II SA/Po 1075/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2019 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań i umorzenia postępowania odwoławczego; postanawia oddalić wniosek. /-/ B. Drzazga Ł. B. po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, pismem z [...] lutego 2020 r. wniósł na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że decyzja ta została wydana w oparciu o nieprawdziwą część danych podanych przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia i częściowo niekompletne dane przygotowane przez Urząd Miasta i Gminy S.. W związku z tym zaskarżona decyzja obarczona jest błędami i niekompletnymi ocenami czynników, które mogą stanowić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdanie ostatnie art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd pragnie wyjaśnić, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Rozpatrywany wniosek dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowań stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu przemysłowo-magazynowo-logistycznego z zapleczem socjalno-biurowym i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą realizowanego w P. gm. S. na działkach nr [...], [...], [...] oraz o umorzeniu postępowania odwoławczego wielu odwołujących (wymienionych w decyzji). Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2020 poz. 283 ze zm.) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem jedynie charakter przygotowawczy w procesie inwestycyjnym i jej celem jest wyłącznie ustalenie, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami ochrony środowiska. Decyzja ta nie może stanowić samoistnej podstawy do realizacji inwestycji, a tym samym nie powoduje zaistnienia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Taki bowiem skutek materializuje się na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, które powinno być zgodne z decyzją środowiskową. Konkretne rozwiązania projektowe uwzględniające treść decyzji środowiskowej pojawiają się w projekcie budowlanym, który przedkładany jest na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Jednak wydanie decyzji środowiskowej nie przesądza, że inwestor w ogóle uzyska pozwolenie na budowę. A zatem aktualnie prowadzenie procesu inwestycyjno-budowlanego nie powoduje żadnych skutków, w tym uciążliwości dla terenów sąsiednich. Dlatego sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., II OZ 27/18, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto decyzja środowiskowa nie powoduje żadnych skutków prawno-rzeczowych w postaci np. utraty prawa własności. Nie nadaje się też do ewentualnego wyegzekwowania w drodze postępowania egzekucyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OZ 826/12, dostępne jak wyżej). Zaskarżona decyzja również w części rozstrzygającej o umorzeniu postępowania odwoławczego nie nadaje się do wykonania, albowiem stanowi rozstrzygnięcie stricte formalne. Rozstrzygnięciem tym organ odwoławczy dał wyraz uznaniu, że osobom wnoszącym odwołania nie przysługuje przymiot stron postępowania. Zaskarżona decyzja nie może więc spowodować negatywnych skutków dla skarżącego, gdyż nie nadaje się do wykonania. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ B. Drzazga