II SA/Po 1161/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2015r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego opłacanie składek ubezpieczenia społecznego rolników oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2015r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] na podstawie art. 1, 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) , art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Wójta [...] z dnia [...] sierpnia 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Uzasadniając podało, że dnia [...] maja 2015r. P. K. (zwany dalej: Skarżącym) wystąpił do Wójta [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne rolników w okresie od 01/1973 do 12/1985, które potrzebował w celu otrzymania świadczenia emerytalnego z Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej KRUS). Postanowieniem z dnia [...] maja 2015r. Wójt Gminy [...] odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia wskazując na brak niezbędnych dokumentów do jego wydania. SKO w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015r. uchyliło w/w postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego poprzez zestawienie informacji posiadanych we własnym zakresie z informacjami podawanymi przez zainteresowanego. Organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy i ustalił, że Skarżący w okresie od [...].02.1973r. do [...].12.1978r. był zameldowany w H. Posiadał gospodarstwo rolne o pow. 11,5700 ha. Jak wynika z spisu zdawczo – odbiorczego akt nr [...] akta potwierdzające opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne rolników zamieszkałych na terenie wsi H. (dowody księgowe zobowiązań pieniężnych i składek FUSR za rok 1979, dowody księgowe zobowiązań pieniężnych i dowody księgowe FER za lata 1980 – 1982, dowody księgowe zobowiązań pieniężnych i dowody księgowe FUSR za lata 1983, dowody księgowe podatków za rok 1984 i 1985), zgodnie z zezwoleniem wydanym przez Archiwum Państwowe w [...] w latach 1990 - 1999 zostały zlikwidowane. Potwierdziło to fakt, że Urząd Gminy w R. nie posiada dokumentów, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia potwierdzającego opłacanie składek na Fundusz Emerytalny Rolników (FER) czy Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników (FUSR) w okresie od stycznia 1973 do grudnia 1985. Organ I instancji wskazał, że rolnicy zostali objęci po raz pierwszy ubezpieczeniem społecznym na mocy ustawy z dnia 27 października 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników (Dz.U. Nr 32, poz. 140), która weszła w życie od 1 stycznia 1978r. I od tej daty zostali zobowiązani do opłacania składek na FER. Fundusz ten na mocy ustawy z 14 grudnia 1982r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz.U. z 1989r., Nr 24, poz. 133) został z dniem 1 stycznia 1983r. przekształcony w FUSR. W okresie od 1973 do 1977 nie istniał obowiązek opłacania składek przez rolników. Składki na ubezpieczenie społeczne rolników, zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, naliczano w urzędach gmin począwszy od 1978r. Wymiar składki na ubezpieczenie społeczne rolników wchodził w skład łącznego zobowiązania podatkowego. Dowodem zapłaty podatku wraz z ubezpieczeniem były dokumenty wpłaty, wydawane wpłacającemu. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015r. Wójt [...] odmówił P. K. wydania zaświadczenia potwierdzającego opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne rolników w okresie od stycznia 1973r. do grudnia 1985r. z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego położonego w miejscowości [...] z uwagi na brak dokumentów potwierdzających te okoliczności. Skarżący wniósł na w/w postanowienie zażalenie, w którym zarzucił, że wydane zostało ono z naruszeniem art. 7, 77 kpa. Podał, że prowadził w spornych latach gospodarstwo rolne z bardzo intensywną produkcją rolną, sprzedawał ok. 200 – 250 sztuk tuczników rocznie, uprawiał warzywa gruntowe, trawy nasienne. Bank Spółdzielczy ani KRUS nie zachowały dokumentów potwierdzających opłacanie przez niego składek w latach 1978 – 1985. Informacja o składkach wpłynęłaby znacząco na wysokość jego emerytury. W jego ocenie uchybienia gminy jako organu administracji publicznej nie powinny w żaden sposób wywoływać szkodliwych następstw dla obywateli a organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie wskazało, że postępowanie dowodowe wykazało, że Urząd Gminy w [...] nie posiada dokumentów, które pozwoliłyby na wydanie zaświadczenia o treści wnioskowanej przez Skarżącego a fakt nabycia przez niego gospodarstwa rolnego [...] 07.1972r. o pow. 11,5730 ha w [...] w formie aktu notarialnego nie może stanowić dokumentu potwierdzającego fakt opłacania składek. SKO podało, że zgodnie z art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zgodnie z § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. SKO wskazało, że zgodnie z treścią art. 218 § 1 kpa – w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Na postanowienie to Skarżący P. K. wniósł – w terminie i formę prawem wskazaną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, błędnie nazwaną zażaleniem, w której wnosił o jej przychylne rozpatrzenie. Wskazał na treść art. 2 Konstytucji, art. 6, 7 i 8 kpa, a także orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego zarzucając organom brak działania na podstawie prawa, brak stania na straży praworządności oraz brak prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa. Zarzucił również naruszenie art. 80 kpa poprzez brak prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. W jego ocenie obywatel nie może ponosić negatywnych konsekwencji zniszczenia dokumentacji potwierdzających opłacania przez niego składek od opłacania których nigdy się nie uchylał, a których potwierdzenie jest niezbędne do uzyskania przez niego wyższego świadczenia emerytalnego. Wskazał również, że organy żądają od niego potwierdzenia opłacania składek w spornym okresie a pomijają zgłaszane przez niego wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków i takie dowody jak potwierdzenie nabycia gospodarstwa rolnego i nie zalegania z podatkami. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a ). Kontrola przeprowadzana jest pod kątem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].10.2015r. Nr [...] oraz poprzedzającego je postanowienia Wójta [...] z [...] sierpnia 2015r., Nr [...], którym organy odmówiły wydania zaświadczenia potwierdzającego, że Skarżący opłacał składki ubezpieczenia społecznego rolników w okresie od stycznia 1973r. do grudnia 1985r. z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego, położonego w miejscowości [...]. \ Na wstępie wskazać należy, że ubezpieczenie społeczne rolników wprowadzone zostało w Polsce po raz pierwszy ustawą z dnia 27 października 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników (Dz.U. Nr 32, poz. 140), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1978r. Nie było więc podstaw do wystawienia zaświadczenia dotyczącego opłacania składek przed tą datą. Wskazana ustawa z 27 października 1977 r. określała jako rolnika: właściciela lub posiadacza gospodarstwa rolnego o powierzchni powyżej 0,5 ha gruntów rolnych i leśnych, który nie jest objęty ubezpieczeniem społecznym na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym członków rolniczych spółdzielni produkcyjnych i spółdzielni kółek rolniczych oraz ich rodzin (art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy). W wykonaniu ustawy z dnia 27.10.1977 r., która utworzyła Fundusz Emerytalny Rolników - wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.12.1977 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, które w § 27 jako organ właściwy w sprawach składek na ubezpieczenia wskazuje naczelnika gminy oraz stanowi, że należność z tytułu składki pobiera się w trybie obowiązującym przy realizacji zobowiązań pieniężnych rolników wobec Państwa. Okoliczność, że dana osoba spełniała warunki do uznania go za rolnika w myśl w/w przepisów nie wystarczała do uznania, że opłacał składki na ubezpieczenie społeczne rolników. Zgodnie bowiem z § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 1977 r. zaopatrzenie emerytalne obejmowało rolników, którzy wytwarzali w swoich gospodarstwach rolnych i sprzedawali jednostkom gospodarki uspołecznionej produkty rolne o wartości nie mniejszej niż 15 000 zł rocznie. W razie niespełnienia tych warunków zwracano im wpłacone składki na ubezpieczenie. Nadto przepis art. 40 ustawy z dnia z 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin stanowił, że rolnik, który rozpoczął prowadzenie gospodarstwa rolnego przed ukończeniem 35 lat życia, był zwolniony od obowiązku opłacania składki przez okres pierwszych 5 lat gospodarowania. Przepis ten obowiązywał w okresie od 1 stycznia 1978 r. do 31 grudnia 1982 r. Na mocy kolejnego aktu prawnego, ustawy z dnia 14.12.1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin /Dz.U. 1982 nr 24 poz. 133 ze zm./, wydane zostało rozporządzenie z dnia 28.03.1983 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin /Dz.U. 1988 nr 2 poz. 10 ze zm.)., które w § 1 ust. 1 stanowi, że naczelnik gminy prowadzi ewidencję okresów ubezpieczenia i opłacania składki na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników każdej z osób objętych ubezpieczeniem i na podstawie prowadzonej ewidencji potwierdza okresy i wysokości świadczeń przysługujących z ubezpieczenia społecznego oraz kwot opłaconych składek od hektarów przeliczeniowych i od działów specjalnych. Stosownie do § 29 ust. 2 tego rozporządzenia składkę pobiera się w trybie obowiązującym przy realizacji zobowiązań pieniężnych rolników wobec Państwa. Zatem składki na Fundusz Emerytalny Rolników, a potem na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego Rolników pobierane były przez organy podatkowe w trybie uiszczania podatku gruntowego i podatku rolnego przez rolników. Składki te naliczano w urzędach począwszy od 1978r. Dowodem zapłaty podatku wraz z ubezpieczeniem były dokumenty wpłaty, wydawane wpłacającemu, których Skarżący nie zachował. W przedmiotowej sprawie organ I instancji podniósł, że nie dysponuje rejestrami podatkowymi ani innymi dokumentami potwierdzającymi naliczanie dla Skarżącego składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych Rolników. Stwierdzając tę okoliczność - potwierdzoną następnie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w postępowaniu odwoławczym – organ wskazał, że ze spisu sprawozdawczo – odbiorczego akt nr [...] wynika, iż dokumenty, które mogłyby potwierdzić opłacanie składek przez Skarżącego w tych latach zostały wybrakowane na podstawie zezwoleń wydanych przez Archiwum Państwowe w [...] w latach 1990 – 1999. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z załącznikiem Nr 4 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie instrukcji kancelaryjnej dla organów gmin i związków międzygminnych z dnia 22.12.1999 r. /Dz.U. nr 112 poz. 1319 ze zm./ określającego liczbę lat przechowywania w archiwum organu tego typu dokumentacji okres przechowywania materiałów i dokumentów związanych z uiszczaniem podatku rolnego (określonych w rozporządzeniu jako "dokumentacja niearchiwalna" czyli dokumentacja mająca czasowo znaczenie praktyczne), wynosi 5 lat, natomiast w latach poprzednich wynosiła lat 10. Przez 50 lat przechowane były np. akta osobowe pracowników urzędów a nie dokumenty dot. opłacania składek. Ustawa z dnia 20.04.2004 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 91 poz. 873/, nadała nowe brzmienie art. 52. Według jego aktualnej treści do spraw nie uregulowanych w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, z wyjątkiem spraw z zakresu składek na ubezpieczenie, do których zastosowanie mają wyszczególnione w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników przepisy Ordynacji podatkowej (wśród których nie ma art. 306 a - 306 j ordynacji traktujących o zaświadczeniu). Natomiast w art. 123 ustawy - o systemie ubezpieczeń społecznych postanowiono, że w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego. Dlatego też organy prawidłowo rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę niniejszą przy zastosowaniu przepisów art. 217 § 1 i 2 i art. 218 kpa. Zgodnie z art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub pkt 2 - gdy osoba ubiegająca się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeśli chodzi o drugi przypadek, który ma miejsce w niniejszej sprawie, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa). Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Zatem postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Organ zaświadcza o tym co jest w jego ewidencji, rejestrach, bądź innych danych, bez ich przetwarzania. Treści zaświadczenia nie można formułować opierając się na wykładni przepisów prawa materialnego w kontekście określonego stanu faktycznego. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (wyroki NSA: z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, Lex nr 1311429; z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 606, Lex nr 1369011). Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zatem zakończyć się wydaniem zaświadczenia dotyczącego stanu faktycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, albo odmową wydania zaświadczenia w ogóle, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albo odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści. Stosownie do art. 219 Kpa odmowa wydania zaświadczenia przybiera formę postanowienia. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż jest to postanowienie zaskarżalne, powinno być wydane w formie pisemnej i zawierać elementy rozstrzygnięcia zaskarżalnego, tj. uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środku zaskarżenia. Wskazane bowiem w uzasadnieniu faktycznym powody odmowy wydania zaświadczenia w połączeniu z uzasadnieniem prawnym składają się na zajęte przez organ stanowisko w sprawie, wyjaśniają powody takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Stanowią również dla strony podstawę do polemiki z argumentami organu, a jednocześnie pozwalają na kontrolę prawidłowości takiego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny w niniejszej sprawie i wykazały, że z uwagi na wybrakowanie dokumentów, dokonane zgodnie z prawem i brak dokumentacji archiwalnej nie są w stanie potwierdzić okoliczności, których domaga się Skarżący. Prawidłowo również uznały, że akty notarialne, które przedstawia Skarżący ani też zeznania świadków, o których dopuszczenie wnosi nie mogą stanowić podstawy do wydania zaświadczenia o opłacaniu składek. Obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się bowiem z posiadaniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych zawierających określoną treść. Skoro zatem organ administracji publicznej nie był w posiadaniu dokumentacji, na podstawie której mógłby wydać zaświadczenie, o które wnosił Skarżący, nie mógł wydać owego zaświadczenia. Powyższe potwierdza ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wydawane zarówno na gruncie Ordynacji podatkowej, która zawiera identyczne regulacje w kwestii wydawania zaświadczeń jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), którym to przepisom art. 306a § 1-2 i art. 306b § 1-2 Ordynacji podatkowej odpowiadają przepisy art. 217 § 1-2 i art. 218 § 1-2. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 21 stycznia 1997 r. (sygn. akt SA/Łd 3105/95, OSP 1998/6/106) określenie "danych znajdujących się w jego posiadaniu", nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających, a z przedmiotowych przepisów wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast według wyroku z dnia 3 października 2001 r. (sygn. akt I SA 208/01, LEX nr 54737) wystawienie zaświadczenia określonej treści konkretnemu podmiotowi może być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, którego zakres wynikać będzie nie tylko z żądania osoby zainteresowanej, lecz również z oceny możliwości jego spełnienia przez organ, a główną rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia pełnią dane z ewidencji, rejestru i zbioru dokumentów będących w posiadaniu organu właściwego do wydania zaświadczenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądownictwa administracyjnego, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenie jest zgodne z prawem, gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu (wyrok NSA z dnia 3 listopada 1999 r., sygn. akt I SA 80/99, LEX nr 48667; wyrok NSA z dnia 11 maja 1998 r., sygn. akt II SA 299/98, LEX nr 41833; wyrok NSA z dnia 28 października 1997 r., sygn. akt II SA/Gd 1331/96, LEX nr 44239) Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.