II SA/Po 1144/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Rektora Uniwersytetu im. [...] w P . z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów; oddala skargę Decyzją Prodziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu w P. z dnia [...] września 2015 r. na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym pan M. M. został skreślony z listy studentów I roku studiów pierwszego stopnia Wydziału Nauk o Zdrowiu kierunek: ratownictwo medyczne Uniwersytetu w P. w roku akademickim 2014/2015, z powodu nie uzyskania zaliczenia roku w terminie. Podstawą skreślenia z listy studentów jest nie złożenie przez studenta karty okresowych osiągnięć w ustalonym terminie do 15 września 2015r. Pan M. M. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wnosił o całkowite uchylenie decyzji Prodziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu z dnia [...] września 2015 r., zarzucając niezgodność Regulaminu Studiów z Rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa-Wyższego w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach z dnia 19 lipca 2011 r. (Dz.U. z 2011 nr 160, poz.958) oraz odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto zarzucił naruszenie art. 10 §1 K.p.a., nie pouczono go bowiem o prawie do złożenia wyjaśnień oraz nie zapewniono czynnego udziału w sprawie. Odmówiono odwołującemu się wglądu do akt sprawy. Rektor Uniwersytetu w P decyzją z [...] listopada 2015r. na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 i art. 207 ust. 1 ustawy z 27 li0cpa 2005r. – Prawo o szkolnictwie wyższym, (Dz.U. z 2012r., poz. 572 ze zm.) oraz Załącznika do uchwały nr 53/2014 z 30 kwietnia 2014r. – Regulamin Studiów UMP utrzymał zaskarżoną decyzję Prodziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu w mocy. W motywach rozstrzygniecie Rektor wskazał, że przytoczone przez odwołującego się rozporządzenie jest prawem już nieobowiązującym, gdyż zostało zastąpione Rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach z dnia 25 września 2014 r. (Dz.U. z 2014, poz.1302), które weszło w życie w dniu 1 października 2014 r. Zgodnie z §1 pkt 2 ww. obowiązującego Rozporządzenia: "Postanowienia regulaminu studiów w uczelniach określają termin i sposób podawania do wiadomości studentów programów studiów, w tym planów studiów." Odwołujący nie ma jednak racji twierdząc, iż ówcześnie obowiązujący Regulaminu Studiów UMP nie spełniał tego wymogu. Zgodnie bowiem z §13 Załącznika do uchwały nr 53/2014 z dnia 30 kwietnia 2014 r. - Regulamin Studiów UMP: "Szczegółowy i kompletny plan zajęć z podziałem na grupy (z wyłączeniem pierwszego roku studiów), opracowany przy współudziale organów Samorządu Studenckiego, podawany jest do wiadomości studentów, co najmniej dwa tygodnie przed rozpoczęciem semestru na stronie internetowej Uniwersytetu Medycznego". Z uwagi na fakt, iż zapis ten wyłącza pierwszy rok studiów, przywołać należy §14 Regulaminu, który dotyczy tzw. Przewodnika dydaktycznego, który zawiera m.in. plan organizacji zajęć, w tym: regulamin i program zajęć. Przewodnik ten jest zatwierdzany przez Dziekana i podawany do wiadomości studentów na stronach internetowych Uniwersytetu Medycznego przed rozpoczęciem roku akademickiego, po uprzedniej konsultacji z organami Samorządu Studenckiego. Ponadto na stronie internetowej UMP widnieje zakładka: Informacje dla studentów I roku, w której to znajduje się szczegółowa informacja o planie zajęć dla studentów konkretnego kierunku i trybu studiów. W związku z powyższym nie można uznać za zasadne tłumaczenia odwołującego, iż nie miał on możliwości zapoznania się z planem studiów i programem kształcenia. Wszelkie stosowne informacje znajdowały się na stronie internetowej. Poza tym ówczesny student mógł zaczerpnąć informacji w Dziekanacie. Podkreślenia wymaga również iż w Regulaminie Studiów nie znajdują się informacje dotyczące zmiany planu studiów i programu kształcenia. Dlatego bezprzedmiotowe jest stwierdzenie odwołującego, iż nie uczęszczał na konkretne przedmioty. Odnosząc się do zarzutu, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu Postępowania Administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, Rektor wskazał, że zastosowanie odpowiednie nie oznacza zastosowania wprost wszelkich przepisów dotyczących decyzji administracyjnych. Podstawą decyzji Rektora jest przede wszystkim okoliczność, że odwołujący nie dopełnił jednego z podstawowych obowiązków studenta, który wynika: z §6 ust. i 2 pkt 2 Regulaminu Studiów UMP tj. wypełniania obowiązków dydaktycznych zgodnie z planem i programem studiów, w tym: uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z Regulaminem, składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania wymogów przewidzianych w planie studiów. Skargę na decyzję Rektora z [...] listopada 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. M, który zarzucił naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Organ I instancji wydał dwie decyzję w dniu [...] września 2015 r. w niniejszej sprawie. Obie decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 61 § 4 K.p.a., art. 10 § 1 K.p.a. oraz z naruszeniem § 43 pkt 3 Regulaminu Studiów będącego załącznikiem do Uchwały nr 53/2014 Senatu Uniwersytetu w P. z dnia 30 kwietnia 2014 r. Organ wydający decyzję nie poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania, nie dano mu również prawa do złożenia wyjaśnień. W ocenie skarżącego działanie organów polegało na nie zastosowaniu przewidzianych przez KPA oraz Regulamin Studiów kroków, a jedynie na podjęciu samej decyzji, bez wiedzy strony o toczącym się postępowaniu. Skarżący zarzucił, że nie miał możliwości zapoznania się z aktami postępowania, na podstawie których podjęta została decyzja. Złożyłem prośbę o wydanie zaświadczenia o odmowie wglądu do akt sprawy na podstawie których zostały podjęte obie decyzje, takiego zaświadczenia do dnia dzisiejszego nie przesłano. Jednocześnie przed wydaniem decyzji ostatecznej odmówiono stronie wpisania na listę studentów oraz możliwości uczestnictwa w zajęciach, mimo złożonego odwołania, które powinno wstrzymać wykonanie decyzji. Złożyłem wniosek o wydanie zaświadczenia o odmowie wpisu na listę studentów, do dnia dzisiejszego nie otrzymałem ani zaświadczenia, ani postanowienia o odmowie jego wydania. Na twierdzenie organów, że skarżący nie dopełnił jednego z podstawowych obowiązków studenta, (...) tj. wypełniania obowiązków dydaktycznych zgodnie z planem i programem studiów stwierdził, iż jest to wynikiem błędnego Regulaminu Studiów, który nie spełnia wymagań określonych w Rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach, co powoduje brak możliwości zaznajomienia się przez studenta z planem i programem studiów. Skarżący wskazał, że mimo wymogu umieszczenia Przewodnika Dydaktycznego na stronie internetowej UMP, wspomnianego przewodnika na stronach Wydziału nie ma. Zauważył, iż z samej definicji Przewodnika Dydaktycznego określonej w Regulaminie Studiów, nie spełnia on wymagań określonych we właściwym Rozporządzeniu Ministra. Trudno zatem zgodzić się, iż decyzje zostały podjęte po dokładnym zbadaniu sprawy. Równie niezrozumiałym pozostaje fakt podjęcia dwóch decyzji w niniejszej sprawie. Organ I instancji twierdził, iż w pierwszej decyzji był błąd. Niezrozumiałe jest dlaczego jedna z decyzji nie została unieważniona lub dlaczego błędna decyzja nie została sprostowana na drodze postanowienia. Z postępowania nie powstały żadne akta (nie zostały one udostępnione do wglądu stronie), a strona nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu oraz nie miała prawa złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu w P. wniósł o oddalenie skargi w całości, wskazane zarzuty uznał za niezasadne w całości. Obecny na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. skarżący podtrzymał swoją skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, tzn. do kontroli legalności zaskarżonych aktów czyli ich zgodności z przepisami prawa. Kontrola ta sprowadza się do badania, czy zaskarżony akt nie narusza przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego. Wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Rektora Uniwersytetu w P. z [...] listopada 2015r. utrzymująca w mocy decyzję Prodziekana Wydziału Nauk o Zdrowiu, UMP w P. z [...] września 2015r. o skreśleniu skarżącego M. M. z listy studentów Wydziału Nauk o Zdrowiu, kierunek ratownictwo medyczne UMP w P. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. 2012, poz. 572 ze zm.) zwaną dalej: ustawą o szkolnictwie uczelnia publiczna jest uczelnią utworzoną przez państwo reprezentowane przez właściwy organ władzy lub administracji publicznej. Uczelnia jest autonomiczna we wszelkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie - art. 4 ust. 1 ustawy o szkolnictwie stanowiący respektowanie zasady wyrażonej w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP. Uczelnia publiczna nie jest zatem organem administracji publicznej, o którym mowa w art. 1 pkt 1 K.p.a, a jedynie jednostką organizacyjną nie będącą organem państwowym ani samorządowym, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001r. sygn. akt I SA 2521/00, niepublikowany). Taka pozycja uczelni państwowej powoduje, iż ustawodawca w art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wprowadził zapis o odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego między innymi do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, jak również przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnego (wyrok NSA z 25 czerwca 2002r. sygn. I SA 106/02, niepubl., wyrok NSA z 12 czerwca 2001r. sygn. I SA 2521/00, niepubl.) odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić tylko minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższe. W ramach tej odpowiedniości nie sposób oczekiwać aby uczelnia publiczna działała tak, jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 ustawy o szkolnictwie. Zatem odpowiednie stosowanie przepisów Kodeku postępowania administracyjnego oznacza, iż pewne jego regulacje znajdą zastosowanie wprost, inne z pewnymi modyfikacjami, natomiast jeszcze inne z uwagi na specyfikę podmiotu jakim jest uczelnia publiczna nie będą miały zastosowania przed tym organem, który tylko pełni funkcję organu administracji publicznej w ściśle określonym zakresie spraw wyznaczonych w art. 207 ust. 1 ustawy o szkolnictwie. Słusznie podkreślał zatem Rektor, że skarżący został pouczony o prawie wniesienia odwołania do Rektora i o sposobie jego wniesienia. Ponadto decyzja I, jak i II instancji zawierała zarówno podstawę prawną, jak i uzasadnienie faktyczne. W tym miejscu wskazać pozostaje, iż stosownie do art. 60 ust. 6 tej ustawy organami jednoosobowymi uczelni są rektor i kierownicy podstawowych jednostek organizacyjnych. Z art. 66 ust. 1 tej ustawy wynika natomiast, iż rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz, jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni. Rektor podejmuje decyzje we wszystkich sprawach dotyczących uczelni, z wyjątkiem spraw zastrzeżonych przez ustawę lub statut do kompetencji innych organów uczelni lub kanclerza. Rektor właściwy, więc był do wydania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionych Sądowi akt tej sprawy wynika, iż organy orzekające podjęły rozstrzygniecie w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy studentów w oparciu o art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy o szkolnictwie, zgodnie z którym kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że podstawowe obowiązki studenta określają ustawy o szkolnictwie wyższym oraz na mocy art. 160 ust. 1 tej ustawy – regulamin studiów. W tym miejscu wskazać należy, że niezasadny okazał się zarzut skarżącego dotyczący niezgodności Regulaminu Studiów z Rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach z dnia 19 lipca 2011r. (Dz.U. z 2011 nr 160, poz. 958). Organ podkreślał, że już w decyzji skarżący powoływał się na Rozporządzenie nieobowiązujące, gdyż zostało zastąpione Rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie warunków, jakim muszą odpowiadać postanowienia regulaminu studiów w uczelniach z dnia 25 września 2014 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 1302), które weszło w życie w dniu 01 października 2014 r. Zgodnie z treścią § 1 pkt 2 obowiązującego Rozporządzenia: "Postanowienia regulaminu studiów w uczelniach określają termin i sposób podawania do wiadomości studentów programów studiów, w tym planów studiów". Skarżący nie ma jednak racji twierdząc, iż ówcześnie obowiązujący Regulamin Studiów UMP nie spełniał tego wymogu. Zgodnie bowiem z § 13 Załącznika obowiązującego na Uczelni zatem i skarżącego, zawartego w uchwale nr 53/2014 Senatu Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu z dnia 30 kwietnia 2014r. - Regulaminu Studiów UMP: 1 "Szczegółowy i kompletny plan zajęć wraz z podziałem na grupy (z wyłączeniem pierwszego roku studiów), opracowany przy współudziale organów Samorządu Studenckiego, podawany jest do wiadomości studentów, co najmniej dwa tygodnie przed rozpoczęciem semestru na stronie internetowej Uniwersytetu Medycznego". Z uwagi na fakt, iż zapis ten wyłącza pierwszy rok studiów, przywołać należy § 14 ust. 2 Regulaminu, który dotyczy tzw. przewodnika dydaktycznego, który zawiera m.in. plan organizacji zajęć, w tym: regulamin i program zajęć. Przewodnik ten jest zatwierdzany przez Dziekana i podawany do wiadomości studentów na stronach internetowych Uniwersytetu Medycznego przed rozpoczęciem roku akademickiego, po uprzedniej konsultacji z organami Samorządu Studenckiego. Ponadto na stronie internetowej UMP widnieje zakładka Informacje dla studentów I roku, w której to znajduje się szczegółowa informacja o planie zajęć dla studentów konkretnego kierunku i trybu studiów. Nadto, na stronie internetowej Wydziału Nauk o Zdrowiu UMP, w podstronie "Informacje wydziałowe" widnieją następujące zakładki: "Plany zajęć" oraz "Studenci I roku". W związku z powyższym słusznie wskazuje Rektor, ze nie można uznać za zasadne tłumaczenia skarżącego, iż nie miał on możliwości zapoznania się z planem studiów i programem kształcenia. Sąd potwierdza też, że wszelkie stosowne informacje znajdują się na stronie internetowej Wydziału, co w dzisiejszych czasach uznaje się za ogólnie przyjęty sposób przekazywania informacji studentom przez uczelnie wyższe. Nie ulega przy tym wątpliwości, że student, jeśli faktycznie nie znalazł informacji w zakresie planu zajęć, mógł uzyskać stosowne informacje osobiście w Dziekanacie. Organ potwierdził, że skarżący otrzymałby wtedy papierową wersję aktualnego, obowiązującego go planu zajęć. Podkreślenia wymaga również, iż w Regulaminie Studiów nie znajdują się informacje dotyczące zmiany planu studiów i programu kształcenia. Dlatego też bezprzedmiotowe jest stwierdzenie skarżącego, iż brak określenia tych zmian w Regulaminie Studiów spowodował, że nie uczęszczał na konkretne przedmioty. Co więcej, ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący już rok wcześniej był studentem Uniwersytetu, zatem znane mu były procedury dotyczące studentów I roku na tej Uczelni i trudno się w niniejszej sprawie zasłaniać ich nieznajomością. Zgodnie z art. 189 ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym student zobowiązany jest w szczególności do uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów, a także składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów. Obowiązki te znajdują odzwierciedlenie w Regulaminie Studiów (§ 6 ust. 2 pkt 2 Regulaminu). Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami nie ulega wątpliwości, że podstawowym obowiązkiem studenta jest pełne wykorzystanie możliwości kształcenia się, jakie stwarza Uniwersytet Medyczny oraz postępowania zgodne z treścią ślubowania (art. 189 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym) i Regulaminem. W szczególności student zobowiązany jest do uczestniczenia w zajęciach objętych programem studiów, uzyskiwania zaliczeń oraz zdawania egzaminów przewidzianych w toku studiów. Z obowiązkami tymi koresponduje przesłanka uprawniająca do skreślenia z listy studentów - art. 190 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, gdyż w przypadku nieuzyskania zaliczenia lub roku w określonym terminie student może być skreślony z listy studentów. Wprawdzie decyzja podejmowana w tym zakresie ma charakter decyzji uznaniowej, a nie obligatoryjnej lecz taki zapis wynika z poszanowania przez ustawodawcę zasady autonomii wyższej uczelni. Przekazanie tej kwestii do uznania organów uczelni umożliwia uwzględnienie różnych nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązanie się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych lub trudnych do przewidzenia. Wystąpienie tych przesłanek powoduje konieczność ich rozpoznania przez organ w trakcie podejmowania decyzji w przedmiocie skreślenia z listy studentów z uwagi na nieuzyskanie zaliczenia lub roku w określonym terminie. Z przekazanych akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji będących przedmiotem skargi wynika, że skarżący nie uzyskał zaliczenia roku w zakreślonym terminie (transkrypt okresowych osiągnięć studenta Egzaminów i zaliczeń na 1 roku w semestrze 1 i 2). Wynika z niego, że w 1 semestrze skarżący nie zaliczył w ramach przedmiotów obowiązkowych anatomii, biologii i ochrony środowiska, farmakologii i farmakoterapii, fizjologii, komunikacji w zespole ratownictwa medycznego, medycznych czynności ratunkowych, obozu sprawnościowego, patofizjologii, socjologii. Zatem łącznie uzyskał 15 punktów ECTS, podczas, gdy do zaliczenia roku należało uzyskać 65 punktów ECTS. Otrzymał ocenę niedostateczną z egzaminu z patofizjologii. W 2 semestrze skarżący nie zaliczył psychologii oraz technologii informatycznej uzyskał łącznie 57 punktów ECTS, podczas gdy do zaliczenia roku należało uzyskać 60 punktów ECTS. Przy czym informacje dotyczące obowiązku uzyskania koniecznych punktów ECTS zawiera także Regulamin Studiów w §11. Nadto §20 ust. 2 Regulaminu wskazuje także warunki uzyskania zaliczeń, gdzie warunkiem uzyskania zaliczenia roku jest uzyskanie zaliczeń ze wszystkich zajęć oraz praktyk przewidzianych w planie studiów dla danego roku studiów. Słusznie wskazuje także w tym zakresie Rektor, że skarżący, nie wywiązując się z podstawowych obowiązków studenta, polegających m.in. na złożeniu karty okresowych osiągnięć studenta w ustalonym terminie, musiał spodziewać się, iż zostaną podjęte odpowiednie czynności zmierzające do skreślenia go z listy studentów. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności, które wpłynęłaby na to, że w wymaganym terminie nie uzyskał zaliczeń, ani też nie przystąpił do egzaminów. W tym zakresie skarżący nie przedstawił żadnej przesłanki, która mogłaby wpłynąć na podjętą decyzję o jego skreśleniu w ramach uznania administracyjnego. Nie przedstawił organom orzekającym w sprawie jakichkolwiek argumentów, które można by uznać za ważne względy społeczne, które uzasadniałyby odstąpieniu od podjętego rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego. Przy tym organ II instancji wskazał, że rok wcześniej, w roku akademickim 2013/2014 skarżący również był studentem I roku Ratownictwa Medycznego, jednak z dniem 16 września 2014 r. został skreślony z listy studentów z powodu nie złożenia karty okresowych osiągnięć studenta w wyznaczonym terminie do dnia 15 września 2014 r., znał zatem konsekwencje nie wywiązania się z podstawowego obowiązku uzyskania zaliczeń i zdania egzaminów. Zauważyć także należy, że z §22 ust. 1 i 2 Regulaminu wynika, że studenci I roku, którzy nie zaliczyli przedmiotów w danym roku podlegają skreśleniu z listy studentów. W tej sytuacji nie można zarzucić organowi, iż nie rozważył wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, gdyż poza niebudzącym wątpliwości faktem braku zaliczenia semestru przez skarżącego nie wskazał on żadnych powodów, dla których nie wypełnił podstawowych obowiązków studenta. W przedmiotowej organ odniósł się także do zarzutu skarżącego dotyczącego odmowy udostępnienia akt skarżącemu. Organ argumentował, że w momencie zwrócenia się przez skarżącego o udostępnienie akt, znajdowała się w nich jedynie decyzja o skreśleniu go z listy studentów, doręczona już wcześniej skarżącemu drogą pocztową. Dlatego też uznano, że w przedmiotowej sytuacji ich udostępnienie jest bezprzedmiotowe. W kwestii, natomiast żądania skarżącego wydania zaświadczenia w przedmiocie odmowy wglądu do akt żądanie to również należy uznać na bezzasadne. Organ słusznie wskazał, że zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, wobec czego stanowi wyłącznie przejaw wiedzy organu co do określonych okoliczności faktycznych i prawnych, a więc nie może być traktowane jako oświadczenie woli organu - co nadawałoby mu charakter władczy. Taka sytuacja, będąca przedmiotem uregulowania art. 217 K.p.a., nie miała tymczasem w niniejszej sprawie miejsca. Organ słusznie uznał, że bezprzedmiotowe było także wydanie skarżącemu zaświadczenia o odmowie wpisu na listę studentów. Odmowa wpisu na listę studentów wynikała bowiem bezpośrednio z wydanej decyzji o skreśleniu z listy studentów, która została skarżącemu doręczona. w zakresie odmowy wglądu do akt sprawy był zatem bezpodstawny. W odwołaniu skarżący podnosił także zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. dotyczący braku zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji uniemożliwiono mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Akta sprawy potwierdzają, że skarżący nie był pouczony o treści art. 10 K.p.a. i w ten sposób nie umożliwiono mu przed wydanie decyzji ustosunkowania się do zebranych akt sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W rezultacie użyte w treści tego przepisu pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżący powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, str. 368; wyrok SN z 21 marca 2007 r., I CSK 459/06, niepubl.; wyrok NSA z 30 listopada 2004 r. FSK 440/04, niepubl., wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I FSK 698/11, LEX nr 1136302). Tymczasem skarżący nie wykazał, a Sąd także w niniejsze sprawie nie dostrzega, by zarzucone uchybienie naruszenia art. 10 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących uchybień proceduralnych wskazać pozostaje, iż nie znajdują one uzasadnienia, bądź też nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tylko takie po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogą stanowić podstawę uwzględnienia skargi. Reasumując należy stwierdzić, iż skarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa skutkującego koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawą ich wydania była bowiem okoliczność niedopełnienia przez skarżącego podstawowych obowiązków studenta polegających na wypełnianiu obowiązków dydaktycznych zgodnie z planem i programem studiów, w tym: uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z Regulaminem, składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania wymogów przewidzianych w planie studiów (§ 6 ust. 2 pkt 2 Regulaminu Studiów UMP). W takim przypadku nie sposób zakwestionować stanowiska organów, że zaistniały przesłanki do skreślenia skarżącego z listy studentów. W tym stanie rzeczy skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak Sąd orzekł w wyroku.