II SA/Po 122/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2010 r. sprawy ze skargi Kuratora spadku po M. J. – M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej w skrócie PINB) decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r. nr (...), wydaną na podstawie art. 68 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 i 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), działając w sprawie złego stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce o nr ewidencyjnym (...) położonej w K. przy ul. (...), nakazał zarządcy przedmiotowego budynku – M. Z., kuratorowi spadku po M. J., zmarłej w dniu (...) grudnia 1921 r. w K.: 1) wyłączyć z użytkowania budynek mieszkalny zlokalizowany na działce nr ewidencyjny (...) położonej przy ul. (...) w K.; 2) umieścić na wyżej wymienionym budynku zawiadomienie o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania; 3) doraźnie zabezpieczyć wyżej wymieniony budynek przed zawaleniem oraz wygrodzić strefę niebezpieczną. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że na podstawie dokonanych w dniu (...) czerwca 2008 r. oględzin przedmiotowej nieruchomości stwierdzono, iż budynek zlokalizowany na działce położonej w K. przy (...) znajduje się w złym stanie technicznym: w szczególności posiada nieszczelne pokrycie dachowe; zbutwiałą konstrukcje więźby; zbutwiałe, zniszczone i niestabilne schody drewniane na poddasze; zagrzybione i zawilgocone tynki wewnętrzne w pomieszczeniach na parterze; silnie zbutwiałe belki stropowe oraz inne elementy stopu drewnianego; ubytki cegieł w ścianach wewnętrznych w tym w nadprożach drzwiowych oraz zniszczone posadzki. Podkreślono, że z uwagi na powyższy zły stan elementów konstrukcyjnych może wystąpić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz konieczne jest przeprowadzenie remontu ze szczególnym uwzględnienie elementów konstrukcyjnych budynku. W dalszej kolejności wskazano, że stan prawny budynku jest nieuregulowany – działka o numerze ewidencyjnym (...) wraz z częścią budynku bliźniaczego pod nr (...) jest użytkowana przez K. P. i M. H., natomiast działka o numerze ewidencyjnym (...) i druga cześć budynku bliźniaczego na niej posadowionego pod nr (...) stanowi własność Gminy K. Obydwie działki nie są w sposób wyraźny oddzielone – brak jest wyraźnego podziału wewnątrz budynku, co stanowi, iż budynek na nich zlokalizowany jest techniczną całością. Wobec przedłożenia, w dniu (...) lipca 2007 r., przez Gminę K. ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku położonego przy ul. (...), wskazującej na jego zły stan techniczny i możliwe zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, organ orzekł, że również przedmiotowy budynek nr (...) w obecnym stanie technicznym nie nadaje się do użytkowania oraz zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, co uzasadniało wydanie decyzji o wyłączeniu go z użytkowania. Pismem z dnia (...) kwietnia 2009 r. M. Z. poinformował PINB, iż spadkobiercami po M. J. są: K. P., B. F., P. P., A. P. oraz A. J. PINB pismem z dnia (...) czerwca 2009 r., na podstawie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 110 poz. 968 ze zm.) wezwał zobowiązanego M. Z., kuratora spadku po M. J., do zrealizowania obowiązków wynikających z decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. Jednocześnie organ wskazał, że niewykonanie powyższych obowiązków spowoduje wszczęcie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, postępowania egzekucyjnego. M. Z. pismem z dnia (...) lipca 2009 r., skierowanym do PINB wskazał, że niezwłocznie po wyznaczeniu go kuratorem spadku po M. J. podjął starania w celu ustalenia jej spadkobierców, o czym poinformował organ w piśmie z dnia (...) kwietnia 2009 r. Po otrzymaniu w dniu (...) kwietnia 2009 r. decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. zobowiązany poinformował spadkobierców o jej treści przesyłając im jej odpis wraz z odpisem zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, w którym została wydana, oraz wezwał ich do natychmiastowego zastosowania się do jej treści, zakreślając jednocześnie, że ma ona zostać zrealizowana do dnia (...) maja 2009 r. Po otrzymaniu powyższego pisma ze zobowiązanym skontaktował się jeden ze spadkobierców M. J. oświadczające, iż decyzja zostanie wykonana i porozumie się w tej kwestii z pozostałymi spadkobiercami. Pomimo powyższej obietnicy decyzja nie została wykonana, wobec czego zobowiązany udał się do przedmiotowej nieruchomości, gdzie jedna z lokatorek – J. P., córka spadkobierczyni K. P. oświadczyła, że zarówno ona, jak i jej matka oraz osoby wraz z nimi zamieszkujące nie opuszczą budynku z uwagi na brak innego miejsca zamieszkania oraz środków finansowych na jego wynajęcie. O sytuacji powyższej poinformowany został telefonicznie Burmistrz Miasta i Gminy K., który oświadczył, że gmina nie lokalu zastępczego ani tymczasowego, oraz nie zamiera przydzielać takiego lokalu osobom zamieszkujących w domu stanowiącym własność prywatną. W wyniku starań poczynionych przez zobowiązanego udało się znaleźć chętnego do nabycia nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy budynek, oraz zapewnienie lokali dla osób, które w budynku zamieszkują. Zobowiązany o fakcie znalezienia ewentualnego kupcy poinformował pisemnie spadkobierców M. J., jak również ponowił wezwanie do zrealizowania obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia (...) kwietnia 2009 r. Do pisma załączono rozesłane do spadkobierców M. J. zawiadomienie o wszczęciu wraz z wezwaniem do wykonania decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz ponowne wezwanie do niezwłocznego opróżnienia, opuszczenia i wydania lokalu mieszkalnego z dnia (...) lipca 2009 r. PINB w dniu (...) sierpnia 2009 r. wystawił tytuł wykonawczy nr (...), którym zobowiązał M. Z. do zrealizowania obowiązków wynikających z decyzji organu z dnia (...) kwietnia 2009 r. M. Z., pismem z dnia (...) sierpnia 2009 r., wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oznaczonego jako (...), podnosząc niewykonalność nałożonego obowiązku oraz prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ. W uzasadnieniu pisma podano, że w treści decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. wadliwie wskazano lokalizację nieruchomości podając ulicę, której nie ma w K. Ponadto dla wykonania przedmiotowego obowiązku niezbędne jest współdziałanie organu uprawnionego – Burmistrza Miasta i Gminy K., w celu zapewnienia lokalu socjalnego. Tymczasem Burmistrz konsekwentnie odmawia przyznania lokalu, co powoduje niemożliwość dokonania eksmisji lokatorów z przedmiotowego budynku. PINB postanowieniem z dnia (...) listopada 2009 r. nr (...) uznał zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za bezzasadne. Odnosząc się do podniesionych przez M. Z. argumentów organ wskazał, że pomyłka w oznaczeniu budynku miała charakter oczywistej pomyłki pisarskiej, a na zobowiązanym spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich przewidzianych prawem środków zmierzających do doprowadzenia do wykonania nałożonego obowiązku. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył w dniu (...) listopada 2009 r. M. Z., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W treści zażalenie podtrzymano zarzuty dotyczące wadliwego oznaczenie nieruchomości objętej obowiązkiem oraz braku współdziałania Burmistrza Miasta i Gminy K. Podniesiono, że wobec poinformowania organów o osobach, będących spadkobiercami zmarłej M. J., obowiązek wykonania decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. nie powinien obciążać kuratora spadku lecz wskazanych spadkobierców. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że pomimo podejmowanych przez skarżącego działań, lokatorzy przedmiotowego budynku wskazali, że nie mają środków finansowych na opuszczenie zajmowanego lokalu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postanowieniem z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy postanowienie PINB z dnia (...) listopada 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazano, że postępowanie egzekucyjne prawidłowo toczy się przeciwko zobowiązanemu M. Z., bowiem do momentu stwierdzenia nabycia spadku, to on reprezentuje spadkobierców i w zasadzie nie jest możliwe wezwanie spadkobierców strony, którzy ni są ustaleni w sposób pewny, do udziału w postępowaniu. Następnie wskazano, że podnoszony przez skarżącego błąd, co do umiejscowienia przedmiotowego budynku został, jako oczywista pomyłka pisarska, usunięty postanowieniem PINB. Wreszcie wskazano, że brak współdziałania Burmistrza nie stanowi o wystąpieniu czasowej niewykonalności obowiązku, a właściciel lub zarządca budynku, w stosunku do którego decyzja została wydana, powinien w razie oporu najemcy uzyskać wobec niego tytuł egzekucyjny po przeprowadzeniu postępowania przed sądem powszechnym w sprawie o eksmisję. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. Z. wnosząc o jego uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z dnia (...) sierpnia 2009 r. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie art. 1, art. 27 oraz art. 29 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również naruszenie art. 6 oraz art. 7 kpa. W uzasadnieniu skargi wskazano, że osoby obecnie zamieszkujące w budynku objętym obowiązkiem wynikającym z decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. odmawiają dobrowolnego opuszczenia budynku. Podkreślono, że skarżący działając jako kurator spadku po M. J. dopełnił spoczywającego na nim obowiązku wyjaśnienia, kto jest spadkobiercą, o czym poinformował PINB piśmie z kwietnia 2009 r. Tym samym organ winien był wszcząć postępowanie z udziałem aktualnych właścicieli nieruchomości, nie zaś z zobowiązanym. W dalszej kolejności przytoczono działania, które skarżący podjął w celu doprowadzenia do wykonania decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz wskazano, że wyprowadzenie lokatorów będzie niemożliwe bez współdziałania gminy, która zobowiązana jest do zapewnienia lokali zastępczych. Podniesiono również zarzut wadliwego oznaczenia budynku, do którego odnosił się obowiązek nałożony na skarżącego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i prawa procesowego. W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, a kontrolowane postanowienia organów obu instancji, którymi uznano za nieuzasadnione zarzuty wniesione w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, odpowiadają prawu. W realiach przedmiotowej sprawy Sąd zobowiązany był dokonać kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle art. 33 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zgodnie z art. 33 pkt 5 wskazanej ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, natomiast zgodnie z art. 33 pkt 6 niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Jednocześnie środek zaskarżenia jakim jest zarzut, stanowi istotny element ochrony zobowiązanego w toczącym się postępowaniu, umożliwiający z jednej strony wykazanie naruszenia zasad postępowanie, z drugiej zaś ewentualne wykazanie, że egzekucja jest niedopuszczalna. Równocześnie w ramach rozpoznawanego zarzutu organ nie rozstrzyga sprawy merytorycznie lecz dokonuje oceny, czy w sprawie zachodzie jedna, z określonych w treści powyższego artykuły przesłanek. Tym samym dla uznania zasadności zarzutu niezbędne jest ustalenie, że toczące się postępowanie obarczone jest jedną z wad wymienionych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Jednocześnie, jak podkreśla się w orzecznictwie, w przypadku podnoszenia, w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego, zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, konieczne jest wykazanie, że ma ona charakter obiektywny i jest następstwem nieusuwalnych przyczyn o charakterze technicznym lub prawnym, wynikających z samej ich natury (wyrok NSA z 13 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1353/07). Oznacza to, że dla uznania zarzutu niewykonalności obowiązku konieczne jest obiektywne stwierdzenie, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że obowiązek, którego wykonanie jest przedmiotem toczącego się postępowania egzekucyjnego, jest niemożliwy do zrealizowania z uwagi na nieusuwalne przeszkody o charakterze technicznym lub prawnym. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki, a bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia oraz koszty. Okoliczności powyższe nie mogą budzić żadnych wątpliwości, bowiem trudności techniczne czy też ekonomiczne w wyegzekwowaniu decyzji nie stanowią o jej niewykonalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 509/05 LEX nr 196712, wyrok WSA w Warszawie z 12 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 561/08). Ponadto obowiązek udowodnienia niewykonalności obowiązku spoczywa na stronie podnoszącej powyższy zarzut. Wskazać należy, iż organ egzekucyjny ma obowiązek doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Skoro celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków, to w ramach kontroli legalności postanowienia wydanego w sprawie rozpatrzenia zarzutów, Sąd jest uprawniony do oceny, czy taki obowiązek jest wykonalny. Oceny tej Sąd dokonuje w oparciu o decyzję administracyjną, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego – w rozpatrywanym przypadku decyzji PINB dla powiatu poznańskiego z dnia (...) kwietnia 2009 r. Powyższą decyzją nałożono na M. Z. – kuratora spadku po M. J. obowiązek wyłączenia z użytkowania budynku zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), położonej w K. przy ul. (...). Zobowiązanemu nakazano ponadto umieścić na wyżej wymienionym budynku zawiadomienie o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania oraz doraźnie zabezpieczyć wyżej wymieniony budynek przed zawaleniem oraz wygrodzić strefę niebezpieczną. Jednocześnie, z uwagi na ochronę życia oraz zdrowia ludzkiego, decyzji powyższej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec niezrealizowania obowiązku wynikającego z powyższej prawomocnej decyzji, PINB wszczął, w dniu (...) sierpnia 2009 r. postępowanie egzekucyjne, od którego zarzuty wniósł skarżący. Zarówno organ I jak i II instancji uznały zarzuty za bezpodstawne. W cenie Sądu rozstrzygnięcie powyższe uznać należało za prawidłowe. Skarżący zarówno w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, jak i w argumentacji skargi wniesionej do Sądu, w pierwszej kolejności kwestionował zasadność prowadzenia egzekucji w stosunku do niego, nie zaś podmiotów, które wskazał jako spadkobierców po M. J. w swoim piśmie z dnia (...) kwietnia 2009 r. Zdaniem Sądu, zarzut powyższy nie może zostać uznany za trafny. Istotnie, zgodnie z podnoszonym przez skarżącego argumentem, znajdującym swoje oparcie w Kodeksie Cywilnym, spadkobiercy nabywają po zmarłym spadek w momencie jego otwarcia. Jednakże dla prawidłowego przejścia praw i obowiązków obciążających masę spadkową, konieczne jest uprawomocnienie się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. Tym samym wejście ewentualnych spadkobierców do postępowania mającego za przedmiot wyłączenie budynku z użytkowania będzie możliwe dopiero po formalnym stwierdzeniu nabycia spadku przez sąd powszechnym oraz zwolnienia skarżącego z funkcji kuratora spadku. Organ II instancji prawidłowo wskazał, że do tego czasu M. Z. jest zastępcą procesowym spadkobierców, z czego nie zwolniło go wskazanie domniemanych spadkobierców. On też jest adresatem obowiązków obciążających nieruchomość wchodzącą w skład masy spadkowej po zmarłej M. J. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r., z uwagi na brak współdziałania Burmistrza Miasta i Gminy K., który nie jest w stanie zapewnić lokali zastępczych czy socjalnych dla osób zamieszkujących sporny budynek, Sąd wskazuje, że okoliczność powyższa nie może zostać zakwalifikowana jako przesłanka uznania zasadności wniesionego środka zaskarżenia. Poza sporem pozostaje okoliczność, że zobowiązanym do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z dnia (...) kwietnia 2009 r. jest kurator spadku i to na nim ciąży obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ludzi zamieszkujących obiekt budowlany, którego dotyczyła decyzja PINB z (...) kwietnia 2009 r. Brak współdziałania Burmistrza nie może być przy tym uznany za przesłankę uzasadniającą stwierdzenie niewykonalności decyzji. Nie dostarczenie lokalu socjalnego, jakkolwiek stanowi utrudnienie w zrealizowaniu obowiązku, nie może być jednakże traktowane jako nieusuwalna przeszkoda o charakterze technicznym lub prawnym. Okoliczność powyższą dostrzega sam skarżący, bowiem jak sam podnosił w trakcie postępowania, podjął on działania zmierzające do wynajęcia użytkownikom przedmiotowego budynku, innych lokali, co wskazuje na obiektywną możliwość opróżnienia budynku bez współdziałania Burmistrza. W świetle powyższego uznać należało, iż w rozpatrywanym przypadku na ocenę dopuszczalności egzekucji oraz możliwości wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. nie ma wpływu podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż nie dysponuje on lokalami, w których mogłyby zamieszkać osoby przebywające w budynku, którego dotyczy nakaz wyłączenia z użytkowania. W tym miejscu podkreślić należy, że konieczność zrealizowania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. jest podyktowana ochroną życia i zdrowia ludzi. Z tego właśnie powodu decyzji powyższej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że zaniechanie zrealizowania obowiązku wyłączenia z użytkowania przedmiotowej nieruchomości, może spowodować sprowadzenie niebezpieczeństwa na osoby w nim zamieszkujące. W konsekwencji wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz dalsze jego prowadzenie aż do momentu zrealizowania obowiązku wynikającego z przedmiotowej decyzji uznać należy za konieczne. Skarżący wskazuje także, iż niemożność wykonania decyzji z uwagi na wadliwe oznaczenie adresu przedmiotowego budynku, bowiem w K. nie ma ulicy (...), jest natomiast (...). Zważyć należy, iż w sentencji decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r. zobowiązano skarżącego do wyłączenia z użytkowania budynku zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), położonej w K. przy ul. (...). Z uwzględnieniem takiego oznaczenia lokalizacji przedmiotowego budynku wystawiony został tytuł egzekucyjny nr (...). W ocenie Sądu okoliczność wadliwego oznaczenia adresu nieruchomości na której znajduje się budynek, którego dotyczy obowiązek wyłączenia z użytkowania, nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonego postanowienia, bowiem zarówno w tytule wykonawczym, jak i w decyzji z dnia (...) kwietnia 2009 r., podano także numer geodezyjny działki, na której znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany. Powyższe pozwala uznać, iż tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone przepisem art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle powyższego za nietrafny uznać należy zarzut niewykonalności obowiązku z uwagi na okoliczność, że decyzja z dnia (...) kwietnia 2009 r. błędnie określiła położenie przedmiotowej nieruchomości. W tym miejscu wskazać należy, że organ I instancji prawidłowo uznał, że okoliczność powyższa stanowiła oczywistą pomyłkę pisarską i postanowieniem z dnia (...) listopada 2009 r., w trybie art. 113 kpa, sprostował decyzję z dnia (...) kwietnia 2009 r., określając prawidłową lokalizację nieruchomości jako (...) w K. W tych okolicznościach tytuł wykonawczy wystawiony w dniu (...) sierpnia 2009 r. mógł stanowić podstawę dalszych działań organów egzekucyjnych. Reasumując powyższe rozważania wskazać należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Podrazik /-/ W.Batorowicz MK