II SA/Po 127/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2008r. sprawy ze skargi A. S. i D. S. na decyzję Wojewody z dnia [..] Nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę /-/ A. Łaskarzewska /-/ W. Batorowicz /-/ B. Kamieńska W dniu 18 lipca 2007 r. J. W. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę garażu, stanowiącego dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w P. przy ul. P., dz. [..], ark. [..]. obręb D. Do wniosku dołączył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [..] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W dniu [..] Prezydent Miasta P., uwzględniając ten wniosek, wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego garażu. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że decyzja jest zgodna z wnioskiem inwestora. Zdaniem organu, spełnione zostały warunki określone w art. 32 ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a przedłożony projekt odpowiada decyzji o warunkach zabudowy z dnia 21 grudnia 2006 r. Projektant załączył do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Postanowieniem z dnia [..] Prezydent Miasta P. odmówił małżonkom S. zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd ich skargi na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy, stwierdzając, że wniesienie tej skargi nie stanowi zagadnienia wstępnego, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy wydania pozwolenia na budowę, zatem nie zachodzi przesłanka określona w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Prawomocnym postanowieniem z dnia 11 października 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Po 433/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. i D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [..] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [..] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej dobudowy garażu. A. i D. S. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [..], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę garażu, żądając jej uchylenia. Zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie ich interesu jako właścicieli działki sąsiedniej. Odwołujący się zarzucili również naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 6 kpa - poprzez nieprawidłowe zastosowanie, art. 7 i 77 kpa - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieuwzględnienie ich interesu, a także 8 i 9 kpa - wobec prowadzenia postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie bez uwzględnienia ich interesu. Ich zdaniem oczywiste jest, że budowa garażu na granicy działki uniemożliwi im dostęp do przylegającej ściany budynku celem dokonania konserwacji względnie remontów. Budowa garażu wpłynie na ograniczenie prawidłowego korzystania z działki skarżących, ponieważ ograniczy dostęp światła, a także obniży walory estetyczne działki i zdecydowanie obniży wartość nieruchomości skarżących. Zarzucili też, że organ I instancji nie dokonał prawidłowej oceny w zakresie zabezpieczenia interesów osób trzecich, w szczególności zaś nie uwzględnił charakteru i usytuowania zamierzonej inwestycji, istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich i możliwości oddziaływania na warunki korzystania z tej zabudowy, z którymi wiąże się m.in. nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należałoby więc uwzględnić przede wszystkim istniejącą zabudowę, w tym jej rozmiar i wpływ na sąsiednie działki. Zdaniem odwołujących się, organ I instancji całkowicie pominął okoliczność, że na działce inwestora posadowiony jest budynek, który wielkością i rozmiarami całkowicie odbiega od innych budynków, poszerzony jest bowiem ze wszystkich stron, ma aż trzy kondygnacje, co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Budynek ten zacienia ogród odwołujących się. Ponadto na działce inwestora prowadzona jest działalność w zakresie sprzedaży okien, drzwi, parapetów, co powoduje, że całymi dniami od strony ul. P. odbywa się rozładunek i załadunek. Notoryczny hałas, ruch i zgiełk uniemożliwiają prawidłowe korzystanie przez sąsiadów z ich nieruchomości. Nadto ogród jest zacieniony, rośliny nie mają prawidłowego dostępu do światła. W tej sytuacji umożliwienie pobudowania na przedmiotowej działce garażu doprowadzi do prawie całkowitego zabudowania działki, powodując jednocześnie maksymalne i niedopuszczalne ograniczenie odwołującym się możliwości korzystania z ich działki zgodnie z jej przeznaczeniem. Garaż ten całkowicie zacieni stronę południową działki odwołujących się, powodując "zamknięcie" ich działki wokół budowli. Odwołujący się zwrócili również uwagę na to, że przepisy ochrony przeciwpożarowej wprowadzają dodatkowe wymagania, konieczne dla prawidłowego zabezpieczenia budynku przed pożarem, których brak w zaskarżonej decyzji. Ponadto w decyzji tej nie dokonano oceny zgodności dokumentacji budowlanej z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym warunkami szczególnymi budynków i ich usytuowania. Nie wyjaśniono też kwestii powierzchni zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy terenu. W decyzji tej dopuszczalny procent zabudowy działki został określony maksymalnie na 44 % zabudowy powierzchni terenu działki wszystkimi obiektami kubaturowymi łącznie. Zdaniem skarżących, wskaźnik ten nie został zachowany. Organ oparł się na danych uzyskanych od wnioskodawcy, zamiast dokonać inwentaryzację zabudowy na tej działce. W ocenie skarżących, budynek istniejący na przedmiotowej działce jest znacznie większy, niż wynika to z danych uzyskanych z Państwowego Zasobu Geodezyjno-Kartograficznego. Wprawdzie po obrysie parteru budynek miałby tę wielkość, ale nie według rzutu, uwzględniając powiększenie powierzchni dokonane na II i III kondygnacji. Konieczne jest więc ustalenie kubatury łącznie, czyli rzeczywistej powierzchni budynków już istniejących i planowanych. Zdaniem odwołujących się ,organ I instancji naruszył przepis art. 8 kpa w ten sposób, że bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy uwzględnił tylko jeden z wchodzących w grę interesów, nie ustosunkowując się do zgłoszonych twierdzeń i wniosków stron reprezentujących inne interesy. O naruszeniu przepisów art. 6, 7 w zw. z art. 77 kpa świadczy zaś - w ocenie odwołujących się - fakt, iż organ I instancji nie wziął pod uwagę całości okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, w szczególności położenia nieruchomości, istniejącej zabudowy działki sąsiedniej i prowadzonej na jej terenie działalności usługowej. Decyzją z dnia [..] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymogi określone w decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [..] o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Ponadto projektant - zgodnie z treścią art. 20 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - jako pełniący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie - załączył do dokumentacji projektowej stosowne oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, obowiązującymi normami oraz zasadami sztuki budowlanej, a także informację na temat bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, co oznacza spełnienie m.in. warunków enumeratywnie wyszczególnionych w art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Tym samym spełniono warunki zawarte w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1, a to - w myśl art. 35 ust. 4 - zobowiązuje organ I instancji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ II instancji podkreślił, że skarżący są właścicielami sąsiedniej działki nr [..], uznanej w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego za obszar oddziaływania obiektu. Działka ta podlegała i podlega analogicznym jak przedmiotowa inwestycja warunkom wynikającym z prawa budowlanego, w tym również rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Z przedłożonego materiału dowodowego wynika, że budowa przedmiotowego garażu nie wpłynie na ograniczenie w zagospodarowaniu terenu działki nr [..]. nie wpłynie również - jako zabudowa parterowa przylegająca na całej długości ściany do budynku garażu na tejże działce i w granicy z ww. działką - na nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym skarżących. Przywołany przez odwołujących się brak w przyszłości dostępu do ściany budynku istniejącego garażu, stanowiącego własność strony, a w związku z tym pozbawienie ich możliwości konserwacji tejże ściany, pozostaje w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania i stanem faktycznym sprawy, bowiem dobudowa garażu na działce sąsiedniej zgodnie z warunkami zabudowy i przedłożonym projektem budowlanym spowoduje dopełnienie zabudowy obu budynków garaży w taki sposób, iż konserwacja ściany granicznej stanie się bezprzedmiotowa, a w niczym nie umniejszy możliwości konserwacji pozostałych jego ścian oraz dachu. Nadto, w ocenie Wojewody, argumentacja odwołujących się o ograniczeniu dostępu światła i obniżeniu przez to walorów estetycznych ich działki nie może stanowić dostatecznej przesłanki skutecznego zaskarżenia rozstrzygnięcia organu, ponieważ planowany garaż został zlokalizowany zgodnie z usytuowaniem i formą zabudowy istniejącego budynku garażu należącego do skarżących. Można więc uznać, że właściciele nieruchomości sąsiednich mogli z łatwością ustalić, gdzie mogą takie budynki sami zlokalizować i gdzie mogą tego dokonać sąsiedzi. W związku z powyższym nie można ograniczyć wynikającego z przepisu art. 4 Prawa budowlanego słusznego prawa inwestora do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Nadto organ odwoławczy podkreślił, ze przedmiotowe zamierzenie budowlane stanowić ma o analogicznym rozwiązaniu przestrzenno-użytkowym jakie tworzy już istniejący budynek, zlokalizowany na działce skarżących w granicy z działką nr [..]. Planowana dobudowa garażu do budynku mieszkalnego doprowadzić może raczej do zrównoważenia interesów stron, niż ich naruszenia. Zdaniem Wojewody, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący przekroczenia wskaźnika dopuszczalnej gęstości zabudowy. Odwołujący się błędnie przyjęli, iż wskaźnik zabudowy jest tożsamy ze wskaźnikiem kubatury budynku. W dokumentacji projektowej przedmiotowej inwestycji znajduje się procentowe wyliczenie powierzchni, a nie kubatury, zabudowy, wykazujące spełnienie dopuszczalnej intensywności zabudowy wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy terenu. Organ II instancji nie podzielił też obaw skarżących odnośnie domniemanego wykorzystania przez inwestora w przyszłości spornej inwestycji jako budynku o charakterze usługowym i związanego z tym zwiększenia uciążliwości warunków zamieszkiwania w strefie oddziaływania obiektu, jako że przedmiotowa inwestycja - budynek garażu - zlokalizowany jest zgodnie z przeznaczeniem terenu stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową uzupełniającą: gospodarczą, garażową i usługową. Domniemanie takie nie może stanowić przesłanki dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne, gdyż w myśl art. 7 kpa organ zobowiązany jest działać zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. W materiale dowodowym nie doszukano się również dostatecznego potwierdzenia zarzutu odwołującego się, wskazującego na uchybienie przez Prezydenta Miasta zasady określonej w art. 9 kpa. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym przedmiotowej sprawy, skarżący uzyskali przymiot strony i miał na każdym jej etapie możliwość w nim udziału. Z akt sprawy wynika, iż strony z tego prawa czynnie korzystały. Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. i D. S., podtrzymując zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto zarzucili, iż organ II instancji nie dokonał oceny zgodności decyzji organu I instancji z przepisami odrębnymi, ograniczając się jedynie do zbadania zgodności tejże decyzji z decyzją o warunkach zabudowy terenu. Wskazali też, że nie zgadzają się z poglądem Wojewody jakoby budowa garażu nie wpływała na zagospodarowania ich działki. Planowana inwestycja, ich zdaniem, w sposób oczywisty obniży walory estetyczne ich działki, co więcej, zdecydowanie obniży wartość tej nieruchomości. Wojewoda nie powinien opierać się jedynie na fakcie, ze na działce skarżących posadowiony jest garaż, skarżący budowali bowiem ten garaż w czasie obowiązywania całkowicie innych przepisów prawa. Ponadto skarżący nie zgodzili się z poglądem organu odwoławczego, jakoby domniemanie wykorzystania w przyszłości spornej inwestycji jako budynku o charakterze usługowym nie miało znaczenia w sprawie o pozwolenie na budowę przedmiotowego garażu. Przecież w toku postępowania wnioskodawca nie zaprzeczył, że przyszłości chce inaczej użytkować planowaną inwestycję. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdził, że skarżący bezzasadnie zarzucili organowi orzekającemu oparcie się przy wydaniu zaskarżonej decyzji na nieprawdziwych przesłankach dotyczących wielkości i rozmiarów działki, albowiem dane te, podane prze inwestora i projektanta, składających stosowne oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, skarżący przeciwstawiają swojemu domniemaniu, nie znajdującemu potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Nadto inna okoliczność - przypuszczenie skarżących, iż przedmiotowy garaż będzie wykorzystywany na cele usługowe- nie jest poparte dowodami i nie może stanowić, tylko z tego względy, że nie zaprzeczył mu inwestor, przesłanki przemawiającej za koniecznością odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda podkreślił też, że skarżący chcąc wykazać przekroczenie dopuszczalnego wskaźnika zabudowy działki błędnie powołują się na kubaturę budynku, zamiast na jego powierzchnię, którą oblicza się w poziomie pierwszej kondygnacji nad powierzchnią ziemi. Stąd bez znaczenia jest nadbudowa budynku znajdującego się na przedmiotowej działce, dokonana na kondygnacji wyżej. Ponadto, co istotne, sporny obiekt polegać będzie na dobudowie w granicy z działką skarżących budynku garażu, odpowiadającego usytuowaniem, formą i gabarytami już istniejącemu budynkowi garażu, który należy do skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej (...). Ponadto w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Istotny w okolicznościach niniejszej sprawy przepis § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) ustanawia wyjątek od zakazu budowy obiektu budowlanego przy granicy działki. Stanowi bowiem, że jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Z powołanych przepisów wynika zatem wprost, że obiekt budowlany należy projektować i budować zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, które to przepisy zezwalają m.in. na budowę w ściśle określonych warunkach budynku bezpośrednio przy granicy działki. Bezsprzecznie przesłanki określone w powołanym wyżej przepisie § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia znajdują zastosowanie w realiach niniejszej sprawy. Z akt sprawy wynika bowiem, że na działce nr [..], należącej do skarżących, istnieje już - w granicy z sąsiednią działką nr [..] będącą własnością inwestorów J. i R. W. - garaż, który od strony tejże granicy nie posiada otworów okiennych lub drzwiowych (k. 12 i 17 projektu budowlanego, k. 4 akt ad. II instancji, k. 51 akt sądowych). Z punktu widzenia przepisów techniczno-budowlanych dopuszczalne więc było zezwolenie na dobudowę do istniejącego na działce nr [..] budynku mieszkalnego garażu, który miałby przylegać do ściany garażu znajdującego się na sąsiedniej działce. Zdaniem Sądu ,za bezzasadne uznać też należy podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 35 ust. 1, art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego i przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także przepisów prawa procesowego - art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 kpa oraz art. 8 i art. 9 kpa. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazali na czym polegałyby owe naruszenia. W skardze ograniczono się jedynie do przytoczenia treści art. 35 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego i wskazania, że organ odwoławczy nie dokonał samodzielnej oceny zgodności inwestycji z powołanymi przepisami. W ocenie Sądu powyższa stanowisko nie jest trafne. Wskazać trzeba, iż Wojewoda - zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - dokonał oceny zgodności inwestycji z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [..] w sprawie warunków zabudowy terenu, przedstawiając warunki określone w tej decyzji i stwierdzając, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany z kwietnia 2006 r. spełnia wskazane w niej wymogi. Ponadto wskazał, że do tegoż projektu projektant dołączył oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi, obowiązującymi normami oraz zasadami sztuki budowlanej, a także informację na temat bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, co jest tożsame ze spełnieniem warunków określonych w art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego (w stanie prawnym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Trafnie organ odwoławczy stwierdził również, że przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie wpłynie na ograniczenie w zagospodarowaniu działki skarżących oznaczonej nr [..], gdyż planowany garaż przylegać będzie na całej długości ściany do budynku garażu usytuowanego na działce skarżących. Również, skoro ściana planowanego garażu na całej długości i wysokości (patrz: decyzja o warunkach zabudowy terenu) przylegać ma do ściany garażu skarżących, to nowopowstały budynek nie może mieć też wpływu na nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku mieszkalnym skarżących, gdyż oddziela od planowanego garażu istniejący garaż skarżących. Ponadto zważyć należy, iż podnoszony przez skarżących zarzut dotyczący zacienienia ich działki wskutek wybudowania przedmiotowego garażu jest chybiony także dlatego, że przepisy prawa budowlanego nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działek, normując jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych przez obiekty budowlane (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2004 r., IV SA 2427/03, Lex nr 164667). Interes w niezacienianiu działki jest bowiem jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym i dlatego nie podlega ochronie w postępowaniu o pozwolenie na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r., VII SA/Wa 1349/04, Lex nr 179072). Nie można również przyznać racji skarżącym, którzy powołując się na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) podnieśli, iż budowa garażu spowoduje nadmierne zwiększenie hałasu, zanieczyszczenie powietrza i zakłócenia spokoju, a także obniżenie walorów estetycznych i wartości ich działki. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę obowiązkiem organów jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycją dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesu osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której ma powstać planowana inwestycja, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., II OSK 672/05, Lex nr 203713). Skoro w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zarówno norm prawa budowlanego, jak i przepisów techniczno-budowlanych - nie można uznać, by doszło do naruszenia uzasadnionych interesów skarżących. Bezzasadnym jest zatem również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 8 i 9 kpa poprzez prowadzenie postępowania i wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem interesu A. i D. S. Nadto z punktu widzenia prawa budowlanego obojętne jest czy wskutek nowej zabudowy zmniejszy się wartość sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2005 r., VII SA/Wa 251/05, Lex nr 191339) oraz, czy zmniejszą się jej walory estetyczne. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, jakoby organ odwoławczy błędnie ocenił wielkość i rozmiary istniejącego na przedmiotowej działce budynku, co miało wpływ na ustalenie dopuszczalnego wskaźnika zabudowy. Skarżący podnieśli, iż budynek mieszkalny inwestorów został powiększony od wysokości pierwszego piętra i dlatego obliczając jego powierzchnię powinno się wziąć pod uwagę rzut nie parteru, którego powierzchnia jest mniejsza, lecz pierwszego piętra. Wskazać należy, iż w ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia [..] o warunkach zabudowy dla przedmiotowego garażu Prezydent Miasta P. ustalił, iż wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wynosić może maksymalnie 44 % zabudowy powierzchni wnioskowanego terenu wszystkimi obiektami kubaturowymi łącznie. Z dołączonej do tej decyzji mapy zasadniczej wynika, że dopuszczalny wskaźnik powierzchni zabudowy został ustalony z uwzględnieniem powierzchni budynków liczonej w parterze. Z zasady bowiem przy obliczaniu powierzchni zabudowy bada się, na jakiej powierzchni nieruchomość jest zabudowa, tzn. jaką część gruntu zajmuje zabudowa. Tym samym nie uwzględnia się istniejących powyżej poziomu parteru nadbudowanych części obiektu lub wystających poza obrys obiektu balkonów. Chybiony okazał się również zarzut, jakoby przy wydaniu zaskarżonej decyzji Wojewoda dopuścił się naruszenia przepisów art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 8 i 9 kpa poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Po pierwsze skarżący nie wskazali, jakich okoliczności nie uwzględnił organ II instancji. Ponadto wymaga podkreślenia, iż Wojewoda w zaskarżonej decyzji zarówno odniósł się w sposób wyczerpujący do podniesionych w odwołaniu zarzutów (o czym wyżej), jak i wyjaśnił przesłanki swego rozstrzygnięcia. W szczególności dokonał oceny zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, stwierdził, że inwestor dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także dokonał oceny zgodności inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi i wykazał dlaczego nie podziela zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o przepis art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. /-/ A.Łaskarzewska /-/ W.Batorowicz /-/ B.Kamieńska MK