II SA/Po 126/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. /-/ E. Brychcy Skarżąca B. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] Wlkp. z [...] września 2017r. w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] Wlkp. z [...] września 2016r. przyznającej świadczenie wychowawcze na dziecko O. C.. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W świetle zaś art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu obwarowane jest zaistnieniem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę majątkową, także niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 10 grudnia 2010 r., II OZ 1265/10, LEX nr 743752). Ocena czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwe jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja, winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. akt II OZ 186/14, dostępne www.nsa.gov.pl). Tymczasem skarga złożona w niniejszej sprawie nie zawiera żadnego uzasadnienia dla powyższego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odnoszącej się do okoliczności niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przewidziana prawem możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, że sąd jest zobligowany uwzględnić wniosek skarżącej w każdym przypadku. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawczyni, która winna przedstawić konkretne okoliczności świadczące o tym, że uwzględnienie jej wniosku procesowego jest zasadne, czyli wskazać, w czym miałoby wyrażać się niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy zaskarżony akt zostanie wykonany. Rozpoznając wniosek sąd powinien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy w kontekście art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. oprzeć swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącej, jak i materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Dokonując oceny wniosku w świetle przedstawionych wyżej zasad, należało uznać, że skarżąca nie wykazała, by zaktualizowały się przesłanki ustawowe do wstrzymania wykonania objętej wnioskiem decyzji. Poza złożeniem wniosku brak jego uzasadniania, skarżąca nie odniosła się do którejkolwiek z przesłanek, o jakich mowa przepisie art. 61 §3 P.p.s.a. Skarżąca nie wykazała, zatem że uchylenie decyzji o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uchylenie decyzji o przyznaniu świadczenia wychowawczego, o ile decyzja ta pozostanie w obrocie prawnym, skutkować będzie ponownym rozpatrzeniem wniosku przez organ właściwy. Nadto, Sąd z urzędu nie dopatrzył się również argumentów przekonujących o istnieniu przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Zaznaczyć przy tym należy, że wniosek nie dotyczy decyzji obligującej do zwrotu jakichkolwiek świadczeń. Tym samym brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., zatem wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało oddalić. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w postanowieniu. /-/ E. Brychcy