II SA/Po 1091/19

Dnia 19 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 roku sprawy ze sprzeciwu M. K. od decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...], decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...], [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Pana M. K. (dalej: skarżącego), obejmujące budowę budynku inwentarskiego-chlewni w miejscowości [...] gm. [...] na działce o nr ewid.[...], obręb [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji, organ wskazał, że jest ona zgodna z wnioskiem inwestora. Projektanci oświadczyli, że projekt budowlany jest wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186) inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę dołączył: cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak [...] Organ wskazał, że stronami niniejszego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo Budowlane są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Na podstawie art. 61 § 1 i 4 oraz art. 10 § 1 w związku z art. 73 § 1 i art. 77 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego strony niniejszego postępowania w dniu [...] czerwca 2019 r. zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, sporządzania z akt sprawy notatek, kopii lub odpisów. W wyznaczonym terminie żadna ze stron postępowania nie wniosła uwag. Organ, mają na uwadze ekonomikę sprawy odstąpił od ponownego zawiadamiania stron postępowania zgodnie z art. 10 k.p.a. Organ stwierdził, że ze zgromadzonych w trakcie sprawy dokumentów wynika, że aktualnie na terenie przedmiotowej działki inwestorzy prowadzą chów zwierząt o łącznej obsadzie 57,75 DJP. Po realizacji planowanego budynku łączna obsada zwierząt w gospodarstwie rolnym wyniesie maksymalnie 205,31 DJP. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] pozytywnie zaopiniował przedsięwzięcie polegające na budowie budynku inwentarskiego wraz z podrusztowym zbiornikiem na gnojowice o pojemności brutto ok. 1903 m3, szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe o pojemności 5m3 oraz dwóch silosów paszowych w miejscowości [...] na działce o nr ewid.[...] Najbliższy budynek mieszkalny zlokalizowany jest w odległości około 300 metrów od planowanej inwestycji a cała działka zostanie obsadzona zielenią izolacyjną mającą na cel zmniejszenie uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wobec powyższego, organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1, 2 i 3 tej ustawy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r., uczestnik postępowania – A. K., wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7 k.p.a. w zw. z 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego i okoliczności faktycznych, biernej postawy organu poprzez zaniechanie czynienia własnych ustaleń faktycznych, wydania decyzji sprzecznej z interesem społecznym, 2) art. 40 § 2 k.p.a. poprzez dokonanie doręczenia decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. bezpośrednio stronie, choć A. K. ustanowił w sprawie pełnomocnika, co organ wskazał m.in. w decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. w tożsamej sprawie (odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę) w adnotacji dotyczącej doręczenia decyzji, 3) art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ w uzasadnieniu decyzji do wykonania przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym nałożonego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., 4) art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie przez organ, czy projekt przedstawia program działań mających na celu ograniczenie azotu ze źródeł rolniczych do wód powierzchniowych, czy zostały uzupełnione braki w zakresie wskazania stopnia zmodernizowania budynków C i E, czy zostały szczegółowo wskazane rozwiązania systemu do odbioru gnojowicy z zastosowaniem hermetycznego złącza, czy projekt zakłada ograniczenie oddziaływania przedsięwzięcia na tereny sąsiednie, 5) art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie i nieposzanowanie interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania obiektu, którego wzniesienie i modernizacje umożliwi wydana w sprawie decyzja, 6) art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit c oraz e ustawy Prawo budowlane w związku z Załącznikiem I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie, że użytkowanie budynku przez inwestora będzie stanowiło zagrożenie dla higieny i zdrowia mieszkańców sąsiednich działek oraz że będzie wywierało nadmierny wpływ na jakość środowiska oraz, że wzniesiony budynek oraz pozostałe zmodernizowane budynki będą źródłem hałasu odbieranego przez osoby znajdujące się w sąsiedztwie, a jego poziom będzie stanowił zagrożenie dla zdrowia, nie pozwalał spać ani odpoczywać. Wojewoda, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że z decyzji organu I instancji i akt sprawy nie wynika, by Starosta w jakikolwiek sposób analizował zgodność planowanego zamierzenia z zapisami planu miejscowego. W uzasadnieniu decyzji nie znalazła się nawet wzmianka o obowiązującym na przedmiotowym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższe jest niedopuszczalne w kontekście przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, który określa podstawowe czynności jakie winien podejmować w sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej. Nadto, Wojewoda wskazał, że kwalifikacja przedsięwzięcia dokonana na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w aktualnym stanie prawnym musi opierać się na założeniu, iż za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza w cyklu produkcyjnym dla projektowanej powierzchni budynku. Z analizy przedłożonego projektu budowlanego wynika, że podana wartość DJP (tj. 146,72) w nowoprojektowanym budynku wyliczona została w odniesieniu do przewidywanej do obsadzenia liczby sztuk trzody chlewnej. W przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę zadaniem organu jest zbadanie technicznych możliwości danego budynku, nie ma więc znaczenia jaką liczbę sztuk deklaruje inwestor. Istotne jest jaką maksymalną liczbę zwierząt można utrzymywać na projektowanej powierzchni budynku zgodnie z minimalnymi wartościami wskazanymi w Rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. nr 56 poz. 344 ze zm.) i odniesienie tak wyliczonej liczby sztuk do współczynników przeliczeniowych sztuk zwierząt na DJP określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji koniecznym jest szczegółowe określenie cyklu produkcyjnego oraz sposobu utrzymania zwierząt na podstawie ww. rozporządzenia w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich i co ważne, wskazanie powierzchni boksów, w których utrzymywane będą zwierzęta (wyłączając powierzchnie pomocnicze i techniczne). Dopiero po ustaleniu prawidłowej wartości DJP dla przedmiotowego budynku organ będzie mógł jednoznacznie stwierdzić czy planowana inwestycja zgodna jest z wydaną dla niej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a tym samym czy pozostaje w zgodzie z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. W ocenie organu odwoławczego, z akt administracyjnych przekazanych przez organ I instancji nie wynika, by organ podjął jakiekolwiek kroki mające na celu wyjaśnienie powyższej kwestii. Inwestor wskazał wprawdzie planowaną do utrzymania w gospodarstwie po zrealizowaniu inwestycji liczbę zwierząt, jednakże liczba ta powinna być określona, jako maksymalna dla danej powierzchni użytkowej i organ winien to zweryfikować. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni również fakt, iż [...] października 2019 r. w życie weszło nowe Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Wojewoda wskazał również, że jak wynika z projektu budowlanego zamierzenie obejmuje również budowę dwóch silosów paszowych, które nie zostały uwzględnione we wniosku, na co organ I instancji nie zwrócił uwagi. Treść wniosku powinna być tożsama z realnym zakresem inwestycji. Skoro zatem inwestor zamierza realizować również wspomniane silosy, organ winien wezwać do rozszerzenia zakresu wniosku. Tym samym organ zupełnie pominął istnienie chociażby Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 7 października 1997 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 81), które ustala warunki techniczne m.in. silosów paszowych i zaniechał weryfikacji zgodności tej części zamierzenia z przepisami. Ponadto w projekcie (str. 9) wskazano, że w ramach przedsięwzięcia zaplanowano modernizację budynków lub likwidację chowu trzody chlewnej (dot. budynków oznaczonych na projekcie zagospodarowania terenu literami B, C, E i płyty obornikowej oznaczonej lit. D). Powyższe także wymaga doprecyzowania tj. określenia czy wchodzi w skład przedmiotowego zamierzenia czy realizowane będzie odrębnie, w ramach np. innego postępowania. Nadto, Wojewoda wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 6 i 7 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu inwestycji powinna zawierać układ sieci i instalacji uzbrojenia terenu wraz z oznaczonymi przyłączami do projektowanego budynku. Z opisu inwestycji wynika, że w projektowanym budynku przewiduje się realizację instalacji wewnętrznych i powiązanie ich z sieciami zewnętrznymi. Wobec powyższego niezbędne jest uzupełnienie wszystkich egzemplarzy projektu budowlanego o ww. elementy. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie sprostał wymogom określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W szczególności, z lakonicznego uzasadnienia decyzji nie wynika, by weryfikował zgodność zamierzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy przepisami techniczno- budowlanymi oraz środowiskowymi. Zgodnie z art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Z uwagi na przywołany przepis i zaniechanie przez organ I instancji pełnej weryfikacji dokumentacji mającej wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, uzasadnione jest zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Ponownie prowadząc postępowanie organ przeanalizuje dokumentację mając na uwadze zawarte w niniejszej decyzji wytyczne, wezwie inwestora do doprowadzenia dokumentacji do zgodności z przepisami i wyda stosowne rozstrzygnięcie prawidłowo je uzasadniając. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r., skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sprzeciw od decyzji organu odwoławczego zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. przez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wytkniętymi przez organ odwoławczy. Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na sprzeciw, Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiony sprzeciw należy uwzględnić. W pierwszej kolejności, wskazać należy, że zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie natomiast z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wobec powyższego stwierdzić należy, że ocena Sądu sprowadza się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., tj. istnienia przesłanek do jej wydania. Zgodnie zaś z art 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeśli więc organ nie wykazał przesłanek zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, to sprzeciw powinien zostać uwzględniony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt: II OSK 435/19, LEX nr 2635472). Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej wskazanej w art. 138 § 2 k.p.a. jest ograniczona przez to, że przedmiotowy przepis przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji "wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Konstrukcja prawna tego rodzaju decyzji opiera się zatem na wystąpieniu dwóch przesłanek łącznie: (1) postępowanie przed organem I instancji, w którym została wydana decyzja, prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania; (2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji wskazał na okoliczności budzące jego wątpliwości w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu, z uwagi na fakt, że organ II instancji w postępowaniu administracyjnym nie jest organem kasatoryjnym lecz rozpoznaje przedłożoną mu sprawę merytorycznie, dostrzeżone przez Wojewodę okoliczności nie mogą stanowić dostatecznego uzasadnienia dla uchylenia decyzji Starosty. Sam bowiem fakt, na który słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, że decyzja organu I instancji jest lakoniczna, w okolicznościach badanej sprawy nie może być samoistną przyczyną jej uchylenia. Należy bowiem podkreślić, że ponowne badanie danej sprawy przez organ I instancji jest celowe tylko w sytuacji, gdy w sprawie pozostały okoliczności istotne i konieczne do wyjaśnienia. Tymczasem, w ocenie Sądu, kwestie na jakie zwraca uwagę organ odwoławczy zasadniczo nie wymagają wyjaśnienia lecz jedynie dokonania ich oceny, do czego niewątpliwie władny i jednocześnie zobowiązany jest organ II instancji. W pierwszej kolejności, wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie nie było przeszkód do tego by organ II instancji samodzielnie ocenił zgodność planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Fakt, że w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji kwestia ta nie była omówiona, nie wyklucza jej zbadania dopiero w instancji odwoławczej. Zdaniem Sądu, także kwestia liczebności inwentarza skarżącego, na którą wskazał organ odwoławczy, nie wymagała uchylenia decyzji organu I instancji. Zwrócić również należy uwagę, że organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest, zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.), związany postanowieniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowisko to znalazło swoje potwierdzenie w orzecznictwie, w którym przyjmuje się, że "Następstwem prawnym rozwiązania przyjętego w art. 86 ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jest pełne związanie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy" (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II OSK 710/11, LEX nr 1217447). Oczywiście taki sam skutek decyzja środowiskowa będzie wywierała także na inne decyzje zezwalające na realizację przedsięwzięcia. Oznacza to, że organ wydający takie orzeczenie nie może pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej, gdyż "Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis «rozstrzygnięcia wstępnego» względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną." (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 marca 2011 r., II SA/Po 785/10, LEX nr 993622). Jeżeli zatem w przekonaniu tego organu któryś z elementów rozstrzygnięcia narusza prawo – nie może tego zignorować, ale musi – w celu doprowadzenia stanu istniejącego do stanu do zgodnego z prawem – zawiadomić organ właściwy do wszczęcia postępowania weryfikującego (wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. lub stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.) i w przypadku jego wszczęcia w oparciu o art. 97 § 1 k.p.a. zawiesić postępowanie do czasu zakończenia postępowania, w którym oceniana jest prawidłowość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (Gruszecki Krzysztof. Art. 86. W: Udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Komentarz, wyd. II. System Informacji Prawnej LEX, 2013). Z powyższych względów, zdaniem Sądu, uchylenie przez organ odwoławczy decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę i nakazanie organowi I instancji badanie kwestii objętych decyzją środowiskową jest niecelowe, skoro organ ten nie jest uprawniony do czynienia samodzielnie ustaleń w zakresie, w którym jest związany decyzją środowiskową. Zdaniem Sądu, także zakres planowanej inwestycji mógł zostać zbadany na etapie postępowania odwoławczego. Zaznaczyć bowiem należy, że zgodnie z regułą wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Powyższa zasada doznaje jednak szeregu wyjątków. W ocenie Sądu, organ odwoławczy winien więc w pierwszej kolejności ocenić, czy zakres zamierzenia inwestycyjnego nieobjęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, wymaga przeprowadzenia powyższej procedury. Uchylenie decyzji organu I instancji z tej przyczyny było więc co najmniej przedwczesne. Organ odwoławczy nie wyjaśnił także przyczyn dla których nie wezwał inwestora do wyjaśnienia i ewentualnego uzupełnienia braków przedłożonego przez niego projektu na etapie postępowania odwoławczego. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, rozstrzygnięcie kasatoryjne organu odwoławczego było nieprawidłowe. Organ naruszył art. 138 § 2 k.p.a., gdyż nie podjął we własnym zakresie działań celem wyeliminowania dostrzeżonych uchybień lub wątpliwości i nie wykazał by w sprawie pozostały istotne okoliczności wymagające wyjaśnienia a nie wyłącznie oceny, czy przeanalizowania posiadanej dokumentacji. Wobec powyższego, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.