II SA/Po 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2012 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie z dnia 03 listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lesznie na rzecz skarżącej kwotę [...],- zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia 3 listopada 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie, po rozpoznaniu odwołania E.K. i Z.K. od decyzji Wójta Gminy K. z dnia 5 września 2011 r. nr [...] nakazującej odwołującym, właścicielom działki nr ewid. [...] w K., przywrócenie jej poprzedniego (rolnego) sposobu zagospodarowania - utrzymało decyzję w mocy Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 22 czerwca 2010 r. nr [...] Wójt Gminy K., działając na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) nakazał E.K. i Z.K. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr [...] jako nieruchomości o charakterze rolnym, w tym usunięcie gruzu budowlanego, ziemi, złomu oraz zbiorników stalowych. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z.K.. Wskazał na okoliczności związane z prowadzoną działalnością i podniósł, że wcześniej nie zgłaszano od niej sprzeciwu. Zaznaczył też, że zarówno jego jak i E.K. nie poinformowano o terminie przeprowadzonej kontroli. Decyzją z dnia 1 września 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ zaznaczył, że z akt sprawy nie wynika, by powiadomiono strony o wszczęciu postępowania, przez co naruszono art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej: K.p.a.), a także by wyznaczono im termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Co więcej, właścicieli nie powiadomiono o terminie wizji terenowej, przez co naruszono art. 10 w zw. z art. 79 K.p.a. Pismem z dnia 26 kwietnia 2011 r. nr [...] (k. 13 akt administracyjnych) Wójt zawiadomił E.K. i Z.K. o wszczęciu postępowania w sprawie zbadania zgodności użytkowania działki nr [...] z przepisami prawa. Następnie, pismem z dnia 8 czerwca 2011 r. zawiadomił właścicieli o wizji lokalnej zaplanowanej na 17 czerwca 2011 r. (k. 10 akt administracyjnych). W protokole z wizji przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2011 r. przy obecności Z.K. i E.K. stwierdzono, że na nieruchomości znajdują się zbiorniki metalowe, silosy metalowe, zbiorniki betonowe, gruz i złom w małych ilościach (k. 6 akt administracyjnych). Pismami z dnia 12 lipca 2011 r. Wójt zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Decyzją z dnia 5 września 2011 r. nr [...] Wójt Gminy K., działając na podstawie art. 59 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. ponownie nakazał E.K. i Z.K. przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania przedmiotowego działki nr [...], jako nieruchomości o charakterze rolnym, w tym usunięcie z niej gruzu budowlanego, ziemi, złomu oraz zbiorników stalowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że adresaci decyzji są właścicielami nieruchomości. Była ona dotychczas użytkowana jako rola i taki też sposób użytkowania jest uwidoczniony w ewidencji gruntów. Mieszkańcy sołectwa K. złożyli w Urzędzie Gminy K. pismo, w którym skarżyli się na uciążliwości związane z działalnością prowadzoną przez E.K. oraz Z.K.. Są to: hałas, pylenie, jakie powstaje w wyniku pracy ciężkich maszyn, składowania złomu, betonowych i stalowych zbiorników oraz gruzu. Następnie Wójt wskazał, iż otrzymał od Starostwa Powiatowego w K. informację o wytwarzanych odpadach złożoną przez właścicieli nieruchomości. W toku wizji przeprowadzonej w dniu 17 czerwca 2011 r. potwierdzono, że na nieruchomości ma miejsce od dłuższego czasu składowanie gruzu budowlanego, ziemi, złomu oraz używanych zbiorników betonowych i stalowych. Na tej podstawie organ doszedł do przekonania, że E.K. i Z.K., prowadząc działalność na gruncie o przeznaczeniu rolnym, dokonują magazynowania i odzysku odpadów w miejscu do tego nie przeznaczonym, gdyż grunty rolne nie są miejscem właściwym do magazynowania odpadów. Zdaniem Wójta przesądza to o konieczności zastosowania art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi nieruchomości przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania. W odwołaniu E.K. i Z.K. podnieśli, że z działki nr [...] 5000 m2 powierzchni przeznaczyli na prowadzoną działalność. Od tej części opłacają podatek od działalności. Pozostała część działki użytkowana jest jako teren rolniczy. Następnie odwołujący podkreślili, iż od roku nie gromadzą już gruzu budowlanego, a gruz zebrany dotychczas zostanie wywieziony. Co więcej, ziemia, która znajduje się na działce nie jest ziemią nawiezioną, lecz jest ziemią pochodzącą z tej działki. Na nieruchomości nie pracują też żadne ciężkie maszyny i nie występuje pylenie. Zaznaczyli, że na działce nie będą gromadzone odpady w postaci gruzu budowlanego. Aktualnie skarżący starają się zalegalizować część działki jako magazyn zbiorników stalowych używanych-zakupionych jako zbiorniki stalowe, a nie złom stalowy, zbiorników betonowych (nowych zakupionych jako szamba betonowe), silosów zbożowych i zbiorników kwasoodpornych. Właściciele nieruchomości przyznali, że na jej części znajduje się przekruszony gruz budowlany, ale zobowiązali się go wykorzystać na własne cele lub usunąć. Podkreślili, iż nie prowadzą odzysku odpadów. W odpowiedzi na odwołanie swoje stanowisko przedstawiła B.K.. Wskazała, że naliczenie podatku nie jest równoznaczne ze zmianą sposobu użytkowania gruntu. Zauważyła też, iż nie jest prawdą fakt, że właściciele działki nr [...] starają się o zalegalizowanie zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Uchylając zaskarżoną decyzję i umarzając postępowanie pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie stwierdziło, że Wójt nie był uprawniony do wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu w oparciu o art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Doszło do przekonania, że przepis ten znajdzie zastosowanie w sytuacji, gdy nastąpi zmiana zagospodarowania terenu bez uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, która to decyzja jest w danym przypadku wymagana. Decyzja administracyjna o ustaleniu warunków zabudowy będzie wymagana wyłącznie dla robót budowlanych powodujących zmianę sposobu użytkowania terenu lub użytkowania obiektu budowlanego w całości lub w części nawet wtedy, gdy nie wymagają pozwolenia budowlanego. Oznacza to, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinni wnieść inwestorzy zamierzający doprowadzić do zmiany sposobu zagospodarowania terenu lub użytkowania obiektu budowlanego lub jego części albo przeprowadzić roboty budowlane (chociażby nie wymagające pozwolenia na budowę). Natomiast dokonanie innych niż roboty budowlane zmian zagospodarowania terenu można dokonać bez potrzeby uzyskania warunków zabudowy. Wskazując na powyższe Kolegium podało, że podstawą podjęcia decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jest dokonanie zmiany zagospodarowania terenu, ale takiej zmiany która wymaga dokonania robót budowlanych. Tymczasem w analizowanej sprawie inwestor nie dokonał (ani nie planuje dokonać) zmiany zagospodarowania terenu części działki nr [...] w K. poprzez wykonanie robót budowlanych. Dlatego nie jest zobligowany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wobec tego ustalenia faktyczne dokonane przez Wójta nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. Odnosząc się do kwestii magazynowania odpadów na działce Kolegium wskazało na art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), który stanowi, że miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę na decyzję Kolegium złożyła B.K., właścicielka działki nr [...] (bezpośrednio sąsiadującej z działką nr [...] - zob. protokół rozprawy z dnia 14 marca 2012 r. - k. 36 akt sądowych). Zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 K.p.a., poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, 2. art. 59 ust. 1 i 2 w związku z art. 86, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 u.p.z.p. poprzez nie uwzględnienie przy wydawaniu decyzji interesów mieszkańców - właścicieli działek sąsiednich, w sytuacji magazynowanie odpadów na gruncie opisanym w decyzji miejscu, godzi w ich prawa jako właścicieli, a nadto ogranicza możliwość korzystania przez nich nieruchomości, powoduje również zniszczenia istniejących budynków, 3. art. 107 K.p.a. poprzez umorzenie postępowania wskazując na brak podstawy prawnej podczas, gdy Wójt wydając decyzję zastosował błędną podstawę prawną, 4. art. 63 oraz art. 34 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz ma tytuł prawny, nawet na gruntach ornych, podczas gdy zgodnie z art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach magazynowanie odpadów może się odbywać na terenach przeznaczonych do tego typu działalności, wskazanych w stosownych zezwoleniach. Wskazując na powyższe B.K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyjaśniła, że zgodnie z art. 63 ustawy o odpadach faktycznie magazynowanie odpadów może odbywać się na terenie, do którego posiadacz ma tytuł prawny. Miejsce to nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie oznacza to jednak, że magazynowanie odpadów może odbywać się w każdym miejscu, do którego osoba zajmująca się odpadami posiada tytuł prawny. Ustawa w art. 3 ust. 3 pkt 3 definiuje pojęcie magazynowania odpadów jako czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem. W myśl art. 34 ustawy odpady, magazynowane na terenach nie przeznaczonych do tego typu działalności powinny zostać poddane unieszkodliwieniu lub składowane w miejscu do tego przeznaczonym (składowisku odpadów). Zgodnie z ustawą o odpadach posiadacz odpadów prowadzący działalność w zakresie odzysku, zbierania i transportu odpadów jest zobowiązany do uzyskania stosownych zezwoleń. Zdaniem skarżącej w świetle stawy o odpadach oczywiste jest, że miejsca przeznaczone do magazynowania odpadów podlegają wyznaczeniu w decyzjach, o których stanowi art. 63 ust 6 ustawy. Skoro E.K. i Z.K. nie przedstawili decyzji, z której wynika uprawnienie do magazynowania odpadów na działce [...], to trafnie Wójt nałożył na nich obowiązek ich usunięcia. W końcowej części uzasadnienia B.K. zwróciła też uwagę na fakt, że działalność prowadzona nr działce nr [...] jest uciążliwa i nie można jej pogodzić z zasadą dobrego sąsiedztwa. Z kolei E.K. i Z.K. wnieśli o oddalenie skargi. Powołali się oni na przepisy z zakresu ochrony środowiska i stwierdzili, że aktualnie nie można wszcząć już postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla prowadzonej przez nich działalność, ponieważ decyzji takiej nie można wydać w fazie porealizacyjnej. Uczestnicy postępowania przywołali także zarzuty skargi, stwierdzając, że są one bezzasadne. Odpierając je podkreślili, że na żadnym etapie postępowania B.K. nie podnosiła faktu, iż Wójt zastosował błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia. W toku rozprawy, która miała miejsce 14 marca 2012 r., Z.K. podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, że usunął już odpady w postaci gruzu budowlanego i gruzu przetworzonego natomiast pozostały tylko zbiorniki, które chciałyby legalnie magazynować. Wyjaśnienia Z.K. podtrzymała E.K.. Dodała, iż chce wraz z mężem zalegalizować działalność. Niedawno Wójt proponował żeby z ich działki wydzielona została mniejsza i by tam przechowywali zbiorniki metalowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej podniesiono. Zaskarżona decyzja opiera się na błędnej wykładni art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) oraz art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. nr 185, poz. 1243, ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lesznie przyjęło, że inwestor nie dokonał ani nie planuje dokonać zmiany zagospodarowania terenu (działki nr [...]) poprzez wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych. Wyprowadziło z tego wniosek, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy było w danym przypadku bezprzedmiotowe. Stanowisko to organ odwoławczy uzasadnił wskazując na art. 59 ust. 1 i 2 u.p.z.p., z których to przepisów wyprowadził wniosek, że ustalenia warunków zabudowy wymaga tylko taka zmiana zagospodarowania terenu, która wiąże się z wykonaniem robót budowlanych (chociażby nie wymagały pozwolenia na budowę). W ocenie Sądu argumentacja Kolegium jest nieprawidłowa. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 59 ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). Mając powyższe na uwadze, w tej sprawie zasadnicze znaczenie ma rozstrzygnięcie kwestii czy przekształcenie działki rolnej w magazyn zbiorników stalowych, zbiorników betonowych, silosów zbożowych, a także miejsce zbierania gruzu i złomu (zob. protokół - k. 6 akt adm.) stanowi "zmianę zagospodarowania terenu" w myśl art. 59 ust. 2 u.p.z.p. W ocenie Sądu w tej sprawie zmiana taka niewątpliwie nastąpiła. Z akt sprawy wynika bowiem, że działkę będą gruntem rolnym (zob. wypis z rejestru gruntów k. 36 akt adm.) E.K. i Z.K. przeznaczyli na bazę dla prowadzonej przez nich działalności gospodarczej w zakresie pozarolniczym, która wyklucza rolne wykorzystanie działki (w każdym razie w części zagospodarowanej w nowy sposób). Działalność ta wiąże się z przechowywaniem na działce metalowych i betonowych zbiorników oraz nadto, ze zbieraniem odpadów, które powstają w związku z pozostałą sferą ich gospodarczej aktywności. W tym miejscu trzeba zwrócić też uwagę, że zbieranie odpadów przez E.K. i Z.K., takich jak gruz i złom (stwierdzone w protokole z dnia 17 czerwca 2011 r. - k. 6 akt adm.), jest kwalifikowanym sposobem zagospodarowania terenu, w przepisach z zakresu ochrony środowiska traktowanym w kategoriach przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397, ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się bowiem punkty do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu. Okolicznością istotną z punktu widzenia art. 59 ust. 2 u.p.z.p. jest też to czy zmiana zagospodarowania działki nr [...] mogła być określona jako tymczasowa. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zmiana zagospodarowania działki i zaprowadzenie na niej bazy magazynowania zbiorników i zbierania odpadów nie mogą być uznane za tymczasowe. Z akt sprawy wynika bowiem niezbicie, że na działce magazynowano zbiorniki i zbierano odpady już październiku 2009 r. (k. 28 akt adm.), a działalność ta była prowadzona nadal w dacie przeprowadzenia wizji terenu (dnia 17 czerwca 2011 r.). Mając na uwadze powyższe nie można zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że okoliczność, iż E.K. i Z.K. nie podejmowali się na działce nr [...] wykonywania robót budowlanych przesądza automatycznie, że nie nastąpiła zmiana zagospodarowana terenu w rozumieniu art. 59 ust. 2 u.p.z.p. Sąd zaznacza, iż oceniając legalność decyzji Kolegium miał na uwadze ugruntowany już w orzecznictwie sądów administracyjnych podgląd, że w odniesieniu do art. 59 ust. 2 nie ma odpowiedniego zastosowania art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. (na mocy odesłania z art. 59 ust. 1), który wyłącza przedsięwzięcia nie wymagające pozwolenia na budowę z wymogu poprzedzenia ich decyzją o warunkach zabudowy czy decyzją o lokalizacji celu publicznego (tak: wyrok z dnia 13 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1069/06 oraz wyrok z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1826/06 - publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uznał, że taka interpretacja otwiera drogę do szerszego zastosowania art. 59 ust. 2 u.p.z.p.: do wszystkich przypadków "zmiany zagospodarowania terenu", w tym także tych, które nie wiążą się z wykonywaniem robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego. Podobne stanowisko zajął w tym względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 697/09 (publ. orzeczenia.nsa.gov.pl oraz Lex nr 752612). Trafność zawartej tam argumentacji Skład Orzekający w tej sprawie w pełni podziela. Powyższe oznacza, że wbrew stanowisku Kolegium postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy K. nie było bezprzedmiotowe (z powodu braku podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla zmiany zagospodarowania działki nr [...]), a w konsekwencji nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o jego umorzeniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnosząc się natomiast do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji dotyczącej art. 63 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243, ze zm.), Sąd stwierdza, że jest ona nietrafna. Kolegium wyprowadziło wniosek, że skoro zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o odpadach miejsce magazynowania odpadów nie wymaga wyznaczenia w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, to w konsekwencji E.K. i Z.K. nie byli zobowiązani do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Formułując ten wniosek Kolegium nie odniosło się jednak do definicji zbierania odpadów, przez co nieprawidłowo odczytało sens art. 63 ust. 2 ustawy o odpadach. Wyjaśnienie powyższego zagadnienia wymaga przedstawienia kilku uwag ogólnych dotyczących sposobu i celu wyznaczania miejsc magazynowania odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 23 ustawy o odpadach przez zbieranie odpadów rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania. Magazynowanie jest pojęciem węższym. Stanowi jedną z form "zbierania" odpadów, która obejmuje czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem (art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach). Spośród czynności, które mieszczą się w zakresie "zbierania odpadów", a więc wszystkich czynności związanych z przygotowywaniem ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania, "magazynowanie" może rodzić potencjalnie największe zagrożenia z punktu widzenia ochrony środowiska. "Magazynowanie odpadów", jako jedyne, obejmuje bowiem ich przetrzymywanie lub gromadzenie w dłuższym okresie czasu w danym miejscu (nawet do trzech lat - art. 63 ust. 3 ustawy o odpadach). Z tych powodów "magazynowanie odpadów" zostało przez ustawodawcę uregulowane w szczególny sposób. Sprowadza się to przede wszystkim do tego, że organ odpowiedzialny za gospodarkę odpadami w decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów (zresztą tak jak we wszystkich innych decyzjach dotyczących gospodarki odpadami) odrębnie określa miejsce i sposób "magazynowania odpadów" (art. 63 ust. 3 w zw. z art. 28 ust. 4 pkt 3 ustawy o odpadach) (oczywiście, jeżeli zezwolenie w danym przypadku przewiduje magazynowanie). Wyznaczenie specjalnych miejsc i sposobów magazynowania odpadów służy minimalizowaniu niekorzystnych oddziaływań środowiskowych, jakie ewentualnie mogą się z nim wiązać. Mając to wszystko na względzie nie budzi wątpliwości, że wyznaczenie "miejsca magazynowania odpadów" służy zagwarantowaniu należytego ich zabezpieczenia z punktu widzenia wymagań specjalistycznych, zwłaszcza wymogów ochrony środowiska. Z tego powodu wyłączną kompetencję do jego wyznaczenia ma organ właściwy określony w ustawie o odpadach (m.in. starosta). "Miejsce magazynowania odpadów" nie jest natomiast kategorią urbanistyczną, stąd nie wyznacza się go w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 63 ust. 2 ustawy o odpadach). Przenosząc powyższy wywód na grunt analizowanej sprawy należy stwierdzić, że art. 63 ust. 2 ustawy o odpadach nie powinien być traktowany jako przepis zwalniający przedsiębiorcę zamierzającego dokonać zmiany zagospodarowania terenu przez zaprowadzenie na nim punktu zbierania odpadów z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy (art. 59 ust. 2 u.p.z.p.). Przepis ten ma jedynie takie znaczenie, że w decyzji o warunkach zabudowy dla takiej zmiany nie wyznacza się "miejsc magazynowania odpadów", z uwagi na to, że ich określenie należy do kompetencji innego organu: orzekającego o zezwoleniu na zbieranie odpadów. Natomiast zorganizowanie punktu zbierania odpadów wymaga ustalenia warunków zabudowy, jeżeli wiąże się ze zmianą zagospodarowania terenu dotychczas przeznaczonego na inne cele. Ponownie rozpoznając odwołanie Kolegium powinno uwzględnić uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Jednocześnie Sąd zwraca organowi odwoławczemu uwagę na konieczność uwzględnienia stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Kwestia ta wymaga zasygnalizowania, gdyż skarżący w toku sprawy deklarowali zaprzestanie zbierania odpadów i ich usunięcie z działki nr [...] (podtrzymując chęć wykorzystania działki jedynie jako miejsce magazynowania zbiorników i silosów nie będących, ich zdaniem, odpadami). Faktyczne zaprzestanie zbierania odpadów i ich usunięcie może ewentualnie przemawiać za innym sposobem rozstrzygnięcia sprawy (art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.). Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w części dotyczącej art. 63 i 34 ustawy o odpadach (powiązanych z art. 107 K.p.a.) są one niezasadne. Nie można bowiem traktować zamiennie rozstrzygnięcia wydawanego w oparciu o art. 59 ust. 3 u.p.z.p. z decyzjami dotyczącymi usunięcia odpadów z nieruchomości, wydawanymi na podstawie ustawy o odpadach (art. 34). W tej sprawie postępowanie dotyczyło niewątpliwie zmiany zagospodarowania terenu, a nie prowadzonej niezgodnie z prawem gospodarki odpadami. Zatem zagadnienie dotyczące ewentualnej konieczności zastosowania art. 34 ustawy o odpadach pozostawało poza zakresem sprawy. Organowi odwoławczemu nie można postawić też zarzutu naruszenia art. 7, 77 K.p.a. Należy bowiem zauważyć, że przyczyny uwzględnienia odwołania (jakkolwiek merytorycznie błędne) zostały wyjaśnione i wyczerpująco opisane w decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji wyroku. O wykonalności decyzji postanowiono na w oparciu o art. 152 P.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a.