpośrednio na działkę skarżących nr .... Projekt ten narusza również art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy - Prawo budowlane w ten sposób, że obiekt budowlany jest nieodpowiednio usytuowany na działce budowlanej oraz nie zapewnia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - w tym wypadku skarżących. W ocenie odwołujących się nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, który stwierdził, że przepisy bezpieczeństwa pożarowego nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Prawo budowlane wymóg bezpieczeństwa p.poż. odnosi do wszystkich obiektów budowlanych. Poza tym projektowana wiata ma być stale związana z istniejącym już budynkiem mieszkalnym, a więc należy ją uznać za część tego budynku. Minimalna odległość pomiędzy projektowanym obiektem a działką skarżących nie zapewnia z całą pewnością dojazdu dla służb ratowniczych, nie daje gwarancji bezpieczeństwa jego użytkowania. Nie możliwe będzie także prowadzenie takich prac jak np. usuwanie śniegu z połaci dachu tego budynku bez notorycznego naruszania i ingerowania w działkę skarżących. Odwołujący się R. i M. K. zgłosili analogiczne zarzuty, podnosząc, że projektowana wiata będzie negatywnie wpływać na ich nieruchomość, gdyż została zaprojektowana w bardzo bliskiej odległości tj. od 0 do 0,70 m od granic ich działki (nr ewid. ...) i spadek dachu został skierowany w kierunku ich działki, co oznacza, że opady śniegu i deszczu będą powodować szkody i uszkodzenia nowo wybudowanego ogrodzenia, jak i istniejących nasadzeń. Wskazali dalej, że w zaskarżonej odwołaniem decyzji nie otrzymali wyjaśnienia w kwestii odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych zwartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktur i Rozwoju z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem nie poznali uzasadnienia wniosku o upoważnienie Starosty przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wydania zgody na odstąpienie od w/w przepisów. Dalej podnieśli, że organ nie wypowiedział się w zakresie wątpliwości stron co do odprowadzania śniegu z połaci dachu projektowanej wiaty czy dokonywania ewentualnych jego napraw i opierzeń oraz nie wyjaśnił dlaczego inwestor nie zaprojektował spadku dachu na swoja stronę działki, co w ich ocenie wskazuje, że organ naruszył przepisy art. 8, 9 i 11 k.p.a. Podnieśli także, że naruszony został przepis art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. ponieważ M. B. jest v-ce Starostą K.. Organ administracji publicznej na mocy tego przepisu podlega wyłączeniu z załatwienia sprawy dotyczącej interesów kierownika tego organu. Niestety wyłączenia takiego nie dokonano i budzi to wątpliwości czy M. B. nie wywierał presji na organie administracji co do wydania korzystnej dla siebie decyzji. Taka postawa organu narusza w ocenie odwołujących się nie tylko przepis art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. ale także stoi w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do władzy publicznej. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit b, c, d, e ustawy - Prawo budowlane wskazali, że projektowany obiekt budowlany nie odpowiada przepisom techniczno-budowlanym w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania oraz odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska oraz ochrony przed hałasem i drogami. Podkreślili, że nie zgadzają się z zapisami decyzji, że przepisy przeciwpożarowe nie mają zastosowania w tej sprawie, przecież projektowana wiata ma być związana stale z istniejącym budynkiem mieszkalnym, a poza tym będzie spełniała funkcję garażową. W ocenie odwołujących się budzi wątpliwość, dlaczego organ nie uwzględnił odpowiednich przepisów regulujących miejsca postojowe, to jest § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podkreślili wreszcie, że obiekt budowlany jest nieodpowiednio usytuowany na działce budowlanej oraz nie zapewnia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - czyli ich jako zamieszkałych w bezpośrednim sąsiedztwie. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia ... 2015 r., znak ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podnoszona przez skarżących kwestia naruszenia art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a., to jest wyłączenia organu administracji publicznej odnosi się do kierownika tego organu lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3, a więc jego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia lub osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli. W przypadku niniejszej sprawy kierownikiem, o którym mowa we wspomnianym powyżej przepisie jest Starosta K., a nie Wicestarosta K.. Dalej Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z uwagi na to, iż projektowana wiata ma powierzchnię około 31 m2 (licząc po obrysie zewnętrznym słupów konstrukcyjnych) zasadnym było wystąpienie o pozwolenie na budowę, co uczynili inwestorzy. Organ II instancji zauważył, iż przepisy ustawy Prawo budowlane wykorzystują pojęcie wiaty, ale go nie definiują, zaś zgodnie z definicją zawartą w Słowniku Języka Polskiego (Słownik Języka Polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013 r.) wiata jest to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach. Powyższe doprowadziło organ do wniosku, iż taki obiekt budowlany, zaprojektowany bez przegród zewnętrznych, fundamentów, nie odpowiada określonym w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego warunkom i w związku z tym nie może być uznawany za budynek. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. W konsekwencji, w stosunku do wiaty nie obowiązują przepisy dotyczące usytuowania budynku zawarte w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a więc przedmiotowa wiata może być usytuowana w odległości wskazanej w decyzji Starosty K., to jest w odległości od bezpośrednio do 0,7 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi o nr ewid. ... i .... w związku z tym, że wiata nie jest budynkiem, do jej sytuowania nie mają również zastosowania przepisy przeciwpożarowe. Nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżących, że "minimalna odległość pomiędzy projektowanym obiektem a działką skarżących nie zapewnia z całą pewnością dojazdu dla służb ratowniczych" z uwagi na fakt bezpośredniego dostępu zarówno istniejącego budynku mieszkalnego jak i projektowanej wiaty do drogi publicznej (ul. W.), a co za tym idzie możliwości dojazdu służb ratowniczych w razie wystąpienia niebezpieczeństwa. W odniesieniu do stwierdzenia odwołujących się, iż wiatę, która ma być na stałe związana z istniejącym budynkiem, należy uznać za część tego budynku, Wojewoda powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych zauważył, że wiata nie musi być obiektem wolnostojącym, bowiem zgodnie z językowymi regułami wykładni, gdyby ustawodawca chciał odnieść wyrazy "wolno stojące" do wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane obiektów budowlanych, to uczyniłby to poprzez umieszczenie znaku interpunkcyjnego dwukropka, za powyższymi wyrazami. W przeciwnym razie, na gruncie reguł gramatycznych języka polskiego, należy przyjąć, że zwrot "wolno stojące" odnosi się wyłącznie do pierwszego następującego po nim rzeczownika, tj. do parterowych obiektów gospodarczych. Oznacza to z kolei, że wymóg posiadania charakteru wolnostojącego nie musi być spełniony w odniesieniu do wiat, altan oraz przydomowych oranżerii." Jak już powyżej zostało wyjaśnione, wiata nie musi być obiektem wolnostojącym, zaś powiązanie wiaty z budynkiem nie przesądza o braku możliwości zakwalifikowania jej jako takiego obiektu. Wiata może przylegać do budynku, a nadto może mieć wspólny dach z budynkiem, gdyż jest to racjonale z ekonomicznego punktu widzenia. w ocenie Wojewody z powyższego wynika, iż wiaty nie obowiązują również przepisy zawarte w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, które odnoszą się stricte do budynków (np. linia zabudowy). Dalej w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano, że problem odprowadzenia wód opadowych podnoszony w odwołaniach został rozwiązany w projekcie budowlanym. Odprowadzenie wód opadowych odbywać się będzie za pomocą systemu rynnowego, a w przypadku opadów śniegu, pokrywa śnieżna zabezpieczona będzie przed zsunięciem przez zaprojektowaną drabinkę przeciwśniegową. Wskazane rozwiązania w ocenie organu II instancji, w wystarczający sposób zabezpieczą przed uszkodzeniem mienia odwołujących się. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniach oraz pismach stron kwestii wystąpienia przez Starostę K. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o zgodę na odstępstwo od warunków technicznych i wydania postanowienia zezwalającego na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.) Wojewoda wyjaśnił, że odstępstwo umożliwiające modyfikację szczegółowych, bezwzględnie obowiązujących przepisów techniczno- budowlanych może być udzielone jedynie w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Za taki należy uznać sytuację, kiedy inwestor, pomimo wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i braków przeciwwskazań do realizacji danej inwestycji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie może zrealizować swojego prawa podmiotowego, jakim jest prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, ze względu na obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. W niniejszym przypadku zdaniem organu odwoławczego przesłanką do wystąpienia o zgodę na odstępstwo od warunków technicznych były rozmiary działki, a mianowicie mała jej szerokość (około 13 m) uniemożliwiająca budowę przedmiotowej wiaty z zachowaniem obowiązujących przepisów technicznych. Ponadto Wojewoda wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie wywołuje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenia stanu środowiska, warunków zdrowotno-sanitarnych czy wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich na gruncie przepisów prawa budowlanego. W związku z tym oraz brakiem możliwości zlokalizowania przedsięwzięcia budowlanego w innym miejscu bez utraty jego funkcjonalności wniosek zaopiniowano pozytywnie i udzielono pozwolenia na odstępstwo. Skargę na powyższą decyzję w terminie prawem przewidzianym wywiedli wspólnie S. i S. K. oraz R. i M. K., zaskarżając decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia ... 2015 r., znak ... w całości i wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. Nadto skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarga S. i S. K. została odrzucona prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. II SA/Po 1069/15 wobec nieuiszczenia przez nich, pomimo wezwania, wpisu sądowego. R. i M. K. w przyjętej do rozpoznania skardze zarzucili zaskarżonym decyzjom błędy w ustaleniach faktycznych, nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, pominięcie ważnych dla wydania decyzji okoliczności oraz naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a ponadto decyzji organu II instancji - pominięcie i nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności podnieśli zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci; art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 107 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, c, d, e ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - Prawo budowlane, art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy - Prawo budowlane, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skargi wskazali, że decyzja Wojewody Wielkopolskiego oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty K. zostały wydane z naruszeniem licznych przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, w tym ustawy - Prawo budowlane i w związku z tym powinny zostać uchylone, a pozwolenie na budowę nie powinno zostać w tym stanie rzeczy przez organ I instancji w ogóle udzielone wnioskodawcom. W szczególności organ II instancji rozpoznając odwołanie pominął liczne zarzuty skarżących, w ogóle nie odnosząc się do nich. Wojewoda Wielkopolski dokonał jedynie analizy odwołania w zakresie naruszenia przez Starostę K. zasady praworządności, art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przedstawił bardzo szeroki wywód dotyczący definicji wiaty. Do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji Wojewoda Wielkopolski w ogóle się zaś nie odniósł. Zdaniem skarżących Starosta K. oraz Wojewoda Wielkopolski w swoich decyzjach pominęli niemal najważniejszą dla rozstrzygnięcia kwestię niezgodności projektu ze stanem faktycznym, albowiem w rzeczywistości granica pomiędzy sąsiadującymi działkami przebiega w linii prostej, podczas gdy w projekcie budowlanym nie ma ona takiego charakteru. Jest to bardzo ważna okoliczność, bowiem biorąc pod uwagę wymiary projektowanego obiektu oraz rzeczywisty przebieg granicy, okazuje się, iż przedmiotowa wiata zostanie częściowo położona na nieruchomości skarżących. Nakreślenie granicy w projekcie, w sposób odbiegający od rzeczywistego, nosi znamiona fałszerstwa lub co najmniej istotnego błędu w projekcie. Organ I instancji, zdaniem skarżących, dopuścił się naruszenia normy zawartej w art. 7 k.p.a. - zasady, w myśl której w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności, a także podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Sytuacja, w której projekt budowlany jest niezgodny ze stanem rzeczywistym, świadczy jednoznacznie o tym, iż doszło do naruszenia powołanej zasady. Za naruszenie zasady praworządności przez organ II instancji należy uznać fakt, iż pominął on część zarzutów podnoszonych przez skarżących w swoim odwołaniu. Dalej skarżący wskazali, iż organy nie wypowiedziały się co do podniesionej przez nich kwestii wymiarów projektowanej wiaty oraz przesłanek i samego uzasadnienia wniosku o upoważnienie Starosty przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju do odstąpienia od ogólnych przepisów techniczno-budowlanych zawartych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, natomiast Wojewoda Wielkopolski nie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Starosty K.. Organ nie wypowiedział się również w zakresie wątpliwości skarżących co do odprowadzania śniegu z połaci dachu, napraw rynny oraz samego dachu projektowanego obiektu budowlanego, który zgodnie z projektem ma zostać usytuowany na granicy działek. W ocenie skarżących nie można także zgodzić się także ze stanowiskiem Wojewody Wielkopolskiego, który nie uwzględnił zarzutu naruszenia przepisu art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ administracji publicznej na mocy tego przepisu podlega wyłączeniu z załatwienia sprawy dotyczącej interesów kierownika tego organu. W niniejszej sprawie, mimo iż wnioskodawca pełni funkcję kierowniczą, a taką jest funkcja wicestarosty, organ nie wyłączył się z załatwienia sprawy, która bezpośrednio dotyczy tej osoby i jego małżonki. Takie postępowanie narusza nie tylko art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a., ale także stoi w sprzeczności z zasadą zaufania obywateli do władzy publicznej. Starosta może bowiem powierzyć wicestaroście prowadzenie określonych spraw powiatu w swoim imieniu, a także upoważnić go do wykonywania swoich kompetencji kierownika jednostki (starostwa), w związku z czym należy uznać, iż art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. ma również zastosowanie do wicestarosty. Z uwagi na przedstawione powyżej okoliczności należy uznać również, iż organ I oraz II instancji nie spełnił ciążącego na nim obowiązku określonego w art. 107 k.p.a., w myśl którego zobowiązany jest do należytego uzasadnienia swojej decyzji. Ogólne i wybiórcze ustosunkowanie się przez organ do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy sprawia, iż nie dał on zadość dyspozycji zawartej w tym przepisie. Analiza uzasadnień obu decyzji nie pozwala stwierdzić, z jakich powodów organ uznał podnoszone przez odwołujących się od decyzji argumenty za nie mające przełożenia w przepisach prawa. W uzasadnieniu decyzji nie zawarto również jakichkolwiek okoliczności, które zdaniem organu uzasadniały wystąpienie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z wnioskiem o udzielenie upoważnienia do odstąpienia przez organ od respektowania ogólnych zasad techniczno-budowlanych w zakresie położenia i umiejscowienia projektowanego obiektu budowlanego. Zdaniem autorów skargi nie sposób także się zgodzić z Wojewodą Wielkopolskim, iż nie mają w niniejszej sprawie zastosowania przepisy przeciwpożarowe oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skoro wiata ma spełniać funkcje użytkowe budynku, powyższe przepisy znajdą zastosowanie, więc także taki obiekt powinien spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem § 2 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym także odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207. O konieczności zastosowania powyższych przepisów w niniejszej sprawie świadczy również okoliczność, iż mamy do czynienia w gruncie rzeczy z rozbudową budynku mieszkalnego (na taki bowiem zakres prac wskazuje projekt i pozwolenie na budowę). Nadto, gdyby w przedmiotowym przypadku nie miało zastosowania wskazane powyżej rozporządzenie, organ I instancji nie występowałby do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o upoważnienie go do udzielania zgody na odstępstwo od ogólnych warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności przepisów zawartych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. W kontekście przepisów Prawa budowlanego skarżący wskazali, iż projektowany obiekt budowlany nie odpowiada przepisom techniczno-budowlanym w zakresie: - bezpieczeństwa pożarowego, - bezpieczeństwa użytkowania, - odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, - ochrony przed hałasem i drganiami. Projekt obiektu budowlanego nie spełnia również wymogu zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy - Prawo budowlane w zakresie wymogu dotyczącego usuwania wody opadowej, a także śniegu z połaci dachowej, bowiem zaprojektowana rynna posiada rurę spustową skierowaną bezpośrednio na działkę należącą do skarżących. Projekt również narusza art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy - Prawo budowlane w ten sposób, że obiekt budowlany jest nieodpowiednio usytuowany na działce budowlanej oraz nie zapewnia poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich - w tym wypadku skarżących. Skarżący wskazali wreszcie, iż udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z aktualnym projektem stoi także w przeciwieństwie do art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, który wprost wskazuje, iż odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych może mieć miejsce jedynie wyjątkowo i w sytuacjach szczególnie uzasadnionych i nie może ono powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a także nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych. W niniejszej sprawie nie występują szczególnie uzasadnione okoliczności, które pozwalają na odstąpienie od ogólnych zasad i przepisów techniczno-budowlanych. Co więcej, odstąpienie od stosowania tych przepisów powoduje wystąpienie zagrożenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Okoliczności sprawy nie dają podstaw do odstąpienia przez organ zastosowania § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wydanie pozwolenia na budowę obiektu ze znacznym naruszeniem wskazanych w tym przepisie odległości nawet do 0,7 m od działki sąsiedniej narusza w zbyt dużym stopniu interesy właścicieli działki sąsiedniej. Skarżący powtórzyli wreszcie, iż rozbudowa budynku mieszkalnego o wiatę zgodnie z aktualnym projektem będzie skutkowała naruszeniem granicy działki, ze względu na błędnie nakreśloną granicę działek w dokumentacji budowlanej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji z dnia ... 2015 r. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. II SA/Po 1069/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli M. i R. K. już po wyznaczeniu terminu rozprawy niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016 r. tut. Sąd odrzucił zażalenie R. K. wobec wniesienia go z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej podniesionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem - art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym - jak wynika z treści art. 145 § 1 - Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 K.p.a., czyli dokonać merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11, Lex nr 1145626). Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy co do zasady zobligowany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy nie będąc związanym zarzutami podniesionymi w odwołaniu, co oznacza konieczność dokonania oceny sprawy w jej całokształcie, a nie jedynie odniesienia się do zarzutów zgłoszonych przez stronę w odwołaniu i w zakresie przepisów wskazanych przez nią jako naruszone. Wymogom powyższym Wojewoda Wielkopolski w niniejszej sprawie nie sprostał, albowiem choć prawidłowo ocenił, iż nie doszło do zarzuconego przez odwołujących się naruszenia art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a., to jednocześnie nie poczynił jakichkolwiek ustaleń i rozważań dotyczących potencjalnego zaistnienia przy wydawaniu decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenia regulacji zawartej w art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. Uzasadniając powyższe stanowisko w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż choć sprawa pozwolenia na budowę niewątpliwie dotyczy interesów majątkowych inwestora, którym w niniejszym postępowaniu jest Wicestarosta K. M. B., to brak było podstawy dla zastosowania w niniejszej sprawie instytucji wyłączenia organu o jakiej mowa w art. 25 § 1 pkt 1 k.p.a. Organem właściwym dla załatwienia sprawy pozwolenia na budowę był bowiem Starosta K., a nie Zarząd Powiatu, członkiem którego to organu kolegialnego jest Wicestarosta, względnie sam Wicestarosta. Co za tym idzie ponieważ sprawa nie dotyczyła interesów majątkowych Starosty K. lub osób z nim spokrewnionych, organ ten nie podlegał wyłączeniu. Odnosząc się jedynie do zarzutów podnoszonych przez strony Wojewoda pominął jednakże okoliczność, iż zaskarżonej odwołaniem decyzji, jak i poprzedzającego ją postanowienia z dnia ... 2014 r. zezwalającego na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie wydał osobiście Starosta K., lecz działający z jego upoważnienia pracownik starostwa w osobie Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa K. L. B. Zauważyć zaś należy, iż zgodnie z art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W myśl § 4 tego samego artykułu wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. Stąd też w sytuacji, gdy jedną ze stron postępowania jest Wicestarosta K. rozważenia wymagało, czy pozostaje on w stosunku nadrzędności służbowej względem Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa Starostwa K., tym bardziej, że jak wynika z § 13 ust. 2 Regulaminu organizacyjnego Starostwa Powiatowego w K. stanowiącego załącznik do Zarządzenia Starosty K. z dnia ... 2014 r., nr ..., a dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w K., w czasie nieobecności Starosty lub niemożności wykonywania przez niego swej funkcji zadania i kompetencje w zakresie kierowania Starostwem wykonuje Wicestarosta. W przypadku ustalenia, że pomiędzy Wicestarostą M. B., a Naczelnikiem Wydziału Architektury i Budownictwa zachodził stosunek nadrzędności służbowej wyjaśnienia wymagać będzie także kwestia kto wystąpił do właściwego ministra z wnioskiem upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Wyjaśnienie powyższych okoliczności mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania odwoławczego, tym bardziej, że w sprawie doszło do zastosowania w toku postępowania pierwszoinstancyjnego określonej w art. 9 ust. 1 ustawy Prawo budowlane instytucji udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, której przesłanki zastosowania sformułowane są przy wykorzystaniu pojęć nieostrych i co za tym idzie przy której stosowaniu swoboda organu orzekającego jest znaczna (patrz Prawo budowlane. Komentarz. Pod red. Z. Niewiadomskiego Wydawnictwo CH BECK Warszawa 2009., t. 11 do art. 9, s. 173), odmiennie niż w standardowej sytuacji uregulowanej w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Już tylko powyższe naruszenia przepisów postępowania skutkujące brakiem wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy samodzielnie uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. Uchylenie zaskarżonej decyzji uzasadnione było nadto pominięciem przez organ odwoławczy w przeprowadzonych rozważaniach rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji pierwszoinstancyjnej, w myśl której udzielono pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego o wiatę o pow. zabudowy - cz. istniejąca: 84,00 m2, cz. projektowana: 75,02 m2, a treścią zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, w którym wskazano, że powierzchnia zabudowy domu po zmianach objętych projektem wynosić będzie 91 m2, w tym projektowane 0,5 m2, nieokreślając w części opisowej powierzchni wiaty, co do której organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że projektowana wiata ma powierzchnię około 31 m2 (licząc po obrysie zewnętrznym słupów konstrukcyjnych). Również to uchybienie stanowiło naruszenie wyrażającego zasadę dwuinstancyjności art. 15 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy i brak wyczerpującego uzasadnienie decyzji zawierającego wyjaśnienie tej okoliczności. Uchybienie to mogło mieć niewątpliwie istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem nawet niezależnie od wątpliwości związanych orzekaniem w sprawie przez nieuprawnionego pracownika organu, mogło skutkować co najmniej koniecznością zmiany zaskarżonej odwołaniem decyzji organu I instancji celem prawidłowego określenia przedmiotu udzielonego pozwolenia na budowę. Naruszeniem przepisów postępowania, w tym w szczególności zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.) był także brak wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych w odwołaniach, czego szczególnie znamiennym przykładem jest brak jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń stron odwołujących się, iż przedmiotowa inwestycja w części ma być posadowiona na ich działkach. Jednocześnie wobec charakteru stwierdzonych uchybień za przedwczesne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał odnoszenie się do podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, albowiem w przypadku potwierdzenia się hipotezy, że postępowanie przed organem I instancji prowadzone było przez pracownika organu, który podlegał obligatoryjnemu wyłączeniu od udziału w postępowaniu, co uzasadniać będzie zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 § k.p.a., prowadziłoby to (w świetle wyrażonej w art. 153 p.p.s.a. zasady związania organu oceną prawną i wskazaniami zawartymi w orzeczeniu sądu) do zastąpienia przez Sąd organu administracji w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Wojewody Wielkopolskiego będzie rozpatrzenie wywiedzionych w sprawie odwołań przy uwzględnieniu ocen prawnych zawartych w niniejszych orzeczeniu. W szczególności Wojewoda winien w trybie art. 136 k.p.a. uzupełnić materiał dowodowy sprawy poprzez uzyskanie od organu I instancji dokumentów pozwalających na jednoznaczne i pewne ustalenie czy pomiędzy Wicestarostą K. M. B.. a osobą, która z upoważnienia Starosty K. prowadziła postępowanie i wydała decyzję oraz postanowienie z dnia ... 2014 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, nie zachodził stosunek nadrzędności służbowej oraz zobowiązać tenże organ do uzupełnienia akt sprawy o skierowany do właściwego ministra wniosek o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych oraz o powyższe upoważnienie. Dopiero po poczynieniu powyższych ustaleń organ odwoławczy posiadał będzie dane pozwalające na poczynienie ustaleń co do zaistnienia bądź braku naruszenia w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. Poczynienie tego rodzaju ustaleń i ocen warunkowało będzie dalszy sposób procedowania przez organ II instancji, który w przypadku ustalenia, że postępowanie przed organem I instancji prowadzone było przez pracownika organu, który podlegał obligatoryjnemu wyłączeniu od udziału w postępowaniu zobowiązany będzie do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wraz ze wskazaniem zakresu wymagających powtórzenia czynności procesowych, które wykraczały poza zakres czynności niecierpiących zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron. W przypadku ustalenia, że nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 7 k.p.a. organ II instancji zobowiązany zaś będzie do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, przy czym winien dokonać wszechstronnej oceny zaskarżonego orzeczenia oraz odnieść się do wszystkich argumentów stron podnoszonych w odwołaniach, a także wyjaśnić wskazane w niniejszym uzasadnieniu wątpliwości związane z określeniem przedmiotu udzielonego pozwolenia na budowę. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.