II SA/Po 1144/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 marca 2020 r. sprawy ze skargi T. G. i Przedsiębiorstwa Produkcyjno -Handlowo-Usługowego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. odrzuca skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...], II. uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej skarżącego T. G., III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego T. G. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów sadowych. Zaskarżonym postanowieniem z [...] października 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzenia odwołania T. G. działającego w imieniu własnym i spółki Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe [...] sp. z o.o. z s. w [...] (dalej: T. S. lub spółka) od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] maja 2018 r. orzekającej nabycie nieodpłatnie z dniem [...] stycznia 2016 r., z mocy prawa, przez Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...] jako organu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, mienia PPHU [...] sp. z o.o. z s. przy ul. [...] w [...], na które składa się prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie ewid. [...] [...], zapisanej w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] jako własność Gminy [...] oraz prawo własności budynku handlowo-usługowego położonego w [...] przy ul. [...], na podstawie art. 127 § 1 i art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm, dalej: K.p.a.) oraz art. 9 ust. 2b w związku z art. 9 ust. 2a, 2i i 2j ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 770 ze zm., dalej: u.p.w.KRS.), stwierdził niedopuszczalność odwołania. Postanowienie to wydano w następujących okolicznościach. Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] maja 2018 r. orzekł o nabyciu nieodpłatnie z dniem [...] stycznia 2016 r., z mocy prawa, przez Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...] jako organu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, mienia PPHU "[...]", na które składa się ww. prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] jako własność Gminy [...] oraz prawo własności budynku handlowo-usługowego w [...] przy ulicy [...]. Jako podstawę rozstrzygnięcia Starosta przyjął przepis art. 9 ust. 2b u.p.w.KRS stwierdziwszy, że spółka [...] nie dopełniła w wymaganym terminie wynikającego z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm., dalej: u.KRS) obowiązku przerejestrowania z rejestru RHB nr [...] do Krajowego Rejestru Sądowego. Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Starosta uzupełnił ww. decyzję poprzez dodanie pouczenia o przysługującym prawie odwołania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. G. działający we własnym imieniu i w imieniu spółki [...]. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania art. 107 K.p.a. poprzez brak pouczenia o prawie wniesienia odwołania, a także przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 K.p.a. poprzez działanie niedostatecznie wnikliwe, pobieżne i niebudzące zaufania wobec organu administracji publicznej, ujawniające się brakiem ustalenia czy innym osobom, nawet nieujawnionym w księdze wieczystej, nie przysługują prawa do nieruchomości, w szczególności poprzez niedokonanie ogłoszenia w środkach masowego przekazu informacji o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie, w tym informacji, że postępowanie może doprowadzić do przejęcia przez Skarb Państwa mienia PPHU [...]. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania SKO w [...] wskazało, że zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. odwołanie od decyzji organu I instancji przysługuje stronie. Zgodnie zaś z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy., czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego musi być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny a nie ewentualny. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowią podstawę interesu prawnego, stwarzając określonemu podmiotowi legitymację procesową strony, który to podmiot - zgłaszając żądanie wszczęcia postępowania - powinien ten interes wykazać. W myśl art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Kolegium wyjaśniło, że materialną podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 9 ust. 2a, 2b, 2i u.p.w.KRS. Organ powołał te przepisy i stwierdził, że decyzja, o której mowa w ust. 2i ma charakter deklaratoryjny, gdyż nabycie prawa przez Skarb Państwa następuje zgodnie z ust. 2b z mocy prawa. W konsekwencji tych uregulowań w przedmiotowym postępowaniu poza organem administracji publicznej reprezentującym Skarb Państwa, nie ma innych stron postępowania. Z mocy art. 9 ust. 2b u.p.w.KRS w przedmiotowym postępowaniu interesu prawnego nie posiadają wspólnicy, członkowie spółdzielni i inne osoby uprawnione do udziału w majątku likwidacyjnym. Na podstawie tej regulacji prawa wszelkich osób związane z udziałem w majątku podmiotu wykreślonego z KRS z dniem 1 stycznia 2016 r. wygasają z chwilą wykreślenia tego podmiotu z rejestru. To z kolei oznacza, że nie mogą one z tych praw wywodzić swojego interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym wydania deklaratoryjnego aktu w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa mienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2b u.p.w.KRS. Takie postępowanie jest następcze względem nabycia mienia przez Skarb Państwa i prowadzone jest po wygaśnięciu praw do udziału w majątku likwidacyjnym. Kolegium stwierdziło, że odwołującemu (działającemu czy to w imieniu własnym, czy w imieniu spółki) nie przysługuje legitymacja do udziału w postępowaniu o stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 2016 r., prawa własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego przysługujących Spółce , wykreślonej z rejestru z dniem [...] stycznia 2016 r. Z przepisów art. 9 ust. 2b i ust. 2j u.p.w.KRS wprost wynika bowiem ograniczenie podmiotowe, zgodnie z którym jako jedyną stronę postępowania uznać należy starostę reprezentującego Skarb Państwa, który z dniem [...] stycznia 2016 r. nabył z mocy prawa mienie podmiotów, o których mowa w ust. 2a. Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania. T. G. działając w imieniu własnym, jak i spółki [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższe postanowienie SKO w [...], podnosząc zarzuty tożsame do powołanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi SKO w [...] wniosło o oddalenie skargi powołując się na stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Pismem z [...] lutego 2019 r. Sąd wezwał T. G. do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi wniesionej w imieniu Spółki poprzez przedłożenie stosownego dokumentu, z którego wynikałaby zdolność do występowania przed sądem administracyjnym jako strona (aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego lub inny dokument), pod rygorem odrzucenia skargi ww. Spółki (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.). W odpowiedzi z [...] lutego 2019 r. T. G. przedłożył kopię protokołu z posiedzenia wspólników spółki z [...] sierpnia 2008 r., z którego wynika, że został powołany na wiceprezesa spółka. Nadto podał, że w związku z nieskutecznym doręczeniem wezwania do uzupełnienia braków formalnych w KRS do dnia dzisiejszego toczy się przed Sądem Rejonowym postępowanie, które ma na celu dokonanie wpisu spółki do KRS (do dnia dzisiejszego spółka posiada tylko nr RHB). Dlatego skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy akt rejestrowych o sygn. [...] oraz [...], wskazując, że dotyczą one spółki [...] i są konieczne do wykazania umocowania do reprezentowania w niniejszej sprawie skarżącego. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Sąd zawiesił postępowanie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) do czasu zakończenia postępowania wywołanego pytaniem prawnym Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie II Wydział Cywilny, skierowanym do Trybunału Konstytucyjnego i zarejestrowanego pod sygn. P 13/18. Wyrokiem z 11 grudnia 2019 r. sygn. P 13/18 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 9 ust. 2b zdanie trzecie u.p.w.KRS jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W związku z powyższym tutejszy Sąd postanowieniem z [...] stycznia 2020 r. podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga T. G. wniesiona w imieniu własnym okazała się zasadna, skargę zaś wniesioną w imieniu spółki [...] należało odrzucić z uwagi na brak zdolności sądowej spółki. Przepis art. 25 § 1 P.p.s.a. określa, że osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa). W myśl art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 P.p.s.a pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie m.in. : a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub c) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W przypadku nieusunięcia braków formalnych skargi przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. nakazuje odrzucić skargę. Powodem odrzucenia skargi – stosownie do przepisu art. 51 § 1 pkt 5 P.p.s.a. – jest również brak zdolności sądowej jednej ze stron. W niniejszej sprawie T. G. wniósł skargę w imieniu własnym oraz – jak wskazał – w imieniu spółki [...]. Wraz ze skargą nie przedłożył jednak żadnych dokumentów potwierdzających zdolność sądową spółki [...], jak i swego umocowania do reprezentowania spółki. W związku z powyższym Sąd wezwał pismem z [...] lutego 2019 r. T. G. do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi wniesionej w imieniu spółki [...] poprzez przedłożenie stosownego dokumentu, z którego wynikałaby zdolność do występowania przed sądem administracyjnym jako strona (aktualny odpis z KRS lub inny dokument), pod rygorem odrzucenia skargi ww. Spółki (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.). W odpowiedzi T. G. przedłożył kopię protokołu z posiedzenia wspólników spółki z [...] sierpnia 2008 r., z którego wynika, że został powołany na wiceprezesa spółka. Podał też, że w związku z nieskutecznym doręczeniem wezwania do uzupełnienia braków formalnych w KRS do dnia dzisiejszego toczy się przed Sądem Rejonowym postępowanie, które ma na celu dokonanie wpisu spółki do KRS (do dnia dzisiejszego spółka posiada tylko nr RHB). Skarżący wniósł o dołączenie do akt sprawy akt rejestrowych o sygn. [...] oraz [...], wskazując, że dotyczą one spółki [...] i są konieczne do wykazania umocowania do reprezentowania w niniejszej sprawie skarżącego. W świetle powyższego Sąd uznał, że T. G. nie wykazał zdolności sądowej spółki [...]. Nie przedłożył bowiem żadnego dokumentu, z którego wynikałoby, że spółka ta istnieje. Jak T. G. podał, skargę wniósł on m.in. w imieniu Spółki spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 36 pkt 6 u.KRS spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlegają wpisowi do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Przepis art. 37 u.KRS dane dotyczące poszczególnych przedsiębiorców wpisanych do rejestru przedsiębiorców umieszcza się pod numerem przeznaczonym dla danego podmiotu w sześciu działach tego rejestru. W świetle powyższego T. G. winien był wykazać, że wnosi skargę w imieniu spółki, która istnieje i jako przedsiębiorca jest zarejestrowana w KRS. Odpowiadając na żądanie T. G. (wyrażone w odpowiedzi na wezwanie do wykazania zdolności sądowej spółki) dołączenia przez Sąd do akt niniejszej sprawy wskazanych akt rejestrowych Sąd pragnie zaznaczyć, że nie jest rolą Sądu badanie z urzędu zdolności sądowej skarżącego. To na skarżącym – jak wynika z powołanych wyżej przepisów – ciąży obowiązek, że posiada legitymację procesową do wniesienia skargi. Zatem brak wykazania zdolności sądowej przez spółkę [...] skutkować musiało na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. odrzuceniem jej skargi, o czym postanowiono w pkt I. wyroku. W związku z powyższym Sąd rozpoznał merytorycznie jedynie skargę wniesioną przez T. G. we własnym imieniu. Wymaga przypomnienia, że przedmiotem skargi T. G. jest postanowienie SKO w [...] z [...] października 2018 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności jego odwołania od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r. stwierdzającej nabycie nieodpłatnie z dniem [...] stycznia 2016 roku, z mocy prawa, przez Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę [...] jako organu wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, mienia PPHU [...] sp. z o.o. z s. w [...], na które składa się prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] o pow. [...] ha, obr. [...] [...], jako własność Gminy [...] oraz prawo własności budynku handlowo-usługowego w [...] przy ul. [...]. Powodem, dla którego Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania T. G. było uznanie na podstawie art. 9 ust. 2b zdaniem trzecie u.p.w.KRS, że jego prawa jako byłego wspólnika spółki [...] uprawnionego do udziału w majątku likwidacyjnym wygasają z chwilą wykreślenia podmiotu z rejestru. Ów przepis stanowi, że z dniem [...] stycznia 2016 r. Skarb Państwa nabywa nieodpłatnie z mocy prawa mienie podmiotów, o których mowa w ust. 2a. Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność z nabytego mienia za zobowiązania podmiotów, o których mowa w ust. 2a. Prawa wspólników, członków spółdzielni i innych osób uprawnionych do udziału w majątku likwidacyjnym wygasają z chwilą wykreślenia podmiotu z rejestru. W świetle tego Kolegium przyjęło na podstawie ww. regulacji, że prawa wszelkich osób związane z udziałem w majątku podmiotu wykreślonego z KRS z dniem [...] stycznia 2016 r. wygasają z chwilą wykreślenia tego podmiotu z rejestru. To z kolei oznacza, że nie mogą one z tych praw wywodzić swojego interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu dotyczącym wydania deklaratoryjnego aktu w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Skarb Państwa mienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2b ustawy. Takie postępowanie jest następcze względem nabycia mienia przez Skarb Państwa i prowadzone jest po wygaśnięciu praw do udziału w majątku likwidacyjnym. W konsekwencji organ odwoławczy przyjął, że T. G. nie przysługuje legitymacja do udziały w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia przez Skarb Państwa z mocy prawa, z dniem [...] stycznia 2016 r., prawa własności nieruchomości oraz prawa użytkowania wieczystego przysługujących spółce [...], wykreślonej z rejestru z dniem [...] stycznia 2016 r. Zważyć należy, że kluczowy z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepis art. 9 ust. 2b zdanie trzecie u.p.w.KRS został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 11 grudnia 2019 r. P 13/18 (Dz. U. poz. 2421). Wyrokiem tym Trybunał orzekł, że ów przepis jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. W orzecznictwie przyjmuje się, że utrata mocy obowiązującej przepisu z powodu jego niezgodności z Konstytucją co do zasady oznacza, że przepis ten nie może być stosowany, poczynając od daty jego uchwalenia. Wyrok Trybunału ma generalnie skutki retroaktywne (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2718/17, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym zachodzi konieczność ponownego rozpoznania sprawy z pominięciem już niekonstytucyjnego przepisu. Należy zwrócić uwagę, że w myśl art. 190 ust. 4 Konstytucji RP orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Wskazanie przez ustrojodawcę w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP na wzruszanie prawomocnego orzeczenia sądowego oraz ostatecznej decyzji administracyjnej, wydanych na podstawie przepisu uznanego następnie przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP powoduje, że nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia sądowego oraz decyzji administracyjnej po wejściu w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie przepisu w takim jego kształcie normatywnym, który Trybunał uznał za niezgodny z Konstytucją RP (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1079/17, dostępny j.w.). Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jedną zaś z podstaw wznowienia postępowania administracyjnego określoną w art. 145a § 1 K.p.a. jest wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W świetle powyższego zważyć należy, że SKO w [...] w oparciu o uznany następnie przez Trybunał Konstytucyjny przepis art. 9 ust. 2b zdanie trzecie u.p.w.KRS za niekonstytucyjny, stwierdziło, że T. G. jako były wspólnik podmiotu podlegającego obowiązkowi wpisu do KRS zgodnie z przepisami ustawy o KRS, które były wpisane do rejestru sądowego na podstawie przepisów obowiązujących do dnia wejścia w życie tej ustawy i które do dnia [...] grudnia 2015 r. nie złożyły wniosku o wpis do rejestru, nie posiada interesu prawnego uprawniającego go do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym dotyczącym stwierdzenia na podstawie art. 9 ust. 2b w związku z art. 9 ust. 2a, 2i i 2j u.p.w.KRS nabycie nieodpłatne z dniem [...] stycznia 2016 r., z mocy prawa, przez Skarb Państwa mienia PPHU [...]. Sąd zobowiązany uwzględnić orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, które wywiera skutki retroaktywne, uznał, że zaskarżonego postanowienie nie mogło się ostać. Podstawę jego wydania stanowił przepis uznany następnie za niekonstytucyjny. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. sąd orzekł, jak w pkt II. wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium związane na mocy art. 153 P.p.s.a. oceną prawną Sądu zawartą w niniejszym wyroku, a także na mocy art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP zobowiązane uwzględnić niekonstytucyjność przepisu art. 9 ust. 2b zdanie trzecie u.p.w.KRS, powinno rozpoznać merytorycznie odwołanie T. G. od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2018 r. Sąd w pkt III. wyroku, z uwagi na uwzględnienie skargi, na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów sądowych w kwocie [...]zł (jako kosztu uiszczonego wpisu od skargi).